17 Ιουνίου 2022

Η αέναη μάχη δύο φιλοσοφιών, η διαλεκτική και το τάνγκο

Πως ένα γκράφιτι των δύο κορυφαίων προπονητών της τελευταίας εικοσαετίας άνοιξε ξανά την συζήτηση για τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές φιλοσοφίες στο άθλημα.
Πως ένα γκράφιτι των δύο κορυφαίων προπονητών της τελευταίας εικοσαετίας άνοιξε ξανά την συζήτηση για τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές φιλοσοφίες στο άθλημα.

Την εποχή της καλύτερης Μπαρτσελόνα όλων των εποχών, αυτή του Γκουαρντιόλα με τους Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα, το ζήτημα που κυριαρχούσε ήταν αν μπορούσε κάποια ομάδα και κάποιος προπονητής να βρει τον τρόπο να βρει αντίδοτο στο περίφημο τρόπο παιχνιδιού της, το διάσημο πιο τίκι τάκα. 

Κάτι που εκείνη την εποχή ήταν κάτι εντελώς άτοπο. Για τους περισσότερους ήταν εκτός λογικής να ζητάνε από τους αντιπάλους του Γκουαρντιόλα να αντιμετωπίζουν την Μπαρτσελόνα με τον ίδιο τρόπο που αγωνιζόταν η παρέα του Μέσι. Ήταν σαν να ζητούσαμε από ένα ζωγράφο με τα ίδια χαρακτηριστικά που είχε ο Βαν Γκογκ να ζωγραφίζει δύο φορές καλύτερα. Αν για να παίξεις το ποδόσφαιρο της Μπάρτσα χρειαζόσουν φυσικό ταλέντο, δουλειά χρόνων, εξαίρετη φυσική κατάσταση και μια άριστη ομοιογένεια (τα οποία διέθετε όλα εκείνη η Μπαρτσελόνα) για να παίξεις καλύτερα το ίδιο παιχνίδι χρειαζόσουν κάτι που θα ήταν εντελώς αντίθετο σε αυτό που αντιπροσώπευε ο Καταλανός, αφού κανένας δεν θα μπορούσε να αντιγράψει στο απόλυτο εκείνη την Μπαρτσελόνα.

Και αυτή την φιλοσοφία πρώτος την ανέδειξε ο Ζοσέ Μουρίνιο και τα κατάφερε εξουδετερώνοντας στο απόλυτο το τίκι τάκα. Και όχι μία φορά αλλά αρκετές. 
Κι εδώ ανοίγει η κουβέντα για το πως ο Γκουαρντιόλα δεν έχει αναπτύξει έναν εναλλακτικό τρόπο παιχνιδιού, δεν έχει ένα δεύτερο αγωνιστικό σχέδιο για να αντιδράσει. Θα πει κάποιος ίσως γιατί δεν του χρειάζεται. Βέβαια και αυτό που είχαν καταφέρει οι ομάδες του Μουρίνιο κόντρα στον Πεπ ελάχιστες η καμία δεν θα μπορούσε να το πετύχει. Αλλά όλοι βλέπουν και κάποιοι μπορούν να μάθουν.

Άλλωστε, το ποδόσφαιρο είναι σαν το τάγκο, θέλει δύο. Ετσι αναπτύσσεται και η διαλεκτική. Στη δράση της Μπαρτσελόνα υπήρξε η αντίδραση. Αυτό προκάλεσε τη σύνθεση και το ίδιο το άθλημα έκανε βήματα προόδου. Οι λέξεις κλειδιά για τον Special One ήταν δύο. Κενός χώρος. Τον κλείνεις και δεν δίνεις το δικαίωμα στον αντίπαλο να κάνει το παιχνίδι του. Δύο εντελώς δισφορετικοί ποδοσφαιρικοί κόσμοι αλλα και τόσο συναρπαστικοί.