16 Ιουνίου 2016

Ρένος Χαραλαμπίδης: Στην Ελλάδα, ζούμε υπό το καθεστώς ιδεολογικού «παστίτσιου»

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης, μας μίλησε έξω από τα δόντια για όλους και για όλα. Για τους «Παραιτηθείτε», την Δεξιά, τον φεμινισμό, τους gay αλλά και για... τα τραγούδια του! Από την Κατερίνα Χαμαλέλη
Ο Ρένος Χαραλαμπίδης, μας μίλησε έξω από τα δόντια για όλους και για όλα. Για τους «Παραιτηθείτε», την Δεξιά, τον φεμινισμό, τους gay αλλά και για... τα τραγούδια του! Από την Κατερίνα Χαμαλέλη

Συναντήσαμε πρόσφατα τον δημοφιλή ηθοποιό Ρένο Χαραλαμπίδη, σε ένα γραφικό καφέ της Πλάκας, που με χαλαρή διάθεση, μας μίλησε για όλους και για όλα. 

Τι θα πούμε; 

Ας αρχίσουμε με τους «Παραιτηθείτε». 

Πολύ ενδιαφέρον. Προσωπικά δεν πήγα. Γιατί πιστεύω δεν πρέπει να παραιτηθεί η κυβέρνηση και πως ο ελληνικός λαός πρέπει να αντιληφθεί επιτέλους μερικά πράγματα.
Δηλαδή πολλές φορές το πικρό ποτήρι, πρέπει να το πίνεις μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει την υπευθυνότητα των επιλογών του. Έχει ψηφίσει επανειλημμένα τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τώρα πρέπει να καταλάβει-έτσι μόνο θα ωριμάσει- τις συνέπειες των πράξεων του.  Τώρα από το Φθινόπωρο που ψηφίστηκαν όλα αυτά τα μέτρα-τώρα γιατί πριν κινούμασταν με οικονομικό καθεστώς Σαμαρά- όλο αυτό το οικονομικό καθεστώς, οι φόροι, ήταν ο απόηχος της κυβέρνησης Σαμαρά. 

Από εδώ και πέρα θα δούμε ποια είναι η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν μπορούμε να ψηφίζουμε για πλάκα, όπως είπε και ένας διανοούμενος της ροκ σκηνής. (σ.σ. Αγγελάκας).  Πρέπει να σταματήσουμε να ψηφίζουμε για πλάκα. Γιατί οι πλάκες μας έφεραν 86 δισεκατομμύρια ευρώ συν στο χρέος. Το οποίο θα το πληρώσω εγώ, που είμαι ένας ελεύθερος επαγγελματίας. 

Σου έλεγα πριν, στην αρχή της κουβέντας μας, ότι ένα από τα τελευταία ταμπού της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας,  είναι τα εγκλήματα της Αριστεράς στον Εμφύλιο Πόλεμο.
Η ελληνική κοινωνία πρέπει να ξεπεράσει τα ταμπού της. Το ταμπού της γκέι κοινότητας ξεπεράστηκε και ήμουν εγώ εκατό τοις εκατό υπέρ του συμφώνου συμβίωσης και ευτυχώς ξεπερνιέται και μένει πίσω, παρά τα δυσάρεστα γεγονότα στην Αμερική. Που είναι δήθεν μια προοδευτική κοινωνία. Εγώ πιστεύω πως οι Έλληνες είναι πιο προοδευτικοί από τους Αμερικανούς. Σε μερικά θέματα, όπως αυτό της σεξουαλικής επιλογής.



Όμως, βλέπουμε στην ελληνική κοινωνία και στο χώρο της πολιτικής συγκεκριμένα, πολλοί κρύβουν τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Στην ελληνική κοινωνία, θέλω να σου πω και λάβε το υπόψη σου, πως μόνο στο χώρο των Φιλελευθέρων, στο χώρο των Δεξιών, η ομοφυλοφιλία είναι ολικά αποδεκτή. Να σου πω πως ανοιχτά ομοφυλόφιλος ήταν ο Μάνος Χατζηδάκης, ανοιχτά ομοφυλόφιλος ήταν ο Γιάννης Τσαρούχης και ανοιχτά ομοφυλόφιλος ήταν και ο Αλέξανδρος Ιόλας. Αυτοί ήταν τρεις άνθρωποι δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι και δηλωμένοι Καραμανλικοί. 

Να σου πω πως από το χώρο της Αριστεράς, μέχρι σήμερα το 2016, κανένας ισχυρός άντρας δεν έχει δηλώσει σεξουαλική προτίμηση από το χώρο των ομοφυλοφίλων. Κανένας. Επίσης, ας θυμόμαστε πως μέχρι τη μέση της δεκαετίας του 1980-για μας τους παλαιότερους που θυμόμαστε- η ομοφυλοφιλία για την Αριστερά ήταν αστική παρακμή. 

Πρέπει λίγο να τα θυμόμαστε αυτά. Να μην ξεχνάμε κάτι τελευταίο-μιας και σε πήρα από τα μούτρα- θα έχει πολύ ενδιαφέρον νομίζω, μου κάνει εντύπωση που βλέπω πολλούς gay, με μπλουζάκια του Τσε Γκεβάρα.  Πρέπει όλοι οι gay να δουν μια εξαιρετική ταινία, της δεκαετίας του 2000, που λέγεται «Φράουλα και Σοκολάτα». Είναι μία δραματική ιστορία ομοφυλοφίλων στην Κούβα, οι οποίοι φυλακίστηκαν από την Επανάσταση και από τον Τσε Γκεβάρα, στο τελευταίο στρατόπεδο συγκέντρωσης ομοφυλοφίλων του κόσμου το οποίο εγκαινίασε ο Τσε Γκεβάρα και έγραφε η είσοδος: «Η Επανάσταση θα τους ξανακάνει άντρες». 

Το είχα ακούσει αυτό για τον Γκεβάρα.

Απλά στην Ελλάδα, ζούμε υπό το καθεστώς ιδεολογικού «παστίτσιου». Νομίζω ότι στον πλανήτη Γη και στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι η μόνη χώρα, όπου αναρχικοί, υπερασπίστηκαν το κλείσιμο κρατικού καναλιού. Της ΕΡΤ. Ξέρεις, το κράτος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των αναρχικών. Αλλά να υπερασπίζονται οι αναρχικοί ένα κρατικό κανάλι, πιστεύω είναι μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά. Ξέφυγε από το βιβλίο Γκίνες! Αυτό είναι το λεγόμενο «ιδεολογικό παστίτσιο». 

Όπως έλεγα, οι τρεις πυλώνες της gay απελευθέρωσης ανήκουν στο χώρο της Δεξιάς, Χατζηδάκης, Τσαρούχης και Ιόλας , δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι.

Ναι, αλλά στη σύγχρονη κοινωνία αυτό δεν συμβαίνει. 

Στη σύγχρονη κοινωνία είμαστε. 

Εννοώ τα τελευταία χρόνια.

Τι θες να πεις; Συγνώμη, αλλά το να δηλώσεις ομοφυλόφιλος ήθελε κότσια τότε και όχι σήμερα. Καταρχήν, όποιος το κρύβει είναι προσωπική του επιλογή. Το σύνταγμα της Ελλάδας τους επιτρέπει να κάνουν ό,τι θέλουν. Υπάρχει ελευθερία να είσαι αυτός που θες.

Ναι, αλλά σήμερα δεν δέχονται πιέσεις από τον χώρο της Δεξιάς που είναι πιο συντηρητικός-όσοι είναι δημόσια πρόσωπα- για να μην εκφράζουν την προτίμηση τους; 

Τώρα, αυτή τη στιγμή, χωρίς να το θες-θα πω κάτι βαρύ αλλά δεν το εννοώ- φλερτάρεις με τον ολοκληρωτισμό. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα την σεξουαλική του επιλογή, είτε να την φανερώνει είτε να την κρύβει. Αυτός που την κρύβει δεν πρέπει να είναι καταδικαστέος. Γιατί περνάμε σε μια άλλη μορφή ρατσισμού, θα γίνω ξεκάθαρος.



Σας ακούω. 

Σήμερα και από την δεκαετία του 90 και μετά, που άρχισαν να γίνονται ανοικτές κινήσεις ομοφυλοφίλων, δεν είχε κοινωνικό κόστος να δηλώσεις ομοφυλόφιλος. Ήταν τρομερό που το δήλωσε ο Χατζηδάκης στην δεκαετία του 50, τότε είχε κόστος ή ο Ιόλας στη δεκαετία του 60.  Ή ο Τσαρούχης όλες τις δεκαετίες. Τότε. Μετά, δεν ήταν έτσι. Στη δική μου γενιά, εγώ προσωπικά είχα φίλους που ίσα-ίσα, πολλές φορές ήταν και υπέρ σου στο επάγγελμα σου να είσαι ομοφυλόφιλος. Υπήρξε μια αλληλεγγύη. Το περιβόητο που είχε πει ο Χατζηδάκης: «Στην Ελλάδα για να κάνεις καριέρα πρέπει να είσαι ή αριστερός ή ομοφυλόφιλος. Εγώ αριστερός δεν είμαι». Εκτός αν έχεις δει κάποιον ομοφυλόφιλο που να έχει διωχθεί τώρα για τις προτιμήσεις του.

Η αλήθεια είναι πως όχι. 

Εγώ προσωπικά έχω δει τις συνέπειες πάνω μου για τις ιδέες μου. Εγώ δηλαδή έχω νιώσει στο πετσί μου, αυτό που λένε να πληρώσω ακριβά αυτό που πιστεύω. Μην ξεχνάς πως μιλάς με κάποιον που έχει στηρίξει τη gay κοινότητα την δεκαετία του 90. Έχω δώσει και συνεντεύξεις σε gay περιοδικά, όταν πολλοί αριστεροί gay του σήμερα, δεν δίνανε για να μην χαρακτηριστούν. Αυτό είναι υποκρισία. Επίσης, αν ανέτρεξες στις προηγούμενες συνεντεύξεις μου, θα είδες πως έχω ταχθεί υπέρ της υιοθεσίας παιδιών και το έχω πει σε συνέντευξη στην τηλεόραση. 

Θα σου πω και κάτι ακόμα που μπορεί να σε σοκάρει, ή μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς, το gay κίνημα άνθησε και πραγματικά ολοκληρώθηκε υπό καθεστώς φιλελευθερισμού στο Σαν Φρανσίσκο. Το gay κίνημα ισοπεδώθηκε υπό καθεστώς σταλινισμού. Έχεις ακούσει στην πρώην Σοβιετική Ένωση να υπήρχαν gay κοινότητες; Όσοι ήταν ομοφυλόφιλοι πήγαιναν στα gulag, γιατί, θεωρούσαν ότι η ομοφυλοφιλία είναι αστική παρακμή. Τους έφαγε το μαύρο το σκοτάδι.

Επίσης, να σου πω όταν ο Άρης Βελουχιώτης, διαγράφηκε από το ΚΚΕ, μία από τις κατηγορίες ήταν πως ήταν «κίναιδος». Ξέρεις τι πάει να πει κίναιδος; 

O ομοφυλόφιλος.

Κάτι χειρότερο.

Ναι, σε πιο «αργκό».  

Επίσης, επειδή βλέπω πως ενδιαφέρεσαι για το gay κίνημα, θα σου πρότεινα να δεις και την περίπτωση Παπαδάκη. Η Ελένη Παπαδάκη ήταν μια ηθοποιός της δεκαετίας του 30 και του 40, στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδος, ήταν η πρώτη δηλωμένη λεσβία, που εκτελέστηκε 23 Δεκεμβρίου του 44 από τον ΕΛΑΣ. Έχοντας γράψει ο αριστερός τύπος: «Θάνατος στην ομοφυλόφιλη πρωταγωνίστρια». 

Μιλάς με έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας είναι παρηκμασμένος. 

Το έχω παρατηρήσει αυτό σε πολλές συνεντεύξεις σας. 

Και πιστεύω ότι για εμένα στην Ελλάδα, συντηρητισμός, σήμερα είναι να θεωρείς, μάλλον να καταφεύγεις στην βαρετή πρωτοπορία της Αριστεράς, στον παλιό κόσμο της Αριστεράς που αν τον δεις αναλυτικά, είναι ένας κόσμος που έχει δύσει για πάντα και να πιστεύεις σε θεσμούς όπως αυτόν της κλασικής οικογένειας. Είναι λίγο παράξενο αυτό που σου λέω, είμαι κατά της οικογένειας κατά της Αριστεράς. Αυτό είναι πρωτοπορία!

Είμαι κατά του κράτους, η Αριστερά είναι υπέρ του Κράτους όπως γνωρίζεις, κατά της οικογένειας αλλά υπέρ της θρησκείας! Κάτω το κράτος, κάτω η οικογένεια αλλά όχι κάτω η θρησκεία.  Ναι στους gay γάμους… 



Όμως αντιτάσσεται η θρησκεία σ’αυτό. 

Αντιτάσσεται η Εκκλησία όχι η θρησκεία. Άλλο το ένα άλλο τ’άλλο.  Και είναι μια πολιτική επιλογή της. 

Δεν είμαι σίγουρη, όμως κάπου είχα διαβάσει πως οι πρωτοχριστιανικές κοινωνίες δεν είχαν τόσο ταμπού την ομοφυλοφιλίας, γι’αυτό βγήκε και ο όρος «αδελφή» από τελετές αδελφοποίησης ατόμων του ίδιου φύλου.

Να σου πω, τώρα κάτι να πάρει φωτιά; Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος γράφει προς Κορινθίους, μια επιστολή, τι θεωρεί αμαρτίες, εκεί λοιπόν έχει ένα μικρό εδάφιο, που λέγεται «αρσενοκοίτες». Βέβαια, εκεί αν δεις, αναφέρει, δέκα αμαρτίες, πιο μεγάλη αμαρτία θεωρεί την απληστία, παρά το να είναι κάποιος ,αρσενοκοίτης, από τη σειρά που το έχει βάλει. Βέβαια, επειδή είμαστε λίγο επιπόλαιοι και θέλουμε να βρούμε εχθρούς και να επιτιθέμεθα, επιτιθέμεθα στον Απόστολο Παύλο γι’αυτό. Όσο καταδίκαζε ο Απόστολος Παύλος την ομοφυλοφιλία, τόσο καταδίκαζε και την απληστία. Τώρα τελευταία, πιστεύω πως όλοι μας πρέπει να πάμε πίσω στα πρωταρχικά κείμενα. Αρχαία ελληνική γραμματεία, Ντοστογιέφσκι, Παπαδιαμάντη, Γραφές, αν κάποιος δεν είναι Χριστιανός, στο Κοράνι. Πολύ ωραίο το Κοράνι, το έχω διαβάσει, πολύ ενδιαφέρον. 

Πιστεύω ότι πρέπει να γίνει ένα restart, να ξαναδούμε τα πράγματα από την αρχή γιατί έχει αλλάξει τόσο η εποχή, έχουν γίνει τόσες πολλές συζητήσεις, που πλέον παρερμηνεύονται τα κείμενα. Αυτό με τον αρσενοκοίτη, από τον Παύλο, ας πούμε λέει και ο μοιχός διαπράττει μια τεράστια αμαρτία, όπως και ο αρσενοκοίτης, δηλαδή. 

Έχω παρατηρήσει πως σε πολλές συνεντεύξεις σας, μιλάτε για τον 5ο αιώνα, τον χρυσό αιώνα του Περικλή, ειδικά όταν σας ρωτάνε για το γάμο, πότε θα παντρευτείτε κλπ. Επιμένουν σε αυτό.  

Γιατί; Γιατί μεγάλωσα, αυτό είναι; 

To βρίσκεται ενοχλητικό καθόλου; Να σας ρωτάνε συνέχεια γι’αυτό; 

Ναι… Όχι και πολύ… Μην τρελαθούμε κιόλας! Αλλά έχει ενδιαφέρον μου δίνει ένα σημάδι, πως στα μάτια της κοινωνίας, μάλλον μπαίνω στο μεγάλο γκρουπ των «μαγκούφηδων». Αλλά αυτό δεν είναι τόσο κακό. 

Εντάξει, είναι κάποιες κλισέ ερωτήσεις πιστεύω, όπως πότε θα παντρευτείς, αν πιστεύεις στο Θεό…

Εγώ έχω μια τρομερή απάντηση προς αυτό. Όποτε πει ο Θεός. Από τα 40 και μετά, οι άνθρωποι, για να έχουν μια υγιή σχέση με τον εαυτό τους, οφείλουν να πάρουν θέση στη ζωή. Δηλαδή, πιστεύεις στο Θεό; Το να πεις πως πιστεύεις σε μια δύναμη γενική, είναι κάτι που ανήκει στις έρευνες των 20 και των 30. Μετά πρέπει να λες, πιστεύω ναι ή όχι. Εκτός αν είσαι αγνωστικιστής.

Είναι όμως μια διπλωματική απάντηση…

Τώρα, διπλωματική… Δεν το βρίσκω καθόλου κομψό, που έλεγε και ο Κωνσταντίνος Τζούμας, να απαντάς από τα 30 και μετά, διπλωματικά σε τέτοια θέματα. Αλλά ναι για το γάμο με ρωτάνε, τι να πω. Κάποτε με ρώτησε μια δημοσιογράφος, γιατί δεν παντρευτήκατε με έναν τόνο… και απάντησα γιατί θα μου κάνετε μήνυση; Kάντε μου.

Έχω πει πως ο άντρας πρέπει να παντρεύεται μετά τα 50. Γιατί πριν τα πενήντα, δεν ξέρεις να διαλέξεις, διαλέγεις με το πουλί σου δυστυχώς. 



Επίσης, τώρα με την κρίση όταν κάποιος είναι μέχρι τα 35 του άνεργος είναι δύσκολο να κάνει οικογένεια. 

Μα και πρακτικά να το δεις ρε παιδί μου, η δική μου η γενιά μόλις τελείωσε το σχολείο, μπήκε στο πανεπιστήμιο, γύρω στα 24 τελειώσαμε με τις σπουδές, πες μαζί με τον στρατό στα 26. Μέχρι να πιάσουμε και μια δουλειά, πήγαμε 30. Δεν πρέπει μια δεκαετία από τα 30 έως τα 40 να μείνει μόνος του αυτός ο άνθρωπος.  Να δει πως είναι η ζωή βρε αδερφέ, να γνωρίσει 5 γυναίκες. Να συγκατοικήσει, να καταλάβει ποιος είναι. Να δει ποια δουλειά του πάει, γιατί θέλεις μια δεκαετία, να καταλάβεις ποιο επάγγελμα σ’αρέσει. Άλλο τι σπούδασα και είδα, ή δεν πρέπει οικονομικά να παγιωθείς; Άρα φτάνουμε στα 50.

Να σου υπενθυμίσω, πως η πιο κλισέ ιστορία αγάπης είναι η Casablanca, όπου ο Bogart είναι 45 και αυτή 22. 

Εντάξει, άλλες εποχές τότε.

Ίσα-ίσα, τότε παντρευόντουσαν νωρίτερα οι άντρες. Και εσύ μην βιαστείς να παντρευτείς.

Ναι, γιατί πρέπει να παγιωθώ οικονομικά, αφού είμαι φεμινίστρια και όπως είχατε πει μια γυναίκα πρέπει να έχει και τους λογαριασμούς της εντάξει… 

Εγώ επίσης, είμαι φεμινιστής. Ο φεμινισμός όπως ξέρουμε άνθησε στο φιλελευθερισμό.  Ξέρεις φεμινιστικό κίνημα σε χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού; Κανένα. Όλο το φεμινιστικό κίνημα,  άνθησε στο φιλελευθερισμό και ξέρεις γιατί; Θα σου φανεί παράξενο. Διάβαζα μια έρευνα, γιατί η ελεύθερη αγορά, όταν απελευθερώθηκε η γυναίκα, πήγε καλύτερα. Έγινε πιο μεγάλη καταναλώτρια. Όταν την είχαν από κάτω δεν κατανάλωνε. 
Όταν λοιπόν έγινε η επανάσταση των γυναικών, ο λεγόμενος φεμινισμός, που εγώ τον λατρεύω, τι να πω;

Απελευθερώθηκε η γυναίκα και άνθησε και η αγορά. Όλα ερμηνεύονται. Είναι η πρώτη φορά που γυναίκες ψήφισαν με τον φεμινισμό, το 1928 στην Αγγλία, υπό το καθεστώς του καπιταλισμού. Δεν υπήρχε πιο καπιταλιστικό κράτος από την Αγγλία. Όταν επί καπιταλισμού, το 28 οι γυναίκες ψηφίζανε, από την άλλη πλευρά, όπου το κεφάλαιο είχε συντριβεί και ήταν δαίμονας, ξέρεις που ήταν οι γυναίκες; Ξέρεις.

Εγώ πιστεύω πως πολλοί άντρες είναι φεμινιστές και δεν το ξέρουν. 



Ισχύει, δεν το παραδέχονται πιστεύω. 

Δεν το παραδέχονται, ναι. 

Δε νομίζω πως αν ένας άντρας έχει αυτοπεποίθηση και ξέρει ποιος είναι, να έχει πρόβλημα με το αν η γυναίκα δίπλα του έχει την καριέρα της ή τα χρήματα της.

Ναι, βέβαια και ωφελιμιστικά να το δεις σε συμφέρει. Σε απαλλάσσει από βάρη. Απλά ξέρεις πολλές φορές οι άντρες, θέλουν να εξουσιάσουν. Θέλουν να την βάλουν κάτω για να απολαύσουν την έννοια του «δίνω διαταγές». Αυτό είναι κουτό.

Και δείχνει λίγο κόμπλεξ.

Δεν δείχνει; Kαι τώρα για να σε αποτελειώσω με την Αριστερά, ο Φαράκος ο αρχηγός του κουμμουνιστικού κόμματος είχε γράψει ένα εγχειρίδιο, για το πώς είναι η σωστή κοπέλα της Αριστεράς. Το έχεις διαβάσει;

Όχι, αλλά έχω διαβάσει το «Για την απελευθέρωση της γυναίκας» της Παπαρήγα.

Στο ίδιο κόμμα ανήκουνε. Να το διαβάσεις αυτό. Πως έπρεπε να είναι οι κοπέλες τότε. Θα πάθεις σοκ. 

Έχετε να κάνετε τηλεόραση από το 2013, με το «Με τα Παντελόνια κάτω», αν σας ξαναδινόταν η ευκαιρία θα κάνατε τηλεόραση;

Ναι, πολύ! Μου αρέσει πολύ η τηλεόραση. Είμαι από αυτούς, από τα τέλη της δεκαετίας του 90, είχα πει ότι η τηλεόραση είναι τέχνη. Και ήρθε βέβαια τώρα η εποχή με τα καταπληκτικά σήριαλ που γυρίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο, που αποδεικνύεται αυτό. 

Βεβαίως και θα ξαναέκανα, μου αρέσει πάρα πολύ, το απολαμβάνω και είναι ένας εξαιρετικός τρόπος ο καλλιτέχνης να είναι ταπεινός και να πηγαίνει αυτός προς τον θεατή. Πηγαίνει να τον βρει στο σπίτι του. Έτυχε στο παρελθόν να έχω κάποιους φίλους που βρέθηκαν στη φυλακή και κατάλαβα πόσο σημαντικό πράγμα είναι ένας εγκλωβισμένος άνθρωπος να έχει κάτι ωραίο να δει το βράδυ. Είναι τρομερό.

Αν και οικονομικά έχετε πει πως πρέπει να είσαι «χομπίστας» για να ασχοληθείς.

Όχι πρέπει! Είσαι! Πια το να παίξεις στην τηλεόραση είναι ένα χόμπι. Δεν σου δίνει οικονομικά τις απολαβές που σου έδινε κάποτε. Βιοποριζόμασταν από την τηλεόραση, αν και εγώ, τον βιοπορισμό μου- και κάτι παραπάνω από τον βιοπορισμό μου- τα κέρδη μου ως ηθοποιός τα έβγαλα από την διαφήμιση. Είτε ως εκφωνητής-εκφωνώ 20 χρόνια- είτε κάνοντας διαφημίσεις για διάφορα προϊόντα. Από εκεί ήρθαν για μένα κάποια καλά έσοδα, τα οποία τα επένδυσα στον κινηματογράφο. Θα ήθελα να ξαναπαίξω στην τηλεόραση, είναι μια άσκηση σεμνότητας. Σε μας τους ηθοποιούς υπάρχει κάτι σαν «επιθετική σεμνότητα», είσαι τόσο σεμνός, που κάνεις τους άλλους να νιώθουν μαλάκες. 

Ως προς τι;

Στη δουλειά σου, ως ηθοποιός. Δηλαδή, επιθετική σεμνότητα είναι όταν εγώ αρνούμαι κατηγορηματικά να κάνω τηλεόραση, γιατί είμαι ένας ηθοποιός που κάνω μόνο ποιοτικό θέατρο και είμαι πολύ σεμνός. Δηλαδή οι άλλοι που κάνουν τηλεόραση τι είναι οι μαλάκες;

Ποιες σειρές-ελληνικές ή ξένες- πιστεύετε πως είναι αριστουργήματα;

Το House of Cards. Ξέρεις τι κατάλαβα; Την δύναμη της μεγάλης φόρμας. Όταν έχεις μια ταινία έχεις εκατό λεπτά να πεις μια ιστορία, όταν όμως έχεις τόσα επεισόδια, μπορεί ο σκηνοθέτης να μπει τόσο πολύ σε βάθος στους χαρακτήρες που δεν μπορεί αυτό να γίνει στον κινηματογράφο. Θέλει χρόνο και τον χρόνο τον έχει το σήριαλ, αυτή η μαγική φόρμα.

Το 1997 προβλήθηκε η πρώτη μου ταινία που σκηνοθέτησα το «No Budget Story», εκεί λοιπόν έδωσα μια press conference, να σου πω ότι ήταν μια ταινία που δεν πήρα λεφτά από το κράτος, που δεν περίμενα στην επετηρίδα για να σκηνοθετήσω περιμένοντας την έγκριση των εργατοπατέρων, των συνδικαλιστών και την έκανα μόνος μου. Κάνοντας μια ευρεσιτεχνία, είμαι ο πρώτος Έλληνας που τράβηξε ψηφιακό βίντεο στον κινηματογράφο. 

Τότε βρήκα την Αριστερά απέναντι μου. Οι χειρότερες κριτικές γράφτηκαν σε έντυπα της Αριστεράς. Γιατί ήμουν κάποιος που έβγαινε από το μαντρί. Βέβαια, τότε εγώ δεν είχα εκδηλώσει πολύ τις πολιτικές μου απόψεις. Από τότε άρχισα να γίνομαι καχύποπτος, με όλους αυτούς. Γιατί ένα παιδί από λαϊκή οικογένεια-ο πατέρας μου ήταν εργάτης- κάνει μια ταινία μόνος του και έχει απέναντι του, αυτούς; Εκεί λοιπόν έδωσα μια press conference, όπου τους είπα, το 1997, ότι το μέλλον του κινηματογράφου στον κόσμο, είναι το ψηφιακό βίντεο. Το digital. Οι από κάτω, άρχισαν να ουρλιάζουν λέγοντας μου, ότι είμαι παρανοϊκός.  

Ότι το φιλμ δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Το 2016 λοιπόν, έχω να σου πω, ότι είμαι πολύ περήφανος για κείνη την press conference, όπου ένας νέος τότε 27 χρονών έκανε μια τόσο επιτυχημένη πρόβλεψη και όλη τη λάσπη που έφαγα τότε, από διάφορους, από κριτικούς κινηματογράφου από το χώρο της Αριστεράς, σήμερα είναι τα παράσημα μου. Πέσαν πολύ έξω. 

Η πρωτοπορία του τότε, η Αριστερά, ήταν πολύ συντηρητική. Δεν πίστεψαν αυτό που είπα για την ψηφιακή επανάσταση, με καταθάψανε, επίσης δεν πιστέψανε πως η ταινία μου το «No budget story», θα έχει την οποιαδήποτε τύχη. Να σου πω πως υπήρχανε κριτικοί, ισχυροί κριτικοί της Αριστεράς που είχαν πει για το No budget, «είναι μια πατάτα», «δεν είναι ταινία είναι βιντεοκασέτα», «δεν θα πάει στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ», «δεν θα βρει διανομή», «δεν θα πάει στο εξωτερικό σε φεστιβάλ», πέσαν σε όλα έξω. 

Πρέπει να ξέρεις πως είμαι ο μόνος από τη γενιά μου, που ανοιχτά, πήρε θέση. Αλλά όχι θέση στο ναι και στο όχι που πήραν όλοι. Αλλά το 2012, όπου βγήκανε μπαλτάδες. Βγήκανε μαχαίρια, ήμουν ο μόνος. Ένας δημοσιογράφος μου είπε πως μετά την δεκαετία του 1980, κατά την οποία ο Χατζηδάκης δέχτηκε την αδιανόητη επίθεση της Αριστεράς, με τον αυριανισμό που έγραφαν πρωτοσέλιδα: « Μάνος Χατζηδάκης ο εθνικός πούστης». Και από κάτω έγραφε ένα τηλέφωνο, «πάρε εδώ αν σε έχει παρενοχλήσει ο Μάνος Χατζηδάκης». 

Νομίζω μετά από αυτό, είμαι ο μόνος καλλιτέχνης που έφαγε τόση λάσπη, για τις πολιτικές μου απόψεις μετά τον Μάνο. Χωρίς βέβαια να συγκρίνομαι εγώ με αυτόν τον τιτάνα του πνεύματος, αλλά αντικειμενικά μεσολάβησαν πολλές γενιές, όπου κανείς εν δράσει καλλιτέχνης και όχι συνταξιούχος, δεν δήλωσε ανοιχτά τη θέση του.  Τουλάχιστον, όχι αριστερός. Το έκανα συνειδητά και δεν το μετανιώνω. Ήταν μια ενδιαφέρουσα και τρομακτική εμπειρία. 

Δύο φορές μου έχουν κάνει ντου στο θέατρο. Κουκουλοφόροι. Μου έχουν διακόψει την παράσταση. Με απειλές να με λιντσάρουν κτλ, ευτυχώς είχε κόσμο. 



Αυτό πότε έγινε; 

Αυτό ήταν στις 10 Ιανουαρίου του 2015, πριν περίπου 8 μήνες στο θέατρο Αθηνά. Κουκουλοφόροι, με απειλές «ήρθαμε να σε βρούμε». Βέβαια, αν είχαν άντερα να μην ερχόντουσαν 50 με κουκούλες και να είμαι ένας, ας έρθουν 50 άτομα χωρίς κουκούλες και τα λέμε. Γιατί κουκούλες φορούσαν οι συνεργάτες των ναζί. Όταν βλέπω έναν κουκουλοφόρο βλέπω έναν συνεργάτη των ναζί. Έναν φασίστα. 

Αυτό έγινε στην τελευταία σας παράσταση την «Χωρίζουμε, λέμε»;

Ναι. Πήγαν στο ταμείο, μια κοπελίτσα, ρώτησε «Ο κύριος Χαραλαμπίδης είναι μέσα;»
Ναι εδώ είναι. Είναι στην σκηνή; Ναι, είναι. Και μπήκαν ξαφνικά 50 άτομα με κουκούλες, σπάσανε τις πόρτες μπήκαν μέσα, σταμάτησαν την παράσταση, άρχισαν να με απειλούν, όλα αυτά τα χαριτωμένα θα σε κρεμάσουμε κλπ, πάγωσε ο κόσμος, πάγωσαν όλοι, ευτυχώς ήμουν ψύχραιμος και έφυγαν γιατί άρχισε να έρχεται η αστυνομία. 

Και όλα αυτά επειδή είχατε κατεβεί υποψήφιος;

Ακριβώς. Όλα αυτά επειδή λέω αυτά που πιστεύω και για τις ιδέες μου. Είδες αγαπητή μου, τι είναι να πολεμάς γι’αυτά που πιστεύεις; Και να μην είσαι ο επαναστάτης του Facebook;
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Όταν πήγε η Χρυσή Αυγή-άλλοι τρελοί αυτοί- να διαμαρτυρηθούν για εκείνη την παράσταση θρησκευτικού περιεχομένου, όταν η άκρα δεξιά ενόχλησε τους αριστερούς, μας απασχολούσαν στα media, μια βδομάδα!  Με εμένα κανείς, αλλά έτσι ήταν πάντα. 

Τι κάνετε τώρα;

Εμένα η φύση μου είναι αυτό που έλεγε ο Μάνος Χατζηδάκης, στο «ηθοποιός σημαίνει φως», απ’την ψυχή ως την ψυχή. Έτσι λοιπόν την εποχή αυτή, έχω κάνει μια μικρή παρένθεση, εγώ πάντα έγραφα μουσική, στην τελευταία μου ταινία, « 4 μαύρα κουστούμια» έγραψα εγώ τη μουσική.  Κουαρτέτα κλπ. Έχω γράψει λοιπόν μια σειρά τραγουδιών, τα οποία τα βγάζει η ΜΙΝΟS ΕΜΙ. Ήταν και για μένα εύσημο που δέχτηκε μια τόσο μεγάλη δισκογραφική να βγάλει τα τραγούδια, τα βγάζει ένα-ένα  digital και έπειτα σε δίσκο. Τώρα έχουν βγει δύο.

«Ο Μυστικός Δείπνος» και ποιο άλλο; 

Τώρα βγήκε το «Τα τραγούδια που χρωστάω», τώρα, δεν θα έχει 20 μέρες. Βέβαια τον καιρό που δεν κάνω ταινίες, η χαμένη γενιά της κρίσης δεν είναι οι εικοσάρηδες, είναι οι σαραντάρηδες. Εμείς δουλέψαμε τα προηγούμενα χρόνια, έτσι ώστε όταν φτάσουμε στα 40, την κορυφή δηλαδή της δημιουργικότητας μας, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε. Μας έτυχε το χειρότερο, τη στιγμή της ωριμότητας μας, να μην έχουμε εργαλεία ούτε λεφτά. Αυτοί που σήμερα είναι είκοσι, όταν φτάσουν στα σαράντα θα οργανωθούν αλλιώς. Εμείς την πατήσαμε. Και αυτοί που λένε περάσατε καλά, προσωπικά δεν πέρασα καθόλου καλά, δούλευα σαν τον σκύλο. Σπούδαζα, δούλευα, μελετούσα και ξαναδούλευα. Αλλά, τα 6-7 χρόνια, που δεν έκανα ταινίες, μελέτησα πολύ το σινεμά, θεωρητικά, έκανα πολλά σεμινάρια στο εξωτερικό και σαν ηθοποιός. Έγραψα 6 ταινίες μεγάλου μήκους, τις οποίες γυρίζω και 2 ντοκιμαντέρ. 

Ντοκιμαντέρ;

Το ένα έχει σχέση με αυτά που λέμε τόση ώρα, λέγεται η «Μάχη της Αθήνας». Μια ξεχασμένη μάχη. Ο Δεκέμβρης του 44. Θα πάθετε σοκ. Ήρθαν στα χέρια μου, χαμένα φιλμ, οπότε καταλαβαίνεις, θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Αυτά για τα σχέδια μου και τις μουσικές μου. 

Πάντως η Δεξιά «λερώθηκε» πολύ. Αν τα βάλουμε κάτω, οι πιο μεγάλοι Έλληνες καλλιτέχνες ήταν Δεξιοί, δεν ήταν αριστεροί. Οδυσσέας Ελύτης, ιδρυτής της Πολιτικής Άνοιξης μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά., που την βάφτισε. Μάνος Χατζηδάκης, Νίκος Γκάτσος, Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Τσαρούχης, Μιχάλης Κακογιάννης, αν τους πάρω όλους με τη σειρά θα πάθεις πλάκα. Όταν συνειδητοποιήσεις πόσοι πολλοί δεν ήταν αριστεροί, ήταν μετριοπαθείς δεξιοί, θα σοκαριστείς. Ο Σεφέρης! 

Η «γενιά του 1930» ήταν έτσι.

Ναι, δεξιοί, πατριώτες κλπ. Χωρίς να μην αναγνωρίζω τους μεγάλους καλλιτέχνες της αριστεράς, όπως τον Ρίτσο που τον λατρεύω. Δεν μπορώ να μην λατρέψω τον Λειβαδίτη. Τον Λουντέμη, τον Βάρναλη, αλλά όταν ακούω τον στίχο του Βάρναλη στον κυρ Μένιο «και έχει η πλάση κοκκινίσει», αν ζούσε τώρα ο άνθρωπος θα είχε φρικάρει! Θα ήταν ο πρώτος που θα καταδίκαζε τον κουμμουνισμό! 

Και να ρωτήσεις κάποιον αν είναι αριστερός δεν θα ξέρει τι να σου πει.  Εμείς οι δεξιοί, οι φιλελεύθεροι, είμαστε κατά του κράτους. Είμαστε με την Αμερική, εμένα η κοιτίδα της ιδεολογίας μου είναι το ροκ εν ρολ. Που το ροκ εν ρολ είναι η μουσική του φιλελευθερισμού. Λέει ο Έλβις Πρίσλευ, «one for the money, two for the show, three I’m ready  and I’m ready to go». Το ροκ εν ρολ, το γέννησε ο φιλελευθερισμός, η αγορά. 

Η Σοβιετική Ένωση έφτιαχνε μουσική ιδεολογική. Όλα στηριζόντουσαν στην Επανάσταση, ενώ στην Αμερική έφτιαχναν μουσική που θα αρέσει στον κόσμο χωρίς ιδεολογική παρέμβαση, επίσης η Αριστερά έχει καταδικάσει το ροκ εν ρολ. Το ροκ εν ρολ ήταν ένα παράδειγμα. Στον φιλελευθερισμό μπορεί ένας σκλάβος μαύρος που δουλεύει στο Μισισίπι στη βαμβακοφυτεία αλλά παίζει καλή κιθάρα και τραγουδάει, μπορεί να γίνει ο βασιλιάς του κόσμου. 


Μέσα σε όλες τις ασχολίες σας, θα πάτε διακοπές; 

Δεν μπορώ να βρω ψυχική γαλήνη, γιατί με καταδιώκουν οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες. 
Τι να διακόψω, δεν ζω μια ζωή συντηρητική, μπορεί να μην δουλέψω έναν χρόνο και να δουλέψω 2 χρόνια συνεχόμενα. Η ζωή μου δεν έχει καθημερινότητα. Έχει βέβαια πολύ μεγάλη αγωνία. 

Όταν πάτε διακοπές, ποια μέρη διαλέγετε, τα πιο ήσυχα ή τα πιο κοσμοπολίτικα; 

Πηγαίνω πάρα πολλά χρόνια στη Σέριφο και νιώθω Σερίφιος. Κατάγομαι από ένα μικρό χωριό του Έβρου, το Σπήλαιο Έβρου, νιώθω πως είμαι Θραξ, Αττικός και Σερίφιος. Αυτοί οι τρεις είναι οι προσδιορισμοί μου.  Επίσης, θα ήθελα να πάω στη Σίκινο γιατί την αναφέρει ο Ελύτης. 

Στη Σέριφο επίσης, υπάρχει το μόνο άγαλμα συνδικαλιστή, του Κώστα Σπέρα, ο οποίος ήταν αναρχικός και συμμετείχε ενεργά στην Εξέγερση των μεταλλωρύχων  της Σερίφου και τον οποίο τον σκοτώσανε, το 1943, οι Αριστεροί! Γιατί δεν ήταν μαζί τους, εκείνον δεν τον ενδιέφεραν αυτά, τον ενδιέφερε η εργατιά. Ήταν σαν τον Μάρλον Μπράντο στο Λιμάνι της Αγωνίας.

Ας κλείσουμε περί έρωτος. 

Λοιπόν θα σου έλεγα το εξής. Αν έκανα ποτέ μια κόρη και τις έδινα συμβουλές, τρία πράγματα θα της έλεγα για τους άντρες. Πρώτον, «αρχή άνδρα δείκνυσι», η εξουσία αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Θέλεις να δοκιμάσεις το αγόρι σου; Δώσ’του εξουσία. Να δεις πως θα τη διαχειριστεί. Το λέει ο Κρέοντας στην Αντιγόνη. Αν λοιπόν θέλεις να δοκιμάσεις το αγόρι σου, δώσε του εξουσία. Τι θα κάνει θα σε πατήσει; Δεύτερον, βιαστής πλησιάζει με γλυκόλογα και τρίτον, ο ερωτευμένος άντρας δεν ξέρει τι να πει. 

Και όπως είπαμε αν είναι θέλημα Θεού. 

Για το αν παντρευτώ; 

Όχι, για το αν θα κάνετε παιδιά ή κόρη όπως είπατε. 

Ναι, είναι μερικά πράγματα που τα αφήνουμε στον Θεό. Δεν μπορώ να τα οργανώνω όλα εγώ. Αν κάνω κόρη… Θέλω κόρη! Μου αρέσουν τα κορίτσια.