03 Δεκεμβρίου 2018

Ρενουάρ | Η ιστορία του διασημότερου, αριστουργηματικού πίνακα του κορυφαίου ζωγράφου

Ρενουάρ | ζωγράφος | πίνακας | Ο χορός στο μύλο της γαλέτας
Ο χορός στο μύλο της γαλέτας, είναι ένα φημισμένο ιμπρεσιονιστικό αριστούργημα  του σπουδαίου ζωγράφου ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 3 Δεκεμβρίου του 1919.- Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ο χορός στο μύλο της γαλέτας, είναι ένα φημισμένο ιμπρεσιονιστικό αριστούργημα του σπουδαίου ζωγράφου ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 3 Δεκεμβρίου του 1919.- Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ο γαλλικός τίτλος του ιμπρεσιονιστικού αριστουργήματος είναι "Bal du moulin de la galette". Δημιουργήθηκε από τον Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ το 1876 και στεγάζεται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι. Απεικονίζει  ένα τυπικό κυριακάτικο απόγευμα στην  Moulin de la Galette, που βρίσκεται στη Μονμάρτρη στο Παρίσι. Παλαιότερα, ο Μύλος της Γαλέττας ήταν ένας ανεμόμυλος και φούρνος ο οποίος  με τα χρόνια μετατράπηκε  σε κοσμικό κέντρο. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η εργατική τάξη των Παριζιάνων είχε καθιερώσει να ντύνεται με καλά ρούχα και να περνά εκεί τον χρόνο της  χορεύοντας, πίνοντας, και τρώγοντας γαλέτες από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Η μορφή του είναι πλούσια, ρευστή πινελιά και τρεμάμενο φως.


Ο  Ζορζ Ριβιέρ, περιγράφει αναλυτικά το σχέδιο του πίνακα στα απομνημονεύματά του, Renoir et ses amis.

Ο Ρενουάρ χρειάστηκε να στήσει ένα στούντιο κοντά στο μύλο. Βρέθηκε τελικά ένα σε ένα εγκαταλελειμμένο εξοχικό σπίτι στην οδό Cortot με κήπο που όπως τον περιγράφει  Ριβιέρ είναι ένα "όμορφο εγκαταλελειμμένο πάρκο". 

Υπάρχουν τρία επίπεδα στον πίνακα. Το πρώτο είναι η συζήτηση των ανθρώπων που κάθονται, το δεύτερο στο παρασκήνιο οι χορευτές, και το τρίτο επίπεδο των κτιρίων, όπου φαίνεται η ορχήστρα.

 Ενώ οι περισσότεροι ζωγράφοι χρησιμοποιούν ευκρίνεια σε πρώτο πλάνο και, στη συνέχεια, σταδιακά θαμπάδα, εκείνος στο σχέδιό του έχει παντού  θολούρα και η μόνη διαφορά είναι το βάθος από το μέγεθος των ατόμων που εκπροσωπούνται. Αποφάσισε να παρουσιάσει αυτή τη σκηνή με μια μπλε ατμόσφαιρα όλο μπαλώματα φωτός άνισα κατανεμημένο. Μοιάζει  σαν να διασχίζει το φύλλωμα των δένδρων για να φτάσει στο πλήθος. Ο Ρενουάρ τονίζει  τους χαρακτήρες μέσα από το φως. Όπως, για παράδειγμα  το ζευγάρι που χορεύει στη σκηνή περιβάλλεται από φως και το ανοιχτό ροζ φόρεμα των γυναικών συντελεί σε αυτό το αποτέλεσμα.

Παρόντες στη σκηνή ήταν οι φίλοι του ζωγράφου: μοντέλα, ζωγράφοι, θαμώνες. Ο Ριβιέρ ταυτοποίησε αρκετές από τις προσωπικότητες στον πίνακα. Εκείνη την εποχή, ο Ρενουάρ συνήθιζε να διανέμει ένα καπέλο της τότε μόδας στα μοντέλα του (το αχυρένιο καπέλο με μια μεγάλη κόκκινη κορδέλα πάνω δεξιά είναι ένα παράδειγμα αυτού του καπέλου, το timbale). Ωστόσο, δεν κατάφερε να πείσει το αγαπημένο δεκαεξαχρόνο μοντέλο του Τζιν.  Είναι η αδελφή της η Εστέλ που ποζάρει ως το κορίτσι που φορά ένα μπλε και ροζ ριγέ φόρεμα. Οι δύο κοπέλες πήγαιναν στο Le Moulin κάθε Κυριακή με την οικογένειά τους. Δίπλα είναι μια ομάδα που αποτελείται από τους Pierre-Franc Lamy και Norbert Goeneutte , συναδέλφους ζωγράφους, καθώς και ο ίδιος ο Ριβιέρ . Πίσω ανάμεσα τους χορευτές, βρίσκονται οι Henri Gervex, Eugene Pierre Lestringuez και Paul Lhote. Στη μέση της αίθουσας χορού, ο Κουβανός ζωγράφος Don Pedro Vidal de Solares y Cardenas φοράει παντελόνι με κάθετες ρίγες και χορεύει με το μοντέλο που ονομάζεται Μαργκό.Δύο χρόνια αργότερα, πεθαίνει και ο Ρενουάρ καλύπτει όλα τα έξοδα για τη θεραπεία, τη νοσηλεία και την κηδεία της. 

Ο Ριβιέρ περιγράφει ότι το ζωγράφισμα του πίνακα έγινε με δυσκολία, καθώς ο άνεμος απειλούσε να πετάξει τον καμβά μακριά. Έχοντας αυτήν την πληροφορία, κάποιοι εικάζουν ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο  πίνακα του Ορσέ, που ζωγραφίστηκε πρώτος, καθώς ο μικρότερος θα ήταν ευκολότερο να ελεγχθεί.  Βέβαια,  ο μικρότερος είναι πολύ πιο αυθόρμητος και ελεύθερα δουλεμένος από τους δύο -χαρακτηριστικό της en plein air εργασίας.

Από το 1879 έως το 1894 ο πίνακας άνηκε στη συλλογή του Γάλλου ζωγράφου Gustave Caillebotte. Όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή πέρασε στην περιουσία της Γαλλικής Δημοκρατίας αντί για πληρωμή για τον φόρο κληρονομιάς. Από το 1896 έως το 1929 ο πίνακας ήταν κρεμασμένος στο Μουσείο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι. Από το 1929 εκτέθηκε  στο Μουσείο του Λούβρου, μέχρι που τελικά μεταφέρθηκε στο Μουσείο Ορσέ, το 1986.

[img class="img-responsive" src="https://www.klik.gr/uploads_image/2017/12/03/p1c0ee44j01aoi1ef71mm3vc720u5_900.jpg">

Κατά τη στιγμή της πώλησης, θεωρούταν από τα δύο πιο ακριβά έργα τέχνης που πωλήθηκαν ποτέ, μαζί με το Πορτρέτο του Δρ. Γκασέ, του Βαν Γκογκ, που κι εκείνος αγοράστηκε από τον Σάιτο. Το 1991, ο Σαίτο θέλησε να αποτεφρωθούν οι δύο πίνακες μαζί του όταν θα πέθαινε. Αυτό, φυσικά, προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Στην πορεία ο Σάιτο και οι εταιρείες του βρέθηκαν σε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Οι τραπεζίτες οι οποίοι κατείχαν τον πίνακα ως εγγύηση για τα δάνεια διοργάνωσαν μια εμπιστευτική πώληση διαμέσου του οίκου Sotheby προς έναν άγνωστο αγοραστή. Λέγεται ότι ο πίνακας είναι στα χέρια ενός Ελβετού συλλέκτη. Η τιμή πώλησής του ήταν $78,1 εκατ. ($140 εκατ. σε σημερινές τιμές)