13 Ιουλίου 2016

Ο Προκόπης Βλασερός έχει «όρεξη» για τη δουλειά του

Ο Προκόπης είναι ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες ειδικών εφέ στην Ελλάδα και μας αποκαλύπτεται στο Κλικ. Από την Κατερίνα Χαμαλέλη

Πριν λίγες μέρες συνάντησα τον Προκόπη Βλασερό, στο εργαστήριο του στο κέντρο της Αθήνας. Μπορώ να πω πως ανησύχησα-άδικα όπως φάνηκε- για τον χώρο. Ο Προκόπης με υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο και με ξενάγησε στο εργαστήριο του, το οποίο ήταν πολύ καθαρό και περιποιημένο παρ’όλη την ακαταστασία που μου ανέφερε. Υπήρχαν προθήκες με έργα του, μέλη σώματος, καλούπια μέχρι και… ψεύτικο αίμα στην κατάψυξη του ψυγείου του, που φτιάχνει ο ίδιος με μυστική συνταγή όπως με πληροφόρησε. Καθόλου τρομακτικό σκηνικό, σε πλήρη αντίθεση με όσα φανταζόμουν.

Δούλευε εκείνη τη μέρα τις προσθετικές πατούσες για τη νέα επιθεώρηση του Μάρκου Σεφερλή και μόλις θα έφευγα, θα κανόνιζε τις λεπτομέρειες μιας «αυτό-διακόρευσης» που έπρεπε να δημιουργήσει για το θεατρικό σανίδι.  



Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή.  

Πως ξεκίνησα; Από πολύ μικρή ηλικία, μου άρεσαν πολύ οι ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, οπότε από ηλικία ήδη 9 χρονών, τις απόκριες ντυνόμουν περίεργα πράγματα, φρικτά. Μάλιστα υπάρχουν και φωτογραφίες από εμένα, 9 ετών, ντυμένο έτσι. Σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά που ντυνόντουσαν Ζορό ή Superman, οπότε μπορούμε να πούμε πως αυτοί ήταν οι πρώτοι μου πειραματισμοί με κάποια υλικά, όπως το λάτεξ και τα κεριά. Που δεν είναι κάτι «γκράντε», μπορείς να τα βρεις ακόμη και σε εποχιακά μαγαζιά. Κάπως έτσι ήταν η πρώτη επαφή. Πρώτη φορά που έβαλα τα χέρια μου σε υλικά.

Ποιες ήταν οι αντιδράσεις στον οικογενειακό και φιλικό σου περίγυρο, σε σχέση με την επιθυμία σου να ασχοληθείς με κάτι τέτοιο;

Νομίζω πως δεν πολύ-καταλάβαιναν, σε μικρή ηλικία τουλάχιστον. Δηλαδή, στο δημοτικό. Τους φαίνονταν απλώς περίεργο, η φάση που έχεις ντυθεί ζόμπι και σου λένε «α, είσαι τραυματίας»;



Κατάλαβα…

Κάπως έτσι. Οπότε ήταν λίγο μοναχικό το «σπορ» και η όλη φάση μου. Μετά μεγαλώνοντας έφτασε η κατάσταση 18 ετών, που ενώ ξέρεις ακριβώς τι θέλεις να κάνεις από τα 9 σου χρόνια, θέλεις να κάνεις ειδικά εφέ και όλοι σου λένε πως «ναι, εντάξει, αλλά τι δουλειά θα κάνεις;» Και τι πτυχίο θα έχεις; Γιατί πρέπει να έχεις ένα πτυχίο! Ήταν τότε οι εποχές τέτοιες.
Οπότε, αποφάσισα να πάω στη Ρώμη να δώσω εξετάσεις στην Αρχιτεκτονική, στην Ιταλία. Έδωσα εξετάσεις, με πήρανε, έκατσα εκεί 4 χρόνια, όπου εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να αναπτύσσεται ραγδαία το ίντερνετ. Δηλαδή μπορούσες να βρεις πληροφορίες, «making off» από το youtube, έβλεπες πως γυρίστηκαν ταινίες κλπ. Οπότε άρχισα να μαζεύω όλη αυτή την πληροφορία και άρχισα να δοκιμάζω πράγματα και επίσης από εκεί ήταν πιο εύκολο να βρω κάποιες πρώτες ύλες. Δειλά-δειλά έκανα τις παραγγελίες μου λοιπόν, μέσω του ίντερνετ για υλικά από Αμερική.

Όπου σε κάποια φάση αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό που με ενδιαφέρει, με το πάθος μου και γύρισα πίσω με τον σκοπό αυτό. 



Τώρα που βλέπω τις φιγούρες σου από ταινίες τρόμου, ποιος είναι ο αγαπημένος σου κακός από πλευρά ειδικών εφέ;  Ο Pinhead ή ο…

Ο Pinhead! Από μικρός ναι, ήταν αγαπημένος μου ο Pinhead. Και ο Jason είναι πολύ αγαπημένος μου αλλά ξέρεις, πιο χωριάτης, πιο redneck, ενώ ο Pinhead, πιο σικάτος.Και σαν design αλλά και ως χαρακτήρας.

Λογικά έμαθες να το κάνεις αυτό, από κάποια σεμινάρια, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει σχολή.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποια σχολή. Στις σχολές make-up τους μαθαίνουν να κάνουν μια πληγή, μια μελανιά και ένα έγκαυμα, είναι ένα μάθημα που αρέσει πολύ στις κοπέλες και όσες με πλησιάζουν μου λένε πως ήταν το αγαπημένο τους μάθημα και ότι: «δεν τους έχουν μάθει τίποτα». Οπότε, όπως βλέπεις στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι.

Εγώ στην ουσία έμαθα ξοδεύοντας τεράστιο όγκο χρόνου και χρήματος, στέλνοντας λεφτά έξω για να φέρω υλικά, μόνος μου.



Δηλαδή, έμαθες μέσω tutorials τις τεχνικές σου; Σου έμαθε κάποιος στην πορεία;

Στην ουσία έγινε το περισσότερο με την τεχνική θα λέγαμε «trial and error». Δοκιμάζοντας και αποτυγχάνοντας; Κάπως έτσι. Παράλληλα, αυτό που λες, διαβάζοντας σε διάφορα blogs, πως είναι ένα καλούπι, τι γίνεται… Αλλά όλα αυτά όσο και αν τα διαβάσεις, αν δεν τα δοκιμάσεις -να αποτύχεις πρώτα- δεν θα καταλάβεις για τι πράγμα μιλάμε.

Δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το έχεις κάνει. Οπότε μπορούμε να πούμε πως ήμουν αυτοδίδακτος μέχρι ένα μεγάλο διάστημα και μετά είχα την τιμή να με δεχτεί ως μαθητή του ο Dick Smith, που θεωρείται ο πατέρας των εφέ και μέσω του προγράμματος  του, μου ανέθετε projects και τα έφερνα εις πέρας και κατάφερα να έχω στα χέρια μου το certificate του.

Και ξεκίνησες τις πιο mainstream δουλειές με τον Κοκκινόπουλο στα «Μαύρα Μεσάνυχτα». 

Ακριβώς.

Με το καμένο πτώμα.

Ναι… Ωραία ιστορία. Τότε δούλευα ως βοηθός παραγωγής, έτσι είχα ξεκινήσει στα Μαύρα Μεσάνυχτα, όπου παράλληλα είχε ακουστεί ότι ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα.  Οπότε κάποια μέρα με πλησιάζει στο γύρισμα ο Πάνος και μου λέει: «Εσύ με τι ασχολείσαι; Τι κάνεις;» Του απαντάω και εγώ, πως ασχολούμαι με τα εφέ, «έχουμε ένα καμένο πτώμα στο επεισόδιο» μου λέει και φεύγει. Μετά από κάνα δύο μέρες ξανάρχεται, «μπορείς να το κάνεις;», του λέω «αμέ» και φεύγει… Και γινόταν αυτό. Ώσπου μια μέρα έρχεται και μου λέει πως «ξέρεις, θέλω το χέρι του να είναι έτσι διπλωμένο, γιατί στο επόμενο πλάνο θα δείξω ένα καμένο κοτόπουλο να γίνει αυτή η σύνδεση και το χέρι πρέπει να μοιάζει με πόδι κοτόπουλου». Του λέω, εντάξει… και…

Φεύγει… (γέλια)

Ναι, κλασικά. Μετά από λίγες μέρες, του πήγα στο γύρισμα ένα χέρι test ακριβώς όπως μου ζήτησε. Το βλέπει και μου λέει: «θέλω να αναλάβεις όλα τα εφέ της σειράς». Και κάπως έτσι ξεκίνησα.

Στα Μαύρα Μεσάνυχτα είχαμε από απλούς πυροβολισμούς μέχρι ακρωτηριασμούς δακτύλων, καθώς και τη γλώσσα του Ζαν Κλωντ που είχε ράμματα επάνω!

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και μεγάλο σχολείο!


Ο Πάνος Κοκκινόπουλος με το καμένο πτώμα 

Το καμένο πτώμα πόσες ώρες σου πήρε περίπου;

Το συγκεκριμένο; Μου είχε πάρει ΜΕΡΕΣ. Ήταν ζόρικη εμπειρία, γιατί δούλευα το πρωί ως βοηθός της παραγωγής εκεί και όταν γύριζα σπίτι, έφτιαχνα το πτώμα. Ύπνος λιγοστός, εκτός αυτού, επειδή δεν είχα ξαναφτιάξει κάτι τόσο μεγάλο, έπαθα τα πάντα σχεδόν. Μου έσπασε το καλούπι και έπρεπε να το ξανακάνω, συνέβησαν διάφορα.

Ήταν και η πρώτη φορά που δούλευα πολυεστέρα, ένα πολύ καρκινογόνο υλικό και το έκανα στο σαλόνι του σπιτιού. Περιττό να σου πω τι είχαν πάθει οι δικοί μου. Δεν μπορούσαν να σταθούν.

Εντάξει, λογικό ακούγεται.

Αφού κατέστρεψα το σαλόνι, ανακάλυψα πως πρέπει να έχω τον δικό μου χώρο και νοίκιασα το πρώτο μου εργαστήριο, που στην ουσία το συντηρούσα με ό,τι χρήματα έβγαζα από την δουλειά μου ως βοηθός παραγωγής. Ό,τι έπαιρνα το έριχνα εκεί μέσα, σε εργαλεία, υλικά και άλλα τέτοια πράγματα.

Ποιο ήταν το πιο χρονοβόρο σου project; Για να μην σε ρωτάω πόσο χρόνο σου πήρε το ένα και το άλλο.

Το πιο χρονοβόρο νομίζω πως είναι, ένα γυναικείο ακρωτηριασμένο σώμα.  Ήταν πολύ χρονοβόρο γιατί κατά πρώτον το καλούπι ήταν τεράστιο, και κατά δεύτερον επειδή ήθελα όλες οι τομές να είναι ανατομικά σωστές.  Δηλαδή, εκεί που είναι κομμένο να βλέπω το δέρμα, μετά τον λιπώδη ιστό, μετά τον συγκεκριμένο μυ, τα κόκαλα να είναι στη σωστή διάμετρο… Είχα κολλήσει μ’αυτό.

Αυτό ήταν για το Allou Fun Park, γα το «House of Fear» συγκεκριμένα. Απλά εγώ είχα αισθανθεί έτσι. Πως πρέπει να γίνει η δουλειά τόσο μελετημένη όσο αυτές που κάνω για ταινίες.

Μάλιστα, μου είχαν πει τα παιδιά από το House of Fear, πως ένας γιατρός είχε πάει εκεί και τρελάθηκε! Ήθελε να μάθει ποιος το έκανε, για να του φτιάξω ένα ίδιο για το ιατρείο του! Του φάνηκε απόλυτα σωστό ανατομικά.



Για να είναι ανατομικά σωστά έχεις δει φωτογραφίες, έχεις δει κανονικά πτώματα;

Ναι, τα πάντα. Κατ` αρχάς έχω διαφόρους τόμους ιατροδικαστικής, βιβλία με δερματικές παθήσεις καθώς και βιβλία χειρουργικής ανατομικής, τα οποία έχουν φανταστικές φωτογραφίες. Βρίσκω επίσης πολύ υλικό και από το ίντερνετ.

Το παράξενο είναι πως κάποιες φορές τα πραγματικά περιστατικά είναι τόσο «ψεύτικα» που δεν μπορείς να τα βάλεις στην ταινία. Οπότε, αυτό που κάνω πάντα είναι να βρίσκω την χρυσή τομή, ανάμεσα στο κινηματογραφικά ορθό και το ρεαλιστικό.  Τις περισσότερες φορές έρχεται ο σκηνοθέτης και σου λέει πως θέλει το πτώμα να είναι ρεαλιστικό και μετά του δείχνεις φωτογραφίες από κανονικό πτώμα και το θεωρεί χάλια, γιατί μοιάζει ψεύτικο.

Άρα, πρέπει να έχει μια συγκεκριμένη αισθητική.  

(σ.σ. Εκείνη την ώρα ο Προκόπης μου δείχνει φωτογραφία ενός πνιγμένου πτώματος στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή)

Να σου δείξω ένα παράδειγμα, αν έφτιαχνα κάτι σαν και αυτό της φωτογραφίας θα μου πετούσαν ντομάτες και ας απεικονίζει πραγματικά ένα πτώμα. Πνιγμένο.

Καταλαβαίνεις, πως είναι σχετικό το «ρεαλιστικό». Ή σε έναν πυροβολισμό, δεν συμβαίνει αυτό που βλέπουμε να πετάγεται το αίμα με τόσο θεαματικό τρόπο. Πρέπει να πέσει το θύμα κάτω, να γίνει η διαρροή σιγά σιγά, να ποτίσει η μπλούζα του κλπ. Ενώ στον κινηματογράφο, όταν ακούγεται το μπαμ, για να καταλάβει ο θεατής πως αυτός τον πέτυχε, πρέπει να δει το αίμα κατευθείαν.



Συνεργάστηκες ξανά με τον Πάνο Κοκκινόπουλο στην Δέκατη Εντολή. Σωστά;

Ήταν μεγάλη μου χαρά η συνεργασία αυτή, εκτός του ότι θαυμάζω  και σέβομαι πολύ την δουλειά του Πάνου, ήταν φανταστική εμπειρία επειδή σε κάθε επεισόδιο είχα τελείως διαφορετικά πράγματα να κάνω, με διαφορετικούς ηθοποιούς, με διαφορετικά locations και όλα αυτά πολύ γρήγορα.

Το καλό που έχει η τηλεόραση, είναι ότι θα δοκιμάσεις κάποιο εφέ  και μετά θα το δεις άμεσα στο γυαλί, ώστε να ξέρεις τι πρέπει να διορθώσεις, τι πρέπει να τονιστεί παραπάνω, σε αντίθεση με τον κινηματογράφο. Γιατί στον κινηματογράφο όταν η δουλειά σου έχει γίνει πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν βγει η ταινία στις αίθουσες δε θα θυμάσαι τι έχεις κάνει σε αυτήν.

Επειδή ήταν όλα τόσο γρήγορα και με τόσο περιορισμένο budget, έπρεπε να σφίγγω το μυαλό μου και να βρίσκω εναλλακτικές λύσεις, από τον ορθόδοξο και χρονοβόρο τρόπο της διεκπεραίωσης  ενός εφέ. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία.



Θυμάμαι έντονα το πρώτο επεισόδιο.

Ναι, ήταν μακράν το πιο αιματηρό. Είχαμε γεμίσει ένα ολόκληρο δωμάτιο με αίμα, εκεί στο πορνείο που του έχωσε το γυαλί στο στόμα. Τον κάρφωσε και λούστηκε με το αίμα του και μετά έπεσαν κάτω και πάλευαν. Είχαμε ανησυχήσει για την σκηνή αυτή, λέμε θα μας την κόψουν, είναι πολύ ακραία.

Λίγο άσχετο, αλλά λόγω σπουδών είχα επισκεφθεί το Εγκληματολογικό Μουσείο και οι φωτογραφίες αυτές μου το θύμισαν λίγο…

Και εγώ έχω πάει! Ό,τι πιο ωραίο! Ό,τι πιο τέλειο!
Τρύπωσα έπειτα στο νεκροτομείο! Το τι αντίκρισα δεν περιγράφεται. Αν το έβαζες σε ταινία τρόμου θα σε έλεγαν υπερβολικό.

Αλλά ας το πάρω από την αρχή, ήμασταν έξω για τσιγάρο και μύριζε έντονα ψοφίμι. Σαπίλα, αποσύνθεση φουλ. Λέμε μα καλά τι γίνεται; Και βλέπουμε πως ήμασταν κοντά σε έναν εξαερισμό και καταλαβαίνω πως μέσα ήταν το νεκροτομείο. Είπα δεν γίνεται, θα μπω. Παίρνω μια βαθειά ανάσα και τρέχω μέσα και βλέπω στον πάγκο αίματα παντού, ένα χάλι και κάποια μικρά σκουλήκια πάνω -αυτό δεν περνάει σε ταινία- έκαναν έτσι και κουνιόντουσαν! Μάλλον προνύμφες μύγας. Δίπλα πεταμένο ένα λιβανιστήρι, πεταμένα στιλό, χαρτιά ,ένα χάλι!

Το πτώμα λογικά ήταν σε αποσύνθεση, έκαναν τη δουλειά βιαστικά και έφυγαν, αφήνοντας ανοιχτά για να ξεμυρίσει. Αν μου έλεγαν πως ξέρεις κάτι, έχουμε μια σκηνή σε ένα νεκροτομείο και με ρώταγαν πώς να το στήσουμε, δεν θα τους πρότεινα σε καμία περίπτωση να βάλουμε σκουλήκια! Θα έλεγα πως πρέπει να είναι καθαρό, να έχει ψυχρό φωτισμό, με inox εξοπλισμό, ξέρεις.

Και όμως ήταν ένα χάλι. Είχαν πεταμένο και ένα εικόνισμα αγίου σε ένα γραφειάκι…


Όπου φύγει, φύγει! 

Ναι, όντως! Είπαν εδώ βρωμάει πάμε να φύγουμε! Εγκαταλείψτε το σκάφος!
Συμπερασματικά, ήταν ωραία η επίσκεψη μου στο Εγκληματολογικό Μουσείο.

Με τις τερατογενέσεις και όλα αυτά.

Ναι, απίστευτα.

Τι άλλο να πούμε; Έχεις πει σε συνεντεύξεις σου πως δεν ξεχωρίζεις τις δουλειές σου, πως σου όλες τις αγαπάς εξίσου.

Βέβαια, πλέον μπορώ να πω πως το «The Republic» έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Όχι μόνο επειδή ήμουν υποψήφιος για το βραβείο ειδικών εφέ από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, πέρα από το γεγονός πως όλοι στο crew ήταν απίστευτοι και ήταν μια απίστευτη δουλειά, που όλοι μας συνεργαζόμασταν άψογα και έκανε ο καθένας την τέχνη του και περνάγαμε καλά-κάτι που δεν συμβαίνει πάντα- εκτός όλων αυτών, η ταινία είχε ένα τόνο εφέ.  Σχεδόν, κάναμε ό,τι ξέραμε. Από προσθετικά make-ups, props μέχρι και practical effects, κόψαμε και καρφώσαμε λαιμούς, λιώσαμε κεφάλι με λοστό κλπ.



Πες μου λίγα λόγια για το The Republic, γιατί ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά.

Είναι μια ταινία δράσης, σκηνοθέτης είναι ο Δημήτρης ο Τζέτζας, ο οποίος έχει δουλέψει στο εξωτερικό, στους Πειρατές της Καραϊβικής και σε άλλα huge films, ο οποίος γύρισε στην Ελλάδα και ήθελε να κάνει μία σωστή ταινία δράσης και νομίζω το καταφέραμε.

Όπως σε γκούγκλαρα, εκτός από τις συνεντεύξεις σου, είδα πως σε μία συνέντευξη της η Νικολέτα Καρρά, αναφέρθηκε στη μεταμόρφωση της στους «Συμμαθητές» και σε ανέφερε ονομαστικά, πράγμα που μου έκανε εντύπωση. Δηλαδή, πως ήταν δύσκολο το όλο εγχείρημα, αλλά εσύ είσαι φοβερός και έκανες άριστη δουλειά. 

Να’ναι καλά. Συνήθως δεν με αναφέρουν και ήταν κάτι πολύ όμορφο εκ μέρους της. Ήταν πολύ καλή η χημεία με τη Νικολέτα. Είχαμε πολύ καλή επικοινωνία, παρά τη δυσκολία του πράγματος. Νομίζω δεν θα μπορούσα να έχω πιο συνεργάσιμο άτομο γι’αυτή την δουλειά.  Πολλά φιλιά Νικολέτα! Προσθετικό πάχους είχα κάνει και για τη σειρά «Κάτω Παρτάλι» στον ηθοποιό Σταύρο Σβήγκο.  Απόλυτα επαγγελματίας εξίσου!  



Επίσης, πρόσεξα  στην ιστοσελίδα σου πως έχεις δουλέψει σε πολλά θεατρικά, που απαιτείται διαφορετικός χειρισμός από αυτόν στις ταινίες. Σε δυσκόλεψε κάποια σκηνή; 

Νομίζω ότι μεγάλη πρόκληση-όσον αφορά τη δυσκολία του εφέ- ήταν στις «Καμπάνες του  Edelweiss», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, με πρωταγωνίστρια την Άννα Βίσση. Σε μια σκηνή του έργου, έπρεπε η Άννα να μαχαιρώσει εξήντα φορές- «εξήντα τέσσερις θανατηφόρες μαχαιριές» κατά το μιούζικαλ- και έπρεπε να βρω μία πατέντα, έτσι ώστε να μπορεί να μαχαιρώσει τον ηθοποιό, ενώ εκείνος βρισκόταν στη σκηνή για αρκετή ώρα. Δεν ήταν πως έβγαινε με τα αίματα και αρχίζουμε να τον μαχαιρώνουμε όπου να’ναι.

Έπρεπε λοιπόν να βρω μια πατέντα, ώστε όπου μαχαιρώνει να ματώνει, να είναι ασφαλές και να δείχνει ρεαλιστικό και φυσικά το κατάφερα. Ήταν πρόκληση.

Έχεις κάνει και κάποιες ταινίες μικρού μήκους.

Αμέτρητες...

Ναι, για πες μου για την «Getting My Penis Back». Μου έκανε κλικ.

Είναι μια μικρού μήκους ταινία, σε σκηνοθεσία του Κώστα Γούναρη, που χρειάστηκε να φτιάξω κάτι από τα πιο περίεργα πράγματα που μου έχουν ζητήσει. Στην ουσία μπαίνει ένας στο σπίτι της πρώην του και της λέει πως κάτι έχει ξεχάσει εκεί. Του λέει πως τα έχει πάρει όλα και να σηκωθεί να φύγει. «Όχι, κάτι υπάρχει!» Αρχίζει και ψάχνει σε όλο το σπίτι, ανοίγει ένα ντουλάπι, σπάει τον τοίχο και βρίσκει μέσα το μόριο του, που είναι πεσμένο… μελάτο… Το βγάζει λοιπόν έξω από την κρύπτη και της λέει: «Τώρα με πιστεύεις;»

Ήταν η ατάκα του έργου, την οποία λέμε με τον Κώστα μέχρι και σήμερα. Εκείνη καταλαβαίνει ότι θα τον χάσει οριστικά και αρχίζει να του ψιθυρίζει κάποια πράγματα στ’αυτί και όπως του ψιθυρίζει θέλαμε το μόριο να έρχεται σε στύση on camera.  Οπότε έφτιαξα την κατασκευή αυτή, ένα ανδρικό μόριο να έρχεται σε στύση.

Η ταινία έχει να κάνει με την θεωρία του Φρόυντ πάνω στον ψυχολογικό ευνουχισμό ενός άντρα από μία γυναίκα... Ε.. εμείς το κάναμε λίγο πιο πράκτικαλ!  (γέλια)



Δηλαδή, αυτά όλα που μου περιγράφεις δεν είναι CGI, δεν είναι με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Τίποτα από αυτά. Όλα γίνονται στο set, ενώπιον όλων, είναι μια στιγμή μαγείας, αυτό λατρεύω στην δουλειά μου! Ότι έστω για μια στιγμή, είναι ζωντανό αυτό που έχεις φτιάξει και το βλέπουν όλοι, όλοι γίνονται μάρτυρες. Είτε είναι ένας φόνος, είτε είναι μια μεταμόρφωση, το βλέπουν όλοι μπροστά τους να συμβαίνει. Πιστεύω πως έτσι, έστω για μια μικρή στιγμή, έστω για τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει, ανταμείβεσαι για τον κόπο σου. 



Να πούμε και για τα άμεσα σχέδια σου.

Στο άμεσο μέλλον θα κυκλοφορήσει, η επιστημονικής φαντασίας ταινία «Νήμα», σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Βούλγαρη, όπου αναμένω πως και πως για το αποτέλεσμα.

Είχε τεράστιο όγκο εφέ από πλευράς μου, είχε μάσκες, πρόσθετα, puppets, τερατόμορφα μωρά να κλαίνε μέσα σε ψυγεία… Θα είναι πολύ ενδιαφέρουσακατά την άποψη μου. Καθώς επίσης θα κυκλοφορήσει και το  Pilgrimage που είναι ξένη παραγωγή, σε συνεργασία με την Universal.Πραγματεύεται την ιστορία μιας ομάδας Ιρλανδών μοναχών τον 13ο αιώνα που συνοδεύουν ένα ιερό λείψανο και πρωταγωνιστεί ο νέος Spider-Man, Tom Holland.  

Ήταν μεγάλη μου τιμή να αναλάβω όλα τα εφέ του ελληνικού τμήματος της παραγωγής. Στην ουσία ήθελαν να γυρίσουν την πρώτη σκηνή-το πώς ξεκίνησαν όλα- στην Ελλάδα.

Αυτή η σκηνή ήταν ένας λιθοβολισμός. Στην ουσία ανέλαβα το προσθετικό make-up  του βασικού χαρακτήρα :  ουλές στο πρόσωπο,  ταλαιπωρία στο σώμα του, σκασμένα χείλια και πόδια γεμάτα πληγές και την κύρια σκηνή λιθοβολισμού. Όπου και αυτό έχει μια ωραία ιστοριούλα. Τι χρειαζόμαστε σε μια σκηνή λιθοβολισμού; Σίγουρα ψεύτικες πέτρες που να μοιάζουν ρεαλιστικές, ποια ήταν η πρόκληση εδώ; Το πώς αν φτιάξεις μια πέτρα πολύ μαλακή για να μην πονέσει ο ηθοποιός, θα δεις να αναπηδάει έπειτα στο γενικό κάδρο. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό και το είπα και στον σκηνοθέτη.



Εκεί , άρχισα μια σειρά από πειράματα, στο εργαστήριο φτιάχναμε πέτρες μέρα-νύχτα και τις πετάγαμε ο ένας στο κεφάλι του άλλου, για να δούμε πως γράφουν και στην ουσία έπρεπε να βρω την χρυσή τομή ανάμεσα στο να μην πονάει ο ηθοποιός και να μην χοροπηδάνε οι πέτρες. Μόλις τη βρήκα χτυπάει τηλέφωνο από τη  παραγωγή και μας ανακοινώνουν πως βρήκαν το μέρος που θα γινόταν το γύρισμα, στη Νίσυρο, μέσα στον κρατήρα του ηφαιστείου. Φυσικά, επειδή μιλάμε για ένα ενεργό ηφαίστειο πρέπει να τα φτιάξεις έτσι ώστε να μην λιώνουν!

Πάντα πρέπει να γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Τελικά όλα πήγαν καλά, δεν λιώνανε οι πέτρες μου και ήταν μια υπέροχη εμπειρία! Τώρα, περιμένω με ανυπομονησία το τελικό αποτέλεσμα.

Περισσότερα για τον Προκόπη εδώ: Facebook Page / Official Site