01 Ιουνίου 2022

Αργεντινή - Ιταλία για τον παγκόσμιο θρόνο και το ματς που τελείωσε την καριέρα του Ντιέγκο

Αργεντινή και Ιταλία δίνουν ραντεβού στο Γουέμπλεϊ στον άτυπο τίτλο της υπέρ-πρωταθλήτριας των εθνικών ομάδων, στο λεγόμενο Finalissima και το klik θυμάται τον αγώνα εκείνο που ουσιαστικά τελείωσε την καριέρα του Ντιέγκο Μαραντόνα στην Ιταλία.
Αργεντινή και Ιταλία δίνουν ραντεβού στο Γουέμπλεϊ στον άτυπο τίτλο της υπέρ-πρωταθλήτριας των εθνικών ομάδων, στο λεγόμενο Finalissima και το klik θυμάται τον αγώνα εκείνο που ουσιαστικά τελείωσε την καριέρα του Ντιέγκο Μαραντόνα στην Ιταλία.

Από τη μία πλευρά η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλίας και από την άλλη η πρωταθλήτρια Λατινικής Αμερικής, Αργεντινή. Οι δύο καλύτερες ομάδες των ηπείρων τους δίνουν ραντεβού στο Λονδίνο με τον νικητή να κερδίζει τον άτυπο τίτλο της υπέρ-πρωταθλήτριας. Tο Finalissima, όπως ονομάστηκε, αποτελεί προϊόν της συνεργασίας ανάμεσα σε UEFA και CONMEBOL και φέρνει αντιμέτωπες, σε μονό νοκ άουτ αγώνα (χωρίς παράταση, με απευθείας πέναλτι σε τυχόν ισοπαλία) τη νικήτρια του UEFA με την αντίστοιχη του Copa America.

 

Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι δύο πρωταθλήτριες ομάδες από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική διεκδικούν το συγκεκριμένο τρόπαιο με τελευταία νικήτρια να είναι η Αργεντινή όταν το 1993 είχε επικρατήσει της Δανίας 5-4 στα πέναλτι (1-1 στο 90λεπτο). Η διοργάνωση αυτή ξεκίνησε την δεκαετία του 80’ μετά την συμφωνία των δύο ομοσπονδιών και προς τιμή του άλλοτε προέδρου της UEFA Αρτέμιο Φράνκι και το πρώτο τρόπαιο το είχε κατακτήσει η Γαλλία επικρατώντας με 2-0 επί της Ουρουγουάης, στις 21 Αυγούστου 1985.

 

Αργεντινή και Ιταλία έχουν γράψει την δική τους ιστορία στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, άλλωστε μιλάμε για δύο χώρες που έχουν κατακτήσει έξι Παγκόσμια Κύπελλα καθώς και Euro και Copa America, έχοντας δώσει άπειρες όμορφες ιστορίες. Άλλωστε, μιλάμε για δύο χώρες που έχουν μεγάλο βαθμό συγγένειας αν σκεφτεί κανείς πως μεγάλο ποσοστών Αργεντινών έχουν καταγωγή από την Ιταλία.

Αργεντινή και Ιταλία έχουν συναντηθεί 16 φορές, με την «αλμπισελέστε» να έχει ένα μικρό προβάδισμα με έξι νίκες έναντι πέντε της «Σκουάντρα Ατζούρα» ενώ πέντε ματς έχουν λήξει ισόπαλα. Με την ευχή το βράδυ της Τετάρτης να δούμε ένα αντίστοιχο ματς της ιστορίας τους εμείς θα θυμηθούμε τον ιστορικό ημιτελικό του Μουντιάλ του 1990 όταν ουσιαστικά γράφτηκε το τέλος τη καριέρας του Ντιέγκο Μαραντόνα στην Ιταλία.


1990, Νάπολη: Ιταλία – Αργεντινή 1-1 (3-4 πέν.)


Η ιδέα της οικογένειας υπήρξε βασικός άξονας του ιταλικού τρόπου ζωής, αλλά η εκβιομηχάνιση του Βορρά σε συνδυασμό με τα υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και απασχόλησης έφεραν μια χαλάρωση στον θεσμό της οικογένειας. Στον φτωχό Νότο όμως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Ο οικογενειακός δεσμός γινόταν όλο και πιο δυνατός, αυτό που λένε οι Ιταλοί mammismo (η σχέση αγάπης μεταξύ ενός άνδρα και της μητέρας του). Και ο δεσμός αυτός είναι ένας λόγος που μπορούμε να καταλάβουμε πιο εύκολα την σχέση της Νάπολι με τον Μαραντόνα. Η μαμά Νάπολι και ο αγαπημένος υιός Ντιέγκο.

Την εποχή που ο Μαραντόνα έγραφε ιστορία στο Σαν Πάολο, η Ιταλία βρισκόταν σε οικονομική άνθηση. Στην χώρα υπήρξε έντονη εσωτερική μετανάστευση προς τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα του Βορρά και συγκεκριμένα το Μιλάνο και το Τορίνο συνετέλεσε στην πληθυσμιακή υπερσυγκέντρωση των δύο αυτών πόλεων προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο μίσος για τους δύο αυτούς πόλους. Η ανισότητα Βορρά-Νότου μεταφέρθηκε και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Με εξαίρεση την σπουδαία Κάλιαρι του 1970, καμία άλλη ομάδα από το Νότο δεν είχε καταφέρει να αναδειχθεί πρωταθλήτρια. Ετσι, όταν ο Μαραντόνα κατέβαζε το βαρύτιμο τρόπαιο στο Σαν Πάολο το 1987, όταν τα έβαζε με την Γιουβέντους των Ανιέλι και την Μίλαν του Μπερλουσκόνι, είχε καταφέρει κάτι που λίγοι μπορούσαν να πετύχουν. Να γίνει ο εκφραστής των ονείρων μιας πόλης, ο... Θεός τους και να λατρεύεται με όρους ειδωλολατρικούς που πολλοί θα χαρακτήριζαν ακόμα και βλάσφημους. Μαζί με την λατρεία όμως ήρθε και η καταστροφή.

Στη Νάπολη γνωρίζει την Camorra και ουσιαστικά μια σχέση αλληλοεξάρτησης ξεκινάει. Ο Ντιέγκο για την κοκαΐνη και η Camorra για να εκμεταλλευτεί το όνομα του Μαραντόνα. Ολοι γνώριζαν αλλά και κανένας δεν έλεγε κάτι. Ακόμα και όταν είδαν το φως της δημοσιότητας οι φωτογραφίες με την διαβόητη οικογένεια Τζουλιάνο. Εκτός από λατρεία ο Ντιέγκο προκάλεσε και φθόνο αλλά κι εχθρούς οι οποίοι τον περίμεναν στην γωνία. Και η αφορμή δόθηκε στο Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία. Λίγο πριν την διοργάνωση ο Μαραντόνα φέρνει και το δεύτερο Scudetto στη Νάπολη, αλλά η αντίστροφη μέτρηση για τον Pibe d` Oro είχε αρχίσει.

Η τύχη τα φέρνει έτσι και στον ημιτελικό του Σαν Πάολο η Ιταλία αντιμετωπίζει την Αργεντινή. Ο Μαραντόνα βγαίνει λίγο πριν τον ημιτελικό και κάνει την δήλωση που για πολλούς αποτέλεσε και την αρχή του τέλους του στην χώρα. «Για 364 σας συμπεριφέρονται σαν σκ@τ@ και τώρα θέλουν να τους υποστηρίξετε», απευθυνόμενος στους αγαπημένους του Ναπολιτάνους. Μια δήλωση που φέρνει μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα όσους πήγαν εκείνη την ημέρα στο Σαν Πάολο. Να φωνάξουν υπέρ της εθνικής ομάδας της χώρας τους η οποία όμως είναι το σύμβολο της όποιας καταπίεσης από τον Βορρά ή στήριξη στον Θεό τους, αυτόν που τα έβαλε με το απόλυτο κακό και βγήκε νικητής; Και το δίλημμα αυτό έφερε και το ανάλογο κλίμα στις εξέδρες και η «Σκουάντρα Ατζούρα» μόνο στο σπίτι της δεν αισθάνθηκε.

Η πρόκριση στα πέναλτι της Αργεντινής ήταν η ταφόπλακα για τον Μαραντόνα. Ο Ντιέγκο ήταν πλέον persona non grata και στον τελικό του Ολίμπικο όλο το γήπεδο αποδοκιμάζει τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής, ενώ και η νίκη της Γερμανίας και κυρίως με τον τρόπο που ήρθε (με πέναλτι που δεν υπήρξε ποτέ) πανηγυρίζεται έντονα σε όλη την χώρα. Η αγάπη για τον Μαραντόνα είχε τελειώσει.