Νίκος Γιαννόπουλος & Κριστίν Μενάρ Ι Οι δυσκολίες που περνούν δύο άνθρωποι είναι αυτές που τελικά τους ενώνουν

Άραγε, πόσο όμορφη να είναι η ζωή δυο νέων ανθρώπων που γνωρίστηκαν όταν ήταν ακόμα παιδιά, έγιναν φίλοι, στη συνέχεια αγαπήθηκαν και μαζί δημιούργησαν οικογένεια ; Και όχι μόνο αυτό… Μαζί μπλέκουν τα όνειρα και τη φαντασία τους για να φτιάξουν παιδικές ιστορίες, δίνοντάς τους τα πιο γλυκά σχέδια και χρώματα. Αυτά που μαγεύουν  τους λιλιπούτειους αναγνώστες…

Ο Νίκος Γιαννόπουλος και η Κριστίν, παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο παραμύθι με όμορφα μηνύματα για τη φιλία, τη διαφορετικότητα, την καλοσύνη. Αξίζει να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί…

    “Το τέρας της βροχής” – ένα διδακτικό παραμύθι για την αποδοχή και τη φιλία, το οποίο γράφτηκε από ένα όμορφο ζευγάρι που η δική του ιστορία ξεκίνησε από παιδική φιλία… Θα ήθελα να μου μιλήσετε για το νέο σας δημιούργημα και το κίνητρό σας να γεννηθεί αυτή η ιδέα.

    Κριστίν: “Το τέρας της βροχής” δεν είναι ακριβώς νέο μας δημιούργημα. Είναι μια ιστορία που στριφογυρίζαμε στο μυαλό μας από τότε που ήμασταν ακόμη μαθητές. Φοβάμαι πως το μοναδικό μας κίνητρο τότε ήταν η διασκέδαση καθώς είχαμε ένα παιχνίδι που παίζαμε. Κάποιος από τους δύο μας ξεκινούσε μια αφήγηση και προκαλούσε τον άλλο να συνεχίσει, βάζαμε παγίδες ο ένας στον άλλο δυσκολεύοντας την πλοκή, στήνοντας εμπόδια και προσπαθώντας να κερδίσουμε, κατά κάποιον τρόπο, το τέλος. Αυτή είναι μία από τις ιστορίες που μας έμεινε και θελήσαμε καθώς τα χρόνια περνούσαν να ολοκληρώσουμε.

  Ένα μικρό κορίτσι, η Μελίνα, δεν είχε πολλούς φίλους στην αληθινή ζωή και κατάφερε να έρθει κοντά με το “τέρας της βροχής” που όλοι φοβόντουσαν και κακολογούσαν, αποδεικνύοντας ότι καμιά φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά από αυτά που νομίζουμε. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε με αυτήν την ιστορία σας;

    Νίκος: Το δικό μου «στοίχημα» στην ιστορία αυτή ήταν να μην δημιουργηθεί ένας ακόμη ιδανικός, και τέλειος χαρακτήρας για τον πρωταγωνιστή. Η Μελίνα δεν δέχεται το τέρας επειδή είναι διαφορετική, ή καλοσυνάτη, δέχεται το τέρας γιατί δεν μπορεί να το δει. Προσπερνάει την εμφάνιση του και το πλησιάζει γιατί δεν μπορεί να το δει. Για αυτήν είναι μόνο μια φωνή. Ένα πλάσμα που είναι μοναχικό όπως και η ίδια, και ψάχνει έναν φίλο. Ίσως αν η Μελίνα μπορούσε να το δει να μην του είχε δώσει την ευκαιρία αυτή και να είχε τρέξει μακριά…αυτό είναι και το σημαντικότερο μήνυμα για εμένα. Δεν πρέπει να κρίνεις από αυτό που βλέπεις, και δεν πρέπει να απορρίπτεις κάποιον από την εμφάνιση του και μόνο χωρίς να δοκιμάσεις πρώτα να τον γνωρίσεις…Looks can be deceiving…       

    “Φίλος είναι κάποιος που σου δίνει πλήρη ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου” έλεγε ο Jim Morrison. Εσείς, ποιον ορισμό θα δίνεται για τη λέξη φίλος;

    Κριστίν: Δεν πιστεύω πως είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Πιστεύω στην δράση και την αντίδραση, φίλος είναι κάποιος που στέκεται δίπλα σου για όσο καιρό έχει ανάγκη να σταθείς εσύ δίπλα του. Δεν το βρίσκω κακό αυτό, είναι μια ανταλλαγή δύναμης, παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι και δίνεις το αντίστοιχο, όταν όμως αυτή η ανάγκη ικανοποιηθεί παύει να υπάρχει, ξεθωριάζει και σιγά σιγά ξεχνιέται.

    “Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου” έλεγε ο Doug Larso. Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σας, να υπάρξει αληθινή φιλία σε μιαν εποχή οι περισσότερες σχέσεις είναι εφήμερες, βασίζονται στο συμφέρον και συχνά κυριαρχεί ο φθόνος;

    Νίκος: Για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω στην έννοια του φίλου, της φιλίας. Πάντα την θεωρούσα κάπως υπερβολική καθώς προϋποθέτει «μια ιδανική…ανιδιοτέλεια» και νομίζω ότι αυτό δεν υπάρχει, ούτε υπήρχε ποτέ. Πιστεύω στην αγάπη, στην κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων στην τρυφερότητα και στην αλληλεγγύη. Έτσι μεταφράζεται η «φιλία» για μένα. Στο συναίσθημα που κάποιος άνθρωπος σου μεταδίδει γιατί ενδιαφέρεται για σένα, και σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Για αυτό τον λόγο δεν πιστεύω στην φράση αληθινή φιλία. Για μένα είναι απλά θέμα εντιμότητας μεταξύ των ανθρώπων, κατανόησης και εσωτερικής γαλήνης. Αν είσαι καλά με τον εαυτό σου, τότε μπορείς να είσαι καλά με όλους γύρω σου, ακόμα και αν αυτοί δεν αισθάνονται το ίδιο. Για αυτό τον λόγο δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει αληθινή φιλία, ούτε τώρα, ούτε σε άλλες εποχές. Υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις, που αλλάζουν, μπορεί να είναι δυνατές και ξαφνικά να αδυνατίζουν. Άνθρωποι που μπορεί να σε στηρίζουν γιατί εκείνη τη στιγμή το ένιωθαν και αργότερα να μην νιώθουν πια έτσι. Υπάρχουν έντιμοι και καλοί άνθρωποι που συναντάς στη ζωή σου. Και αυτό νομίζω είναι αρκετό από μόνο του.       

    “Είμαστε όλοι φίλοι των ευτυχούντων, ενώ των δυστυχούντων δεν είναι φίλος ούτε ο πατέρας” έλεγε ο Αριστοτέλης. Θα ήθελα να σχολιάσετε.

    Κριστίν: Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Όπως ανέφερα νωρίτερα πιστεύω πως η φιλία είναι μια μορφή ανταλλαγής δύναμης. Με κάποιον τρόπο  πάντα, κάτι κερδίζουμε από τους φίλους μας όταν όμως κάποιος δεν έχει να προσφέρει αυτό που χρειαζόμαστε δεν μπορεί να γίνει αυτή η ανταλλαγή οπότε δεν αφιερώνουμε και εμείς τον χρόνο, την φροντίδα μας. Είναι δυστυχώς νόμος της φύσης που υπακούμε και εμείς.

    Όταν έμαθα τη δική σας ιστορία, συγκινήθηκα. Από συμμαθητές στο σχολείο, φίλοι, αργότερα ζευγάρι και στη συνέχεια γονείς δυο παιδιών. Δυο νέοι άνθρωποι με ταλέντο κι ευαισθησίες που δημιουργούν μαζί ιστορίες με υπέροχες εικονογραφήσεις που βοηθούν στη φαντασία των παιδιών. Υπάρχει άραγε κάποιο μαγικό κλειδί που μπορεί να ενώσει τις καρδιές δυο ανθρώπων για μια ζωή, δίχως να τις απομακρύνει με το πέρασμα των χρόνων, όπως στη δική σας περίπτωση;

    Νίκος: Ναι υπάρχει και το πιστεύω πραγματικά! Είναι οι δυσκολίες. Οι δυσκολίες που περνούν δύο άνθρωποι είναι αυτές που τελικά τους ενώνουν. Αυτό είναι το μαγικό κλειδί! Οι κακές και δύσκολες στιγμές που σε κάνουν να «σπάς» μπροστά στο ταίρι σου, οι στιγμές που λυγίζεις και μένεις χωρίς άμυνες. Οι στιγμές που στέκεσαι «γυμνός» απέναντι του χωρίς να μπορείς να κρύψεις πια τίποτα. Τότε ο σύντροφος σου μαθαίνει ποιος πραγματικά είσαι…και αν νιώθει το ίδιο «διαλύεται» και εκείνος και όλα τα μυστικά, όλες οι σκιές εξαφανίζονται και το φως έρχεται. Είναι δύσκολη η στιγμή αυτή, πονάει και έρχεται μόνο μέσα από τις δυσκολίες…αλλά μετά μαζεύεις παρέα με τον άνθρωπο σου τα κομμάτια σου, και τα ενώνεις πια σε ένα σώμα, σε μια οντότητα, σε μια καρδιά. Έτσι δεν απομακρύνεσαι ποτέ γιατί είσαι πια ένα με τον σύντροφο σου για πάντα. Οι δύο έχουν σπάσει και έχουν ξαναγεννηθεί σαν ένας.

    Τι χρειάζεται για να γίνει ο έρωτας αγάπη; Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σας;

      Κριστίν:   Δεν ξέρω κατα πόσο η αγάπη προέρχεται απο τον έρωτα δεν μου αρέσει η σκέψη πως ο έρωτας μετατρέπεται σε κάτι άλλο και σβήνει. Πιστεύω πως τον ορίζει το μυαλό μας. Η ανάγκη που έχουμε να ανακαλύπτουμε, να εξερευνούμε και να κατακτούμε. Όσο ο άλλος συνεχίζει να κεντρίζει το ενδιαφέρον μας αυτό το συναίσθημα δεν σβήνει. Από την άλλη δίνουμε την αγάπη μας όταν αισθανόμαστε πως υπάρχει αντίκρισμα, όταν κάποιος ενδιαφέρεται να την κερδίσει, όταν παλεύει για εμάς και στο πλάι μας.

    “Δεν πειράζει να διστάζεις, αν μετά προχωράς μπροστά”  είπε κάποτε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σας που λυγίσατε αλλά καταφέρατε να προχωρήσετε; Αν ναι, τί σας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσετε;

    Νίκος: Πολλές…εγώ λύγισα πολλές φορές και πολλές φορές βρέθηκα ένα βήμα από το να τα παρατήσω. Υπήρξαν και στιγμές που λύγισε και η Κριστίν. Η αρχή μας δεν ήταν εύκολη, ούτε οικογενειακά ούτε επαγγελματικά. Η απόρριψη ήταν το πρώτο συναίσθημα που βιώσαμε πολύ γρήγορα και βίαια στη ζωή μας… Η μεγάλη μας δύναμη ήταν πάντα η πίστη που έχουμε ο ένας στα όνειρα του άλλου. Κάθε φορά που ο ένας από τους δύό μας λυγίζει ο άλλος τον επαναφέρει. Υπηρετούμε πιστά ο ένας τα όνειρα του άλλου. Δεν θα επιστρέψω ποτέ να αφήσει η Κριστίν τα όνειρα της στην άκρη, και δεν θα επιτρέψει ποτέ να παρατήσω τα δικά μου. Αυτό μας δίνει δύναμη μεγάλη να προχωράμε, να συνεχίζουμε.

    “Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο” έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης. Τί είναι για εσάς ευτυχία;

    Κριστίν: Ευτυχία για μένα είναι η ολοκλήρωση. Ταξιδεύουμε όλη μας την ζωή με αυτό τον στόχο, ο καθένας με τον τρόπο του και που και που γευόμαστε μικρά ψήγματα της. Κάθε φορά που πετυχαίνουμε κάτι, κάθε φορά που παίρνουμε μια νίκη την πλησιάζουμε.

     Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

    Νίκος: Μετάνιωσα που στα εφηβικά μου χρόνια πρόδωσα τον εαυτό μου. Όταν ήμουν μικρό παιδί είχα μια ιδιαίτερη…καλλιτεχνική έπαρση. Πίστευα στον εαυτό μου, ένιωθα ότι είμαι γεννημένος για να κάνω τέχνη και όταν με ρωτούσαν πάντα απαντούσα με βεβαιότητα πως θα τα καταφέρω να αφήσω το δικό μου σημάδι καλλιτεχνικά. Αλλά μετά άλλαξα. Σταμάτησα να πιστεύω σε μένα, πρόδωσα τον εαυτό μου και την τέχνη μου. Σπούδασα κάτι διαφορετικό, γκρέμισα την αυτοπεποίθηση μου, και πέρασε καιρός για να βρω το θάρρος και να αναζητήσω εκείνο το μικρό παιδί που τόσο πίστευε στον εαυτό του. Και ακόμα το ψάχνω…

    Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

        Κριστίν:   Η αποτυχία. Δεν θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να διαπιστώσω πως δεν έχω προσπαθήσει αρκετά πως άφησα τον χρόνο να μου ξεγλιστρήσει. Θέλω να εκμεταλλευτώ τις δυνατότητες μου στο έπακρο.

    Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

    Νίκος: Την δειλία. Δεν αντέχω τους δειλούς ανθρώπους. Αυτούς που κρύβονται πίσω από καρέκλες, από πληκτρολόγια, από θέσεις δύναμης και χτυπούν τους υπόλοιπους από απόσταση…ασφαλείας αλλά όταν σταθούν απέναντι σε αυτούς που χτυπάνε τρέμουν σαν τα ψάρια. Δεν τους εκτιμώ καθόλου αυτούς τους ανθρώπους. Μου αρέσουν οι δυνατοί άνθρωποι, οι μαχητές. Δεν χωρίζω τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, αλλά σε δειλούς και θαραλλέους.

    Ποιον στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

    Κριστίν:    “It aint over till it’s over”

    Υπενθυμίζω στον εαυτό μου αυτή την φράση κάθε φορά που αντιμετωπίζω κάποια δυσκολία, όλα μπορούν να αλλάξουν, όλα είναι στο χέρι μας

    Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

    Νίκος: Δεν έχω ήρωες…πιστεύω πολύ σε ανθρώπους δυνατούς που παραμερίζουν τον εαυτό τους για τον συνάνθρωπο τους σε ώρες δύσκολες και σε στιγμές κακές.

    Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

    Κριστίν:      Ανάλογα με το αποτέλεσμα. Δεν μου αρέσει να κάνουν λάθη άνθρωποι που αγαπώ ιδιαίτερα όταν καταλήγουν να τραυματίζονται από αυτά. Όσο για τα υπόλοιπα δεν με ενδιαφέρει καθόλου, από τα λάθη μαθαίνουμε άλλωστε!

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

     Νίκος: Πως πραγματικά τίποτα δεν είναι εύκολο σε αυτή τη ζωή…τίποτα απολύτως. Το κάθε τι θέλει κόπο, αφοσίωση και ενέργεια. Κάποτε νόμιζα ότι μπορείς να κατακτήσεις κάποιους στόχους με ελάχιστη προσπάθεια, ενώ άλλους με μεγαλύτερη. Έμαθα όμως πως αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Τους στόχους τους πετυχαίνεις μόνο με τον δύσκολο τρόπο.

    Ποιοι είναι οι στόχοι και ποιες οι φιλοδοξίες σας στη δουλειά σας ;

       Κριστίν:  Δεν έχω πολλά στο μυαλό μου, μου αρέσει να χτίζω τους στόχους μου έναν έναν όσο προχωράω και εξελίσσομαι. Θέλω να μαθαίνω και να γίνομαι καλύτερη. Να δω την τέχνη μου να ταξιδεύει σε όλο και περισσότερα σπίτια, σε όλο και περισσότερες καρδιές. 

    Aν έπρεπε να δώσετε μόνο μία συμβουλή στα παιδιά σας, ποια θα ήταν αυτή;

    Νίκος: Να αγαπούν τον εαυτό τους. Είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να το κάνουν από νωρίς…εγώ δεν το έκανα και τώρα δυσκολεύομαι να τα βρω μαζί του. Να αγαπούν και να σέβονται τον εαυτό τους

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Κριστίν, Νίκος:    Θα θέλαμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Λιβάνη για την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη! Νιώθουμε υπερήφανοι και τυχεροί που συνεργαζόμαστε μαζί τους! Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά και εσάς για την τόσο όμορφη συνέντευξη και για το βήμα που μας δίνετε να εκφραστούμε!