13 Νοεμβρίου 2019

Οικογένεια Ρομανώφ | Το τραγικό τέλος μιας αυτοκρατορίας που συγκλόνισε τον κόσμο

Η εκτέλεση της οικογένειας των `Διαμαντιών` από τους Μπολσεβίκους στις 17 Ιουλίου του 1918.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η εκτέλεση της οικογένειας των `Διαμαντιών` από τους Μπολσεβίκους στις 17 Ιουλίου του 1918.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Όταν διαβάζω για τις ζωές σπουδαίων, ιστορικών αυτοκρατοριών, έχω την εντύπωση ότι πρόκειται για κάποιο παραμύθι.

Λες και κάποιος ιδιοφυής συγγραφέας έχει δημιουργήσει αυτές τις ιστορίες. Όπως αυτή της οικογένειας Ρομανώφ.  Μπορεί από τη μέρα του τραγικού τέλους τους να έχουν περάσει 100 χρόνια, ωστόσο τόσο η ρωσική όσο και η παγκόσμια κοινή γνώμη προσπαθούν να  την κατανοήσουν...

Το χρονικό της εκτέλεσής τους είναι ίσως γνωστό. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 17 Ιουλίου του 1918, όταν ο γιατρός της βασιλικής οικογένειας , Γιουτζίν Μπότκιν, μπήκε στα δωμάτιά τους για να τους ξυπνήσει, λέγοντάς του να ετοιμαστούν γρήγορα, γιατί θα μεταφέρονταν σε μια πιο ασφαλή τοποθεσία. Οι Ρομανώφ ήταν φυλακισμένοι από τους Μπολσεβίκους από τον Μάρτιο κι αυτή η ξαφνική εντολή δεν τους φάνηκε παράξενη...

Οι κοπέλες είχαν ράψει στους κορσέδες τους τα κοσμήματα της βασιλικής οικογένειας για να τα κρύψουν από τους επαναστάτες. Μπαίνοντας στο άδειο δωμάτιο φάνηκε η ιδιαίτερα έντονη αμηχανία καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα κάθισμα για να καθίσουν. Ύστερα από παράκληση του Τσάρου, ο Γιουρόφσκι διατάζει τον Μιχαήλ Μεντβέντιεφ να τους φέρει δυο καθίσματα. Ο Μενβιέντεφ επιστρέφει με τα καθίσματα στα οποία κάθονται ο Τσάρος Νικόλαος έχοντας τον Αλεξέι στην αγκαλιά του και δίπλα η Αλεξάνδρα. Πίσω τους στέκονταν οι τέσσερις κόρες τους, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία. Δεν μπορούσαν να μην υπακούσουν, οπότε αναγκαστικά , πήραν τις θέσεις που τους υπέδειξαν.Ο Τσάρος ακούστηκε να λέει στις κόρες του καθησυχαστικά: «Λοιπόν, θα βγούμε από αυτό το μέρος» – απόδειξη, σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων, ότι ήταν ένας αληθινός Μάρτυρας, ο οποίος είχε πλήρη επίγνωση της φρίκης που θα επακολουθούσε.


Η Τσαρική Οικογένεια και η συνοδεία τους παρέμειναν  εκεί στο δωμάτιο μόνοι τους για σχεδόν είκοσι λεπτά. Μετά, ο  Γιουρόβσκι, επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος, μπήκε στο δωμάτιο μαζί με τους στρατιώτες και ανακοίνωσε στον Τσάρο, χωρίς κανέναν δισταγμό, ότι καταδικάστηκε σε θάνατο: «Νικόλαε Αλεξάντροβιτς Ρομανώφ, εφόσον οι συγγενείς σου συνεχίζουν την επίθεσή τους στη Σοβιετική Ρωσία, το Ανώτατο Σοβιέτ αποφάσισε να εκτελέσει εσένα και την οικογένειά σου». Ο Νικόλαος, ο οποίος όλη εκείνη την ώρα ήταν στραμμένος προς τα παιδιά του, γύρισε έκπληκτος προς τους εκτελεστές, ρωτώντας τους: «Τι; Τι;» Ο Γιουρόφσκι επανέλαβε την ανακοίνωση, σήκωσε το πιστόλι και πυροβόλησε τον Τσάρο. Το πρώτο χτύπημα στο στήθος και το δεύτερο στο κεφάλι εξ επαφής.  Η Αυτοκράτειρα και η μεγαλύτερη κόρη της Όλγα προσπάθησαν να κάνουν το σταυρό τους, μα σκοτώθηκαν από την πρώτη ομοβροντία του αποσπάσματος,  από σφαίρα στο κεφάλι. Ο Νικόλαος,  η Αλεξάνδρα και η Όλγα σκοτώθηκαν ακαριαία, τα παιδιά όμως ήταν αυτά που υπέφεραν περισσότερο... Ο 13χρονος Αλεξέι είχε τραυματιστεί, αλλά ζούσε ακόμη. Οι εκτελεστές τον πλησίασαν και τον πυροβόλησαν άλλες δύο φορές, μέχρι να σιγουρευτούν ότι ήταν πια νεκρός. 

Οι Μπολσεβίκοι που κλήθηκαν να εκτελέσουν την αυτοκρατορική οικογένεια, εξεπλάγησαν όταν άρχισαν να πυροβολούν, καθώς τα βαρύτιμα κοσμήματα που φορούσαν μέσα από τα ρούχα τους, απέκρουαν τις σφαίρες. Οι στρατιώτες, μάλιστα, χρειάστηκε να πυροβολήσουν αρκετές φορές μέχρι να τελειώσουν την αποτρόπαια πράξη... 

Οι αδερφές του, προστατευμένες από τα κοσμήματα που είχαν ράψει στους κορσέδες τους, ξεψύχησαν τελευταίες. Οι Μπολσεβίκοι προσπάθησαν να τις σκοτώσουν με τις λόγχες, ήταν όμως αδύνατο να να διαπεράσουν τα διαμάντια κι έτσι τις πυροβόλησαν στο κεφάλι. 

 Οι σοροί της Αυτοκρατορικής Οικογένειας και της συνοδείας τους αφού πρώτα ξεγυμνώθηκαν ( τα ρούχα τους κάηκαν με βενζίνη ) πετάχτηκαν στη Γκάνινα Γιάμα (Γιάμα, στη ρωσική γλώσσα είναι ο λάκκος), βάθους 9 μέτρων. Ο λάκκος δεν είχε αρκετό νερό ώστε να καλυφθούν οι σοροί και δεν βρέθηκαν χειροβομβίδες  ορυχείου για να καταστραφεί. Το μεθεπόμενο βράδυ ο Γιουρόβσκι φοβούμενος ότι το σημείο δεν ήταν αρκετά ασφαλές, έδωσε εντολή στους Γκολοστσέκιν και Έρμακοφ να απομακρύνουν τις σορούς. Είχε αποφασίσει να τις κρύψει μέσα σε κάποιο μεγάλο εγκαταλειμμένο ορυχείο κοντά στην εθνική οδό προς τη Μόσχα.

Όταν το όχημα που μετέφερε τις σορούς κόλλησε στη λάσπη, στον παλιό δρόμο Koptyaki. Τότε ο Γιουρόβσκι άλλαξε τα σχέδιά του και έθαψε  σε εκείνο ακριβώς το σημείο τα έντεκα θύματα. Τα κορμιά του Τσάρεβιτς και της αδελφής του Μαρίας τεμαχίστηκαν, στη συνέχεια αποτεφρώθηκαν με βενζίνη και τέλος τάφηκαν σε έναν μικρό λάκκο. Τα υπόλοιπα εννέα σώματα της Αυτοκρατορικής Οικογένειας και των συνοδών τους ρίχτηκαν σε λάκκο που σκάφτηκε εκείνη τη νύχτα, αφού τεμαχίστηκαν με φτυάρια, ποτίστηκαν σε θειικό οξύ. Στο τέλος ο τάφος τους σφραγίσθηκε με χοντρές σανίδες που βρήκαν οι στρατιώτες δίπλα από τις σιδηροδρομικές γραμμές. Ο Γιουρόβσκι είχε ξεχωρίσει τις δύο σορούς των παιδιών θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να παραπλανήσει  τους φιλομοναρχικούς «Λευκούς», οι οποίοι θα αναζητούσαν έντεκα πτώματα και όχι εννέα. 

 «4.30 π.μ. το πρωί, 19 Ιούλη: Το όχημα κόλλησε στη λάσπη και δεν μπορούσε να πάει στο ορυχείο. Το μόνο που έμενε να κάνουμε ήταν να τους θάψουμε ή να τους κάψουμε…Θέλαμε να κάψουμε τον Αλεξέι και την Αλεξάνδρα, αλλά αντ′ αυτού του τελευταίου με τον Αλεξέι κάψαμε την Ντεμίντοβα (που τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν Μαρία). Θάψαμε τα απομεινάρια ακριβώς κάτω από την φωτιά, μετά φτυαρίσαμε πηλό πάνω στα απομεινάρια, και ανάψαμε ξανά άλλη φωτιά στον τάφο και στη συνέχεια πετάξαμε τις στάχτες και τα κάρβουνα για να καλυφθεί πλήρως κάθε ίχνος σκαψίματος. Εν τω μεταξύ, ένας άλλος τάφος σκάφτηκε για τους άλλους. Περίπου στις 7 το πρωί, ένας λάκκος έξι πόδια βάθος και οκτώ πόδια πλάτος ήταν έτοιμος. Τα εννέα πτώματα πετάχτηκαν στην τρύπα, τεμαχίστηκαν με φτυάρια και όλα περιλούστηκαν με θειικό οξύ, ώστε να μην μπορούν να αναγνωριστούν και να αποτραπεί η δυσωδία από τα σήψη (η τρύπα δεν ήταν βαθιά). Ρίξαμε ασβέστη, μετά καλύψαμε τον τάφο με χοντρά ξύλα και το φορτηγό πέρασε από πάνω αρκετές φορές – δεν έμεινε κανένα ίχνος. Το μυστικό κρατήθηκε – οι Λευκοί ποτέ δεν βρήκαν τον τάφο.» ήταν τα λόγια που έγραψε ο Γιουρόφσκι στο ημερολόγιό του για εκείνο το φρικτό βράδυ. 

Ο ερασιτέχνης ερευνητής Αλεξάντερ Αβντόνιν, ανακαλύπτει το 1979 το χώρο ταφής της οικογένειας, αλλά το γεγονός περιήλθε σε γνώση του κοινού δέκα χρόνια αργότερα... Η ταυτότητα των σορών επιβεβαιώθηκε μετά από ιατροδικαστική έρευνα και έρευνα βάσει DNA. Τα υπολείμματα των σορών ετάφησαν στον καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη το 1998. Ερασιτέχνες αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το 2007, ένα δεύτερο, μικρότερο τάφο, με τις σορούς δύο παιδιών των Ρομάνοφ .  Οι σοροί παραμένουν σε κρατικό σκευοφυλάκιο, με επιπρόσθετους έλεγχους DNA να βρίσκονται σε εκκρεμότητα. 

Το 1993, η μετα-Σοβιετική κυβέρνηση άνοιξε κακουργηματικό φάκελο για την υπόθεση της δολοφονίας των Ρομάνοφ, αλλά δεν ήταν δυνατό να ασκηθεί δίωξη εναντίον κάποιου, καθώς κανένας από τους δράστες δε ζούσε πια...

Το 2008, μετά από παρατεταμένες και περίπλοκες νομικές προστριβές, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας, αποκατέστησε τη μνήμη των Ρομάνοφ ως «θυμάτων πολιτικής καταστολής»... 

Το τέλος των Ρομανώφ δεν υπάρχει αμφιβολία πως συγκλόνισε όλον τον κόσμο...