14 Μαΐου 2022

Rita Hayworth | Η ονειρική ζωή δίχως happy end μιας μεγάλης star του Hollywood

Στις  14 Μαΐου του 1987 έφυγε από τη ζωή μία από τις πιο όμορφες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από το χώρο της έβδομης τέχνης.
Στις 14 Μαΐου του 1987 έφυγε από τη ζωή μία από τις πιο όμορφες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από το χώρο της έβδομης τέχνης.

Ο κόσμος έμελλε να τη λατρέψει -όσο λίγες- ως το σεξ σύμβολο Rita Hayworth, πρωταγωνίστρια ταινιών όπως η Gilda, You Were Never Lovelier και Separate Tables. Μοιραία κοκκινομάλλα, με ασυναγώνιστη λάμψη και ομορφιά που θάμπωσε το Χόλιγουντ. H Hayworth ήταν ιδιαίτερα συναρπαστική όταν έπαιζε. «Μάθαινε τα βήματα πιο γρήγορα από οποιονδήποτε είχα γνωρίσει ποτέ», είπε ο συνεργάτης της Fred Astaire. «Της έδειχνα μια ρουτίνα πριν το μεσημεριανό γεύμα. Θα επέστρεφε αμέσως μετά το μεσημεριανό γεύμα και θα το είχε τελειώσει. Προφανώς το καταλάβαινε στο μυαλό της ενώ έτρωγε». Ωστόσο, μόλις τελείωνε η δουλειά, θυμήθηκε ο ηθοποιός James Cagney, απλώς «πήγαινε πίσω στην καρέκλα της και καθόταν εκεί και δεν επικοινωνούσε»—μια πιθανή ένδειξη του τραύματος που βρισκόταν κάτω από τη λαμπερή της προσωπικότητα.

Παντρεμένη πέντε φορές, η Hayworth είχε σχέσεις με τους Howard Hughes, Victor Mature, David Niven και Kirk Douglas. Ωστόσο, βρήκε λίγη παρηγοριά στις σχέσεις της: «Οι άνδρες πάνε για ύπνο με την Gilda, αλλά ξυπνάνε μαζί μου», είπε κάποτε η Hayworth. «Ένιωσα κάτι βαθιά μέσα της που δεν μπορούσα να συγκρατήσω—μοναξιά, λύπη—κάτι που θα με τραβούσε κάτω», θυμόταν ο Douglas μετά την προσπάθειά τους, σύμφωνα με τον Leaming. «Έπρεπε να φύγω».

 

Με εξηνταμία ταινίες -σε χρονικό διάστημα 37 ετών- στο ενεργητικό της, αποτέλεσε ένα από τα πιο εμπορικά ονόματα του κινηματογράφου κατά τη δεκαετία του ‘40.  ‘Εζησε την παντοκρατορία των στούντιο του Χόλιγουντ, υποτάχθηκε στις επιταγές τους, επιχείρησε σε κάποια φάση της ζωής της να αποκοπεί, έζησε έρωτες, μίση, πάθη, γάμους και διαζύγια, δόξα αλλά και εγκατάλειψη. Ποιός δεν τη θυμάται ως Gilda να τραγουδά το “Put The Blame On Mame”, το“Amado mio” και να χαρίζει το πιο ερωτικό στριπτίζ στην ιστορία του σινεμά; Ένα ιδιαίτερο στριπτίζ καθώς το μόνο που χρειάστηκε να αποχωριστεί ήταν το μακρύ σατέν γάντι της. Το γεγονός ότι κόσμησε το εξώφυλλο του περιοδικού Life πέντε φορές, είναι απόδειξη της φοβερής απήχησης που είχε στο κοινό. Μάλιστα, ο συγγραφέας του περιοδικού, Winthrop Sargeant , την κατονόμασε “Μεγάλη Αμερικανίδα Θεά του έρωτα”.

Η πανέμορφη Αμερικανίδα ηθοποιός, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 17 Οκτωβρίου του 1918, με το όνομα Margarita Carmen Cansino  και ήταν πρωτότοκη κόρη της Αγγλοιρλανδής Volga Hayworth και του Ισπανού δασκάλου του χορού Eduardo Kansino. Από τα τρία της χρόνια ξεκινά μαθήματα χορού, αν και δεν της αρέσει ιδιαίτερα.  Η μητέρα της θέλει να γίνει η κόρη της ηθοποιός, ενώ ο πατέρας της, χορεύτρια. 

Στα 8 της μόλις χρόνια, συμμετέχει σε μια ταινία μικρού μήκους της  Warner Bros.με τίτλο La Fiesta. Αρχίζει να φλερτάρει με τον κόσμο του θεάματος στα 17 της χρόνια, εντυπωσιάζοντας τον ιδιοκτήτη της Columbia Pictures και κλείνοντας αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρία.  Αποφασίζει να αλλάξει το όνομά της για να προσελκύσει μεγαλύτερη ποικιλία ρόλων. Μαζί με αυτό, και το χρώμα των μαλλιών της από καστανά σε κόκκινα, ώστε να μεταμορφωθεί σε μια από τις πιο όμορφες κι εντυπωσιακές γυναίκες που έχει δει ποτέ ο φακός. Ξεκινά, επίσης, μια σειρά από αισθητικές επεμβάσεις προκειμένου να διορθώσει ατέλειες του προσώπου της, καθώς και να εξαλείψει την ανεπιθύμητη τριχοφυία του μετώπου της.

Το 1937, στα 19 της χρόνια, παντρεύεται τον 40χρονο Edward Judson, ο οποίος γίνεται και μάνατζέρ της. Την ίδια χρονιά παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην ταινία “The Shadow”, αλλά καθιερώνεται τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1941, με το “Αίμα και άμμος” του Robert Mamoulian. 

Ο πρώτος γάμος της διαλύεται και παντρεύεται για δεύτερη φορά, το 1943, τον Orson Welles. Τον ερωτεύεται σφόδρα, αποκτούν μία κόρη, τη Ρεβέκκα, και αμέσως μετά, το 1946, γυρίζει υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Charles Widor την “Gilda”. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως με αυτή την ταινία η Rita Hayworth μπαίνει στο πάνθεον των αθανάτων της Μέκκας του κινηματογράφου.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεσπάσει και ενώ η ταινία προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες, η Hayworth εμψυχώνει τους φαντάρους με ζωντανές εμφανίσεις στα στρατόπεδα. Οι Αμερικανοί αεροπόροι τη λατρεύουν και κολλάνε τη φωτογραφία της στη βόμβα που έπεσε στο νησάκι Μπικίνι του Ειρηνικού. Δημοσιογράφοι που έχουν μαζευτεί στην περιοχή, αναφέρουν ότι οι επιστήμονες που συμμετέχουν στο πείραμα πάνω στην ατομική βόμβα, την ονομάζουν Gilda. Αφήνουν έτσι τον υπαινιγμό της σεξοβόμβας στην ηθοποιό, κάτι που την εξοργίζει καθώς θεωρεί πως είναι αρνητικό για τη δημόσια εικόνα της. Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, δόθηκε μόνο το όνομα Gilda στη βόμβα, χωρίς να χρησιμοποιηθεί η φωτογραφία της.

Το 1947, χωρίζει από τον "Citizen Kein" Orson Welles, λέγοντας: “Δεν άντεχα άλλο τη μεγαλοφυία του.” Παρ’όλα αυτά δέχεται να κόψει κοντά τα θρυλικά μαλλιά της, για να παίξει στην “Κυρία της Σαγκάης” του Orson Welles. Μαζί με το συμπρωταγωνιστή της Glenn Ford, αποτελούν ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα κινηματογραφικά ζευγάρια. Η χημεία της με τον Ford είναι εκρηκτική. Μετά το θάνατό της, μάλιστα, το 1987, αποκαλύφθηκε πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, ήταν ζευγάρι. 

Η ταινία αποτυγχάνει εισπρακτικά και η Rita Hayworth προσπαθεί να ξαναβρεί την αίγλη της Gilda. Αντί γι’αυτό, κάνει το γάμο του αιώνα, το 1949, με τον πρίγκιπα Aly Khan και γεννά τη δεύτερη κόρη της,  Jasmine, ενώ δύο χρόνια αργότερα,  το 1951, χωρίζει. Συμπρωταγωνιστεί πλάι σε σπουδαία ονόματα, όπως ο Glenn Ford, o Fred Astaire, o Frank Sinatra, o Gene Kelly, o Tyrone Power, o James Cagney. Παντρεύεται δύο ακόμα φορές -τον Dick Haymes και τον James Hill- και χωρίζει άλλες τόσες.

 

Ανάμεσα στις πιο γνωστές της ταινίες..."Μόνο οι Άγγελοι Έχουν Φτερά” (Only Angels Have Wings, 1939), “Αίμα και Άμμος” (Blood and Sand, 1941) ,”Ο Πειρασμός” (The Strawberry Blond, 1941), ”Ποτέ δε θα Πλουτίσεις” (You`ll Never Get Rich), “Στον Ίλιγγο του Χορού” (You Were Never Lovelier, 1942), “Σαν τα Παραμύθια” (Cover Girl, 1944), ”Κάτω στη Γη” (Down to Earth, 1947), “Μια Νύχτα στο Τρίνινταντ” (Affair in Trinidad, 1952) που απέφερε μεγαλύτερα κέρδη από την Τζίλντα. "Ο χορός της Σαλώμης” (Salome) , “Η Βροχή” (Miss Sadie Thompson), “Ο Φιλαράκος Μου” (Pal Joey), “Χωριστά Τραπέζια”(Separate Tables, 1958),”Η Ιστορία της Πρώτης Σελίδος “(The Story on Page One). Τελευταία της ταινία ήταν ”Η Οργή του Θεού” (The Wrath of God) το 1972.

 

“΄Ολοι οι άντρες της ζωής μου ερωτεύτηκαν την Gilda, αλλά...ξύπνησαν μ’εμένα!” λέει αφοπλιστικά. Η Ava Gardner, η Elizabeth Taylor, η Marilyn Monroe αρχίζουν να ξεσηκώνουν το Χόλιγουντ. Η Rita Hayworth σταδιακά αποσύρεται. Αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια της νόσου Αλτσχάιμερ. Και δεν είναι ούτε πενήντα ετών. Έχοντας ήδη εγκαταλείψει τον κινηματογράφο, εθίζεται στο αλκοόλ για να αντιμετωπίσει την αρρώστια. Παθαίνει κρίσης οργής, χτυπά και δεν αναγνωρίζει καν, τα αγαπημένα της πρόσωπα.  Χαρακτηριστική είναι μία φωτογραφία της που σοκάρει την κοινή γνώμη, το 1976. Εκείνη, αποβιβάζεται από ένα αεροπλάνο με τα μαλλιά ανάκατα και εντελώς συγχυσμένη.

Ζει ως το 1987, με μοναδικό άνθρωπο να τη φροντίζει - εκτός από τους γιατρούς και τις νοσοκόμες - την κόρη της Jasmine. “Χωρίς να το ξέρει, η μητέρα μου με έκανε να καταλάβω πόσο πολύτιμη και εύθραστη είναι η ζωή.” λέει η θλιμμένη πριγκίπισσα.

Φεύγει από τη ζωή σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, στα εξηνταοχτώ της χρόνια. Ο εγγονός της, Ανδρέας Εμπειρίκος - γιος της Jasmine και του Βασίλη Εμπειρίκου - μαζί με τη μητέρα του, είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος για τη νόσο του Αλτσχάιμερ, συμμετέχοντας ενεργά σε πολλές οργανώσεις και φιλανθρωπικές συγκεντρώσεις για τους ασθενείς και την καταπολέμηση αυτής της ασθένειας. Η Jasmine είναι αντιπρόεδρος του Οργανισμού για το Αλτσχάιμερ, και πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας της Νόσου.

“Όλα καταλήγουν σε μία επιλογή. Θα ασχοληθείς με το να ζήσεις ή θα ασχοληθείς με το να πεθάνεις.” λέει η Rita Hayworth στην ταινία “Τελευταία απόδραση”. Στην πραγματικότητα, έζησε μια ζωή σαν παραμύθι, με καλή αρχή, εξαιρετική εξέλιξη, αλλά δυστυχώς θλιβερό και άδοξο τέλος.