01 Σεπτεμβρίου 2017

Η απέραντη θλίψη των ζώων που ζούνε σε καθεστώς αιχμαλωσίας

Τα ζώα που βρίσκονται σε αιχμαλωσία, ζουν απομονωμένα από τους φίλους, την οικογένεια και ένα περιβάλλον που επιτρέπει την έκφραση των φυσικών συμπεριφορών τους, είναι πιθανόν να εκφυλιστούν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά
Τα ζώα που βρίσκονται σε αιχμαλωσία, ζουν απομονωμένα από τους φίλους, την οικογένεια και ένα περιβάλλον που επιτρέπει την έκφραση των φυσικών συμπεριφορών τους, είναι πιθανόν να εκφυλιστούν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά

Η φωτορεπόρτερ Jo-Anne McArthur συναντήθηκε με τον Mykoliukas τον μπαμπουίνο, σε έναν από τους πολλούς ζωολογικούς κήπους που επισκέφθηκε την τελευταία δεκαετία. Καθώς πέρασε, τα χέρια του άρπαξαν τα ράβδους του κλουβιού του. Προσπάθησε να τη χτενίσει, όπως προσπαθεί με πολλούς από τους αμέτρητους ανθρώπους που περπατούν γύρω του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, η McArthur του επέτρεψε να τη χτενίσει κάποιες φορές και αυτός την περίμενε να επιστρέψει. Όταν έφυγε για τελευταία φορά, ανέβηκε στην κορυφή του κλουβιού του και τέντωσε το λαιμό του για να τη δει. Την παρακολουθούσε μέχρι που η φωτογράφος έφυγε από τη θέα του.


Η McArthur γράφει για τον μοναχικό μπαμπουίνιο στο νέο βιβλίο Captive, το οποίο περιλαμβάνει επισκέψεις της σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία σε περισσότερες από είκοσι χώρες σε όλο τον κόσμο.



Τα ζώα που βρίσκονται σε αιχμαλωσία, ζουν απομονωμένα από τους φίλους, την οικογένεια και ένα περιβάλλον που επιτρέπει την έκφραση των φυσικών συμπεριφορών, είναι πιθανόν να εκφυλιστούν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Η McArthur έχει δει ζώα να περπατούν σε κύκλους, τόσο πολύ που η ρουτίνα τους, έχει προκαλέσει σημάδια στο έδαφος. Έχει δει άλλα ζώα που ήταν τόσο πολύ απογοητευμένα που δεν κινούνταν καθόλου.


Οι εικόνες στο Captive μπορεί να είναι λιγότερο σκληρές από αυτές που παρουσιάζονται στο πρώτο βιβλίο της McArthur, We Animals, αλλά είναι εξίσου επώδυνες. Όπως, η καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Wesleyan, Lori Gruen προτείνει στο δοκίμιο της για το Captive, τα ζώα αυτά ζουν καθημερινά με την απουσία οποιασδήποτε «χαράς ή σκοπού». Τους έχουμε αρνηθεί την ελευθερία να περιπλανηθούν, να πετάξουν, να κολυμπήσουν, να εξερευνήσουν - τη φιλοδοξία της ζωής που είναι γραμμένη στο DNA τους.




Η McArthur επισημαίνει, επίσης, στιγμές που δεν τις αναφέρει στο βιβλίο. Σε off the record συζητήσεις, άκουσε τους εργαζομένους ζωολογικών κήπων και τους κτηνιάτρους να εκφράζουν ανησυχίες για την καλή μεταχείριση των ζώων που βρίσκονταν στη φροντίδα τους. Αυτό που συμβαίνει στο παρασκήνιο σε ορισμένους ζωολογικούς κήπους - για παράδειγμα, η απομάκρυνση των ζώων από το φυσικό περιβάλλον - δεν απεικονίζεται.


Αλλά στο τέλος, η McArthur δεν επιτρέπει ποτέ στο σκοτάδι να ξεπεράσει το φως. Αναφέρει τις προσπάθειες του Ζωολογικού Κέντρου του Ντητρόιτ, ο οποίος έχει υιοθετήσει μια προσεκτική προσέγγιση στα ζώα που φροντίζει. Ο συγκεκριμένος ζωολογικός κήπος φιλοξενεί ζώα που έχουν διασωθεί. Οι δύο πολικές αρκούδες του,  ζουν σε έναν οικότοπο που μέρος του δεν είναι ορατό από τους επισκέπτες. Μπορούν να επιλέξουν αν θέλουν να παρακολουθούνται ή όχι.


Στο βιβλίο της «We Animals» η φωτογράφος αναφέρει στη σελίδα των αφιερώσεων: «Για τα εκατοντάδες χιλιάδες ζώα που έχω γνωρίσει και φωτογράφισα με μεγάλη ευλάβεια αλλά δεν μπόρεσα να τα σώσω». Στο Captive γράφει αντίστοιχα απευθυνόμενη στους ανθρώπους: « Για εσάς, τους συμπονετικούς και γενναίους, που επιλέγουν να δουν».