16 Απριλίου 2018

Πίτερ Ουστίνοφ | Η αγάπη είναι μια ατέλειωτη συγχώρεση, ένα βλέμμα τρυφερό, που σου γίνεται συνήθεια.

Ένας από τους πιο ευφυείς ανθρώπους που θαυμάστηκε & κέρδισε πολλά βραβεία, ανάμεσά τους τα Όσκαρ για τις ταινίες Τοπκαπί & Σπάρτακος, γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1921.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ένας από τους πιο ευφυείς ανθρώπους που θαυμάστηκε & κέρδισε πολλά βραβεία, ανάμεσά τους τα Όσκαρ για τις ταινίες Τοπκαπί & Σπάρτακος, γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1921.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Η αγάπη είναι μια ατέλειωτη συγχώρεση, ένα βλέμμα τρυφερό, που σου γίνεται συνήθεια. είπε κάποτε μια χαρισματική προσωπικότητα. Ένας κορυφαίος Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ένας άνθρωπος που διακρίθηκε για την ιδιαίτερη ευφυία του και το λόγο του.

Αν κρίνω από το τρόπο που όρισε την αγάπη, πρέπει να ήταν βαθιά τρυφερός, με έντονο συναισθηματικό κόσμο. Και πόσο δίκιο είχε... Μια “ατέλειωτη συγχώρεση” η αγάπη...Ένα συναίσθημα αφοσίωσης και αγνού ενδιαφέροντος που  σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπεί στην ανταπόδοση. Επιθυμείς το καλό του άλλου ακόμα και αν γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει  περίπτωση ανταποδοτικότητας στα συναισθήματα και τις επιθυμίες. Το εγώ  παραμερίζεται, γιατί  απλούστατα νοιάζεσαι περισσότερο για τον άλλο και τα δικά του θέλω. Η αγάπη ταυτίζεται με τον  αλτρουισμό, ενώ δε γνωρίζει τι σημαίνει εγωισμός. Στην αγάπη επιθυμείς  ο άλλος να είναι ευτυχισμένος ανεξάρτητα από τα συναισθήματα που έχει για σένα. Αγάπη θα πει δόσιμο, αφοσίωση, υπέρβαση...

 

 Νομίζω πως οι περισσότεροι θυμούνται τον Πίτερ Ουστίνοφ, από τα δύο Όσκαρ που έχει κερδίσει για  τις ταινίες "Τοπκαπί" και "Σπάρτακος" το 1961 και το 1965 αντίστοιχα.

Ας θυμηθούμε κάποιες σκηνές από το έργο όπου πρωταγωνίστησε  μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη σε σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν και μουσική Μάνου Χατζιδάκι.

 

Στη μεγάλη οθόνη παρουσιάζεται καρέ-καρέ  η περιπέτεια μιας διεθνούς συμμορίας ληστών που σχεδιάζουν να κλέψουν ένα πολύτιμο στιλέτο από το Μουσείο του παλατιού Τοπ Καπί.

Η κινηματογραφική ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Eric Ambler, “Το φως της ημέρας”, προσαρμοσμένο ως σενάριο της Monja Danischewsky.

Η Ελίζαμπεθ Λιπ είναι απατεώνας διεθνούς κλάσεως. Καταφέρνει να συγκεντρώσει μια συμμορία στην Κωνσταντινούπολη για να ληστέψει το μουσείο του Τοπκαπί. Ανάμεσα στα μέλη της είναι και ο μικροαπατεώνας Σίμπσον, τον οποίο εκβιάζει η τουρκική αστυνομία για να γίνει σπιούνος της.