14 Ιανουαρίου 2018

Τζίμης Πανούσης: «Δεν αδίκησα ποτέ κανέναν με τη σάτιρά μου»

Ένας πικρός αποχαιρετισμός στον αγαπημένο μας Τζιμάκο, μέσα από τα λόγια που μας έχει πει.
Ένας πικρός αποχαιρετισμός στον αγαπημένο μας Τζιμάκο, μέσα από τα λόγια που μας έχει πει.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα στη αρχή να γράψω το κείμενο αυτό γιατί είναι πολύ φρέσκο και αναπάντεχο το φευγιό του Τζίμη. Είχαμε μιλήσει πριν 15 μέρες για να κανονίσουμε μια συνέντευξη για το ΚΛΙΚ. Μια ακόμη συνέντευξη. Γνωριστήκαμε πριν 18 χρόνια όταν μας σύστησε ο Βαγγέλης Βέκιος, άλλος ένας «αδερφός» που έφυγε άδικα και νωρίς από αυτόν τον μίζερο πλανήτη, ο original ντράμερ των Μουσικών Ταξιαρχιών. Ο Τζίμης πάντα ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο ένιωθες οικειότητα καθώς η ειλικρίνεια, ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ ήταν αφοπλιστικά. Χίπης, ΚΝίτης και αμετανόητος ροκάς, ακόμη και στα εξηντατόσα του, ο Τζιμάκος δεν θέλησε ποτέ να συμβιβαστεί και με τα δικά του μέτρα δεν το έκανε. Ήταν αυτός που ήταν. Με τις εμμονές του, τις αδυναμίες του αλλά πάνω από όλα αυτό που λέμε ένα καλό παιδί, χωρίς κακίες. Θα μπορούσα να γράφω ιστορίες  για ώρες αλλά δεν είναι η στιγμή. Θα τον αποχαιρετήσω με δικές του ατάκες, κουβέντες που έχουν καταγραφεί μεταξύ μας σε διάφορες κουβέντες και συνεντεύξεις, οι οποίες κατά την άποψη μου αποδίδουν δικαιοσύνη στο ποιος ήταν ο Τζίμης Πανούσης και γιατί στο τέλος τον «αγάπησαν» ακόμη και οι «εχθροί» του. Τζιμάκο, δεκαπέντε χιλιάδες και μια, στραβάδια απολύομαι. Στο καλό…


Κάνω One woman show... Γράφω τα κείμενα, τους στίχους, τη μουσική, κάνω τη σκηνοθεσία, επιμελούμαι τα βίντεο. Κάνω ακριβώς την ίδια παράσταση εδώ και 40 χρόνια και έχω ως μπούσουλα τη Θεία Λειτουργία. Είμαι κοντά στην underground πλευρά της Εκκλησίας και στους μοναχούς. 

Πηγαίνω στην Εκκλησία… Δίπλα στο εξοχικό μου στην Άνδρο υπάρχει μια εκκλησία, ο Άγιος Ιωάννης ο αποκεφαλιστής. Έχω φίλους κληρικούς, όπως τον Πατέρα Ευδόκιμο στην Μονή Παναχράντου. Παλιότερα είχα γνωρίσει τον Παΐσιο. 

Το τελετουργικό της εκκλησίας μου δίνει έμπνευση… Είναι κάτι που γίνεται εδώ και 2000 χρόνια. Δεν μπορείς να πεις στον παπά «βάλε μία καλύτερη έναρξη να έρθει κόσμος»! Η λειτουργία θα είναι ίδια, όπως συνήθως και οι παραστάσεις μου, αν και φέτος θα υπάρξουν διαφοροποιήσεις, επειδή πέρυσι δε δούλεψα. Η σκηνή για μένα είναι ψυχοθεραπεία. Όταν αισθάνομαι άσχημα και είμαι στο σπίτι, βγαίνω έξω και συνομιλώ με κόσμο. Να μου πουν «γεια σου Τζιμάκο» ή έναν ωραίο λόγο για να πάρω πάλι τα πάνω μου. 

Εάν λες ότι είσαι άθεος, είσαι βαθύτατα θρησκευόμενος… Εγώ είμαι ένθεος. Συναντώ το Θεό σχεδόν καθημερινά στον ταυτόχρονο οργασμό με τη σύντροφό μου. 


Έχω πάνω από εκατό δικαστήρια και μόνο αθωωτικές αποφάσεις... Καμία καταδίκη. (Για την υπόθεση Νταλάρα) Στον Άρειο Πάγο κατέπεσε η συκοφαντική δυσφήμηση και έφαγα 4 μήνες με αναστολή για εξύβριση. Σήμερα, είμαι καθαρός. Έχω λευκό ποινικό μητρώο. Τυπικά ισχύει ότι αν αναφέρομαι στο όνομά του πληρώνω 3.000 ευρώ. Δεν έχει τολμήσει, βέβαια, να μου τα ζητήσει ποτέ. Άμα θέλει μπορεί να μου πάρει 300.000 ευρώ. Για 100 εκατομμύρια δραχμές ήταν η αγωγή που μου έκανε. 

Η τέχνη προκύπτει μόνο από την ανάγκη της επιβίωσης... Αυτά που λένε περί ταλέντου είναι παπαριές. Αν δεν μπορείς να ζεις από την τέχνη σου, δεν είσαι καλλιτέχνης. 

Άρχισα την τέχνη γιατί… Ήμουν φτωχός και έπρεπε να ζήσω. Ο μπαμπάς μου ήταν «δοσατζής», ασχολιόταν με είδη προικός. Ήταν Αριστερός, Μακρονισιώτης με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πάρει άδεια ούτε για να οδηγήσει μηχανάκι. Ως πρωτότοκος έπρεπε να κυνηγάω τους πελάτες του μπαμπά για να μη μας φάνε τα λεφτά. Δεν άντεχα να το κάνω αυτό και έτσι μπήκα στην Τέχνη.  Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες και να τις πουλώ και έφτασα να βγάζω περισσότερα λεφτά από τον πατέρα μου. Όταν ήμουν 17 χρόνων, διάβασα μία αγγελία που έλεγε «μουσικός θίασος από την Κρήτη ζητάει τραγουδιστές, χορευτές και ηθοποιούς». Είχα αρχίσει να γράφω τα δικά μου τραγούδια, πέρασα από οντισιόν, με πήραν και γύρισα όλη την Ελλάδα.


Δεν αδίκησα ποτέ κανέναν με τη σάτιρά μου… Δεν υπάρχουν όρια στην σάτιρα. Τα όρια τα βάζει το κοινό. Το κοινό είναι ο Θεός μου. Ό,τι αποφασίζει ο λαός, το σέβομαι, αν και κάποιες φορές μπορεί να διαφωνώ. Επίσης, έχω αλλεργία στην αυτολογοκρισία. Θα μπορούσα να έχω αποφύγει πολλές συγκρούσεις βάζοντας μία υπογραφή σε ένα χαρτί που θα έλεγε «δεν τα εννοώ όλα αυτά που λέω». Δεν το έκανα και το πλήρωσα με την υγεία μου. Από μικρός τις λέξεις «μουνί» και «πούτσος» τις έλεγα όπως έλεγα τις λέξεις «χέρι», «πόδι». Δεν κάνω πίσω. 

Με ενοχλεί όταν ακούω κάποιους να λένε βωμολοχίες και να μην τις προφέρουν καλά... Θέλει μια τέχνη για να το κάνεις αυτό κι εγώ έχω την δύναμη να βγάλω το χυδαίο.  Ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος να δίνει 15-20 ευρώ μόνο για να ακούει τις λέξεις «μουνί» και «μαλάκας». Εάν ήταν έτσι, θα λέγανε όλοι δύο χριστοπαναγίες και θα κονομάγανε. 

Τα αγαπημένα μου πρόσωπα για σάτιρα είναι… Τα πρόσωπα που έχουν να κάνουν με τα ευρήματα της Αμφίπολης. Με ενθουσίασε που η Άννα Παναγιωταρέα έγινε «εκπρόσωπος τάφου». Αυτό δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Ζούμε σε μία χώρα στην οποία ο υπαρκτός σουρεαλισμός –ο οποίος εμένα με τρέφει–, ζει και βασιλεύει. Αυτά μας κάνουν και λέμε «παιδιά καθίστε άλλα πέντε χρόνια, να πληρώσουμε και ΕΝΦΙΑ και ό,τι άλλο θέλετε, γιατί περνάμε καλά»! Επίσης, στην παράσταση φέτος κρεμάω –και στην ταμπέλα αλλά και στο πρόγραμμα– όλα τα πολιτικά πρόσωπα. Αφού δεν τους κρεμάνε στο Σύνταγμα, τους κρεμάω εγώ. 


Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή... Από Αλβανούς, κηπουρούς μέχρι εφοπλιστές. Όταν ρώτησα μία κυρία γιατί το κάνει μου απάντησε «γιατί οι άλλοι μου τα πήραν όλα». Είναι καθαρά ψήφος διαμαρτυρίας. Σκέφτεται ο κόσμος «θα βάλω στη Βουλή τους γκάνγκστερ» που όμως κυκλοφορούν με γραβάτες και ψηφίζουν νομοσχέδια. Πιο επικίνδυνα, όμως, είναι τα υπόλοιπα κόμματα. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα κατασκεύασμα του συστήματος, της κομματικής Χούντας όπως την αποκαλώ. Μπορεί οι υπόλοιποι να είναι μιζαδόροι, δοσίλογοι και εγκληματίες, αλλά έχουν το επιχείρημα «εμείς δεν είμαστε φασίστες, είμαστε δημοκράτες». 

Η μόνη λύση είναι το διαχρονικό σύνθημα «βία στη βία της εξουσίας»... Πέρα από την κεντρική πολιτική σκηνή, υπάρχουν περίπου 100.000 αμειβόμενοι δοσίλογοι, πολλοί είναι στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αν δε χτυπήσουμε αυτήν την κομματική Χούντα δε θα κάνουμε τίποτα.

Επειδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ένας καθαρά διακοσμητικός ρόλος… Θα έβαζα έναν interior designer. Όλοι οι αποτυχημένοι πολιτικοί γίνονται Πρόεδροι της Δημοκρατίας.


Πάντα ψηφίζω... Παλιότερα είχα εκμεταλλευτεί το νόμο περί «παραβίασης δικαιώματος ψηφοφορίας» και έμπαινα στο παραβάν και δεν έβγαινα με τίποτα. Αργότερα, όταν αυτό άλλαξε άρχισα να ρίχνω σκισμένα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Προέρχομαι από σταλινική οικογένεια, συγκινούμαι όταν ακούω το ρώσικο εθνικό ύμνο. Οι μισοί μου πρόγονοι ξεκληρίστηκαν στο βουνό. Επίσης, έχω βάλει σε ψηφοδέλτιο φωτογραφία μου, όπως και μορταδέλα και ψάρι. 

Δε θα επιλέξω κόμμα… Δεν κάνει ο άνθρωπος την καρέκλα, αλλά η καρέκλα τον άνθρωπο. Κι εγώ εάν έβαζα υποψηφιότητα, τα ίδια θα έκανα. Ή θα ήμουν στο κόλπο να καθαρίζω 20.000 ευρώ το μήνα με δωρεάν αυτοκίνητα, τηλέφωνα και ταξίδια και με τους μπάτσους να με φυλάνε ή δε θα υπήρχα.

Βλέπω πορνό επαγγελματικά και κάνω και γυρίσματα στο χώρο μου... Έχω κάνει δικά μου πράγματα, αλλά έχω το ελάττωμα να τα κάνω κουλτουριάρικα. Προσπάθειά μου είναι να απομονώσω την καύλα και να το βγάλω λίγο χασάπικο για να μπορέσω να κάνω μία αντίθεση. Μόλις τελειώσω με την παράσταση σκοπεύω να κυκλοφορήσω μια ταινία πορνό από την εταιρία ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ Α.Ε. που έχω ιδρύσει. 


Μπήκα στην Εθνική Τράπεζα για βιοποριστικούς λόγους με τον πανελλήνιο διαγωνισμό…  Έβγαζα 10.683 δραχμές το μήνα με αυτοκίνητο δικό μου. Έβαζα ένα Χ δίπλα σε κάτι νούμερα. Μετά τον πρώτο μήνα άρχισα να βαράω τα Χ στην τύχη! Άντεξα γιατί είχα έναν κωφάλαλο συνάδελφο. Αναγκάστηκα να μάθω να διαβάζω τα χείλη για να μπορούμε να επικοινωνούμε, χωρίς να μας καταλαβαίνει ο προϊστάμενος. Τον τελευταίο καιρό, όμως, εκεί που δούλευα άρχισαν να πρήζονται τα χέρια μου και έβγαλα μία μπάλα στο κεφάλι. Στην κυριολεξία, έπαθα αλλεργία σ’ αυτήν την δουλειά. Έτσι παραιτήθηκα. 

Πιστεύω στον ένοπλο αγώνα, αλλά.. Οι καινούργιοι τρομοκράτες δεν έχουν χιούμορ. Δεν μπορείς να γράφεις προκήρυξη 500 σελίδες. Ποιος θα τη διαβάσει; Πρέπει να βάλεις μέσα όλη τη ζωή σου επειδή σκότωσες έναν καημένο μπάτσο;  

Το κέντρο της Αθήνας έχει γεμίσει ένοπλους αστυνομικούς… Με ενοχλεί πάρα πολύ. Κατεβαίνεις την Ιπποκράτους και τους βλέπεις όλους με τα αυτόματα. Σε ποια χώρα του κόσμου υπάρχει αυτό; Στη Λωρίδα της Γάζας να πας, δε γίνεται αυτό. Εδώ όμως έχουμε τη Λωρίδα της ΓΑΔΑΣ. 


Δεν είμαι αντισυστημικός... Πληρώνω ΔΕΗ και ΕΝΦΙΑ, άρα είμαι του συστήματος. Μόνο αυτοί που δεν πληρώνουν –κάτι που θεωρώ σωστή κίνηση– είναι εκτός συστήματος. Μένω στο Ψυχικό, γιατί εδώ αγόρασα σπίτι πριν από πολλά χρόνια με δάνειο – 45 δραχμές η δόση για 30 χρόνια. 

Έκανα και εκπομπή στο ραδιόφωνο με τα «ανάποδα μηνύματα» του Σατανά, με τραγούδια της Μαρινέλλας και άλλων... Το θυμάμαι σαν τώρα και μου σηκώνεται η τρίχα. Πριν από 25 χρόνια ήταν έγκυος η γυναίκα μου και έβαλα τυχαία ένα τραγούδι μου ανάποδα. Ανακάλυψα ότι στο πικάπ ακουγόταν ξεκάθαρα «Σατανά, Σατανά, αεί δοξάσεις»! Οι στίχοι δεν ήταν δικοί μου. Ήταν του Ψαριανού. 

Στην προσωπική μου ζωή… Είμαι ήσυχο παιδί, οικογενειάρχης, γαμίκουλας. Στη σκηνή αλλάζω. Μου βγαίνει να τσιγκλίσω τον άλλον, το κάνω από πιτσιρικάς.

Είμαι μουνογαμικός... Αποφεύγω το παρά φύση! 

Υ.Γ.: Για να μην αναρωτηθείτε, θεώρησα ότι σε τέτοιες στιγμές υποθέσεις - κόντρες - αντιπαλότητες δεν έχουν θέση εδώ και γι` αυτό και δεν συμπεριέλαβα πράγματα που έχουν ειπωθεί για τον Νταλάρα, τον Ψαριανό, τον Σαμαρά, το Κουβέλη, τον Βενιζέλο και αρκετούς άλλους.

Φωτογραφίες: Τάκης Σπυρόπουλος 

Και ένα τραγούδι του, με μερικές από τις πιο επικές ατάκες του μαζεμένες: