01 Φεβρουαρίου 2019

Νίκος Κιτσός | Ο άνθρωπος που ξέρει να παίζει τις μουσικές που μας ταξιδεύουν

Ο dj Νίκος Κιτσός έχει καταφέρει δυο σπουδαία πράγματα : Το πρώτο είναι να παίζει μουσικές που μας μας ταξιδεύουν. Το δεύτερο και ακόμη σπουδαιότερο είναι το να είναι σε αρμονία με αυτά που του έφερε η ζωή.- Από τον Άρη Τερζόπουλο
Ο dj Νίκος Κιτσός έχει καταφέρει δυο σπουδαία πράγματα : Το πρώτο είναι να παίζει μουσικές που μας μας ταξιδεύουν. Το δεύτερο και ακόμη σπουδαιότερο είναι το να είναι σε αρμονία με αυτά που του έφερε η ζωή.- Από τον Άρη Τερζόπουλο

Μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ούτε μπαρ, ούτε εστιατόρια με dj και μουσική, ούτε ντίσκο και όλα αυτά που εμφανίστηκαν αργότερα. Δεν μπορώ να θυμηθώ που άκουγα μουσική τότε, γιατί ήταν ακόμη το τέλος της δεκαετίας του `40 , αρχές της δεκαετίας του`50 και νομίζω ότι δεν είχαμε καν ραδιόφωνο στο σπίτι. Μου είχαν όμως μείνει στο μυαλό δυο τρία τραγούδια. Το ένα ήταν το "Άστα τα μαλάκια σου ανακετεμένα". Φανταζόμουν τότε να είμαι μεγαλύτερος, να έχω αυτοκίνητο και να οδηγάω έχοντας μια κοπέλα δίπλα μου και ο αέρας να της παίρνει τα μαλλιά. Αυτό θα συνέβαινε στην πραγματικότητα αρκετά χρόνια αργότερα και ο αέρας εκτός από τα δικά της μαλλιά, θα έπαιρνε και τα δικά μου μυαλά. Το δεύτερο τραγούδι από εκείνη την εποχή που θυμάμαι είναι "Τα καβουράκια"- όπως έλεγαν και οι στίχοι "στου γυαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια, κι όλο κλαίνε τα καημένα κι είναι παραπονεμένα". Το μυαλό μου έφτιαχνε και πάλι εικόνες. Έβλεπα δυο καβουράκια να πηγαίνουν πάνω κάτω σε μια παραλία με βότσαλα. Τα δικά μου καβουράκια δεν ήταν παραπονεμένα όμως. Απλώς πήγαιναν πέρα δώθε-πλαγίως όπως περπατάνε τα καβουράκια- στην παραλία με τα βότσαλα. Ήμουν πολύ μικρός ακόμα και δεν καταλάβαινα τι σήμαιναν οι στίχοι που λέει πάρα κάτω το τραγούδι : "Με τον σπάρο τον ξενύχτη στην Ραφήνα , κάνει βόλτες στα ρηχά η καβουρίνα". Θα το μάθαινα κι αυτό αργότερα, είτε ως δράστης είτε ως θύμα.

Με τα χρόνια συνειδητοποίησα, ότι η μουσική αποτελεί "κάτι" που είναι συνδεδεμένο με την ζωή μας. Όλοι μας έχουμε κάποιο τραγούδι, κάποια μουσική που μας θυμίζει κάποια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας. Και μας το θυμίζει όχι απλώς επιφανειακά, αλά με το συναίσθημα που νιώθαμε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή. Η μουσική είναι το πιο "ψυχότροπο" είδος Τέχνης. Αν τα Μαθηματικά είναι "η γλώσσα του Θεού", η Μουσική είναι ο τρόπος που το Σύμπαν μας λέει, αυτά που θέλουμε να ακούσουμε. Η μουσική είναι ένα από τα μεγάλα κρυμμένα μυστικά, εκείνο που σου επιτρέπει να δεις αυτά που δεν βλέπουν τα μάτια.

Ο Νίκος Κιτσός είναι dj και έτσι όπως εξελίχτηκε η ζωή του, η μουσική έγινε και εξακολουθεί να είναι μια από τις βασικές παραμέτρους της προσωπικής του ιστορίας. 


Νομίζετε ότι είναι απλό να είσαι dj ; Δεν είναι.  πρέπει να έχεις ακούσει πολλή μουσική στην ζωή σου. Τόνους μουσικής. Να ξέρεις την μουσική από τότε που μπήκε στην ζωή σου, μέχρι και το τελευταίο cd που κυκλοφόρησε. Να ξέρεις και τις πιο ταιριαστές διασκευές που έχουν γίνει. Να ξέρεις πιο κομμάτι πηγαίνει μετά από το προηγούμενο που έβαλες. Να ξέρεις ποια ταιριάζουν γι αυτήν την ώρα και ποια για κάποια άλλη ώρα. Αλλά και κάτι που ίσως είναι το σημαντικότερο. Να μπορείς να "αισθάνεσαι" το κοινό που σε ακούει. Και να μπορείς να πάρεις αυτό το κοινό που σε ακούει και ανεξάρτητα από το τι ζει ο καθένας στην προσωπική του ζωή εκείνη τη μέρα, εκείνη τη στιγμή, να τους κάνεις να αφεθούν στην μουσική που παίζεις και να παρασυρθούν εκεί που τους ταξιδεύει η μουσική σου.

Ο Νίκος Κιτσός τα γνωρίζει καλά όλα αυτά. Για τα ακρίβεια , τα παίζει κυριολεκτικά στα δάχτυλα του, με τα οποία αλλάζει στην μικρή κονσόλα τα τραγούδια που παίζει. Φορώντας μονίμως ένα καπελάκι τζόκευ, με το μικρό μούσι, εκείνο που συνειδητοποιείς γρήγορα, είναι το ότι η σχέση του με μουσική, του επέτρεψε να διατηρήσει κάτι σημαντικό, με το οποίο χάνουμε την επαφή μεγαλώνοντας. Την παιδικότητα μας. Μπορεί να μην το γνωρίζει ίσως και ο ίδιος, αλλά η σύνδεση του με την μουσική και η αγάπη για αυτό που κάνει, του επέτρεψε, όχι μόνο να διατηρεί την ισορροπία, αλλά και κάτι άλλο  πολύ σημαντικότερο που φαίνεται από την απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησα ποια ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής του. Η απάντηση ήταν από αυτές που δεν ακούς συχνά. Θα την δείτε πάρα κάτω.

Ήταν να συναντηθούμε για να μιλήσουμε κάποια Τετάρτη απόγευμα, αλλά λίγο νωρίτερα με ρώτησε αν μπορούσαμε να το αλλάξουμε για το επόμενο απόγευμα, γιατί είχε χτυπήσει το γόνατο του στο τρέξιμο. Εκτός από την μουσική ο Νίκος διατήρησε μια καλή συνήθεια που είχε από μικρός. Να γυμνάζεται εντατικά ακόμη, μια και από τότε που ήταν νεότερος έτρεχε και με καλές επιδόσεις τετρακόσια μέτρα, ένα πολύ δύσκολο άθλημα. Έτσι την επόμενη μέρα, εμφανίστηκε για την συζήτηση μας με την νεανική γυμνασμένη σιλουέτα του, αλλά κουτσαίνοντας ελαφρά

-Γιατί κουτσαίνεις;

-Γιατί είχα προχτές ένα μικρό τραυματισμό. Μάλλον μου γύρισε το πόδι. Πρέπει να προσέχεις...

- Έχεις σχέση με τον αθλητισμό;

-ναι μεγάλη...αγάπη...έκαν πολλά χρόνια αθλητισμό στίβο..όταν ήμουνα νέος..

-Γιατί; τώρα είσαι μεγάλος;

-Βασικά δεν νιώθω μεγάλος αλλά έχω κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου... που πρέπει να το συνειδητοποιήσω..

-Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος, τραγούδι ή μουσική που άκουσες στην ζωή σου;  Ή που θυμάσαι

-Μικρός πολύ στο σπίτι μου τα πρώτα ακούσματα που είχα πρέπει να ήταν η Σωτηρία Μπέλου. Τα πρώτα ξένα που θυμάμαι και μου έχουν μείνει ήταν οι Deep Purple.

-Και λίγο αργότερα, αυτό που είπες είναι η μουσική που μ` αρέσει;

-Ε βέβαια οι Pink Floyd... το Wish you were here..

--Πως θα έλεγες ότι διαμορφώθηκαν τα ακούσματα σου στην συνέχεια;

-Διαμορφώθηκαν κυρίως από αυτά που άκουγα στο ραδιόφωνο. Άκουγα περισσότερο ξένη μουσική. Οπότε εκείνα που θυμάμαι εκείνη την εποχή, είναι αυτά που τώρα θεωρούμε κλασικά. Μπομπ Ντύλαν , Έρικ Κλάπτον. Eagles, Doors,

-Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;

-Δεν θυμάμαι..μάλλον οι Πινκ Φλόυντ πρέπει να ήταν...

-Και πόσοι δισκοι μεσολάβησαν μέχρι να αγοράσεις τον τελευταίο;

-Πάρα πολλά. Πρέπει να έχουν επιζήσει μέχρι 1000 βινύλια. Μετά άρχισα να αγοράζω cd .Πρέπει να έχω γύρω στις 5-6 .000

-Πως έτυχε να ασχοληθείς μ` αυτή τη δουλειά;

_Με έκαναν dj οι φίλοι μου. Ήθελα να νιώθει καλά ο άλλος. Μου άρεσε να βάζω μουσική σε πάρτι για να φτιάξω ατμόσφαιρα. Μετά κάποια στιγμή ένας φίλος μου που ήταν μπάρμαν μου είπε να πάω να παίξω επαγγελματικά και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να κάνω αυτή τη δουλειά. Ήταν η αγάπη για την μουσική αλλά και η διάθεση να κάνω τους άλλους να περνάνε καλά, σε συνδυασμό με τις γνώσεις και την μεγάλη δισκοθήκη που είχα αποκτήσει

- Θυμάσαι μερικά από τα μαγαζιά που έχεις δουλέψει;

-Πρέπει να είναι πάνω από πενήντα μαγαζιά.. δεν τα θυμάμαι και όλα τώρα.. Το kibubu στα Πατήσια, το Berlin στο Θησείο, το Άσπρο στου Ψυρρή, το Marabu στην Πανόρμου και σε όλα τα Hard Rock Cafe της Αθήνας, όπου έκανα όλες τις εκδηλώσεις, όλα τα πάρτι και έπαιζα κανονικά`

-Τώρα που παίζεις;

-Κατ αρχάς εδώ στο J cocκtail bar στη Κηφισιά, στο Bronco στο Κολωνάκι και στο Εν Αιθρία στην Νέα Φιλαδέλφεια

- Ήρθε κάποια στιγμή που μετάνιωσες σ` αυτή τη δουλειά;

-Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν μετάνιωσα. Ήταν σαν να κάνω κάτι που αγαπούσα που συγχρόνως ήταν και επάγγελμα

-Ποια ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής σου άσχετα από την δουλειά σου;

-Σχεδόν όλη η ζωή μου ήταν μια καλή περίοδος

-Τώρα τι ακούς;

-Γενικα ακουω ροκ λατιν και φανκ

-"Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει ενώ κάνουμε άλλα σχέδια" είχε πει ο Τζον Λένον. Η δική σου ζωή πήγε όπως το σχεδίαζες, ή άλλα σχεδίαζες και άλλα έγιναν;

-Σιγουρα καποια σχεδια για τη ζωη μου δεν πραγματοποιηθηκανε...Στον απολογισμο τελικα ομως δεν μου λειπουνε γιατι βιωσα αλλα που με ικανοποιησανε περισσοτερο

-"Τα μεγαλύτερα λάθη μου τα έκανα όταν προσπαθούσα να ευχαριστήσω τους άλλους" είχε πει ο Νταίηβιντ Μπόουι. Εσύ κατάφερες να ταιριάξεις αυτό που ήθελες με αυτό που ήθελαν οι άλλοι χωρίς να κάνεις μεγάλα λάθη;

-Αν και δύσκολο σε γενικές γραμμές νομίζω πως τα κατάφερα

- Θα ήθελες κλείνοντας να προτείνεις για τους αναγνώστες μας, κάποια από τα τραγούδια που ξεχώρισες στην καριέρα σου;

-Ευχαρίστως :