25 Νοεμβρίου 2021

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: Η αρχή και το τέλος, ο πιο γήινος Θεός

Ένας χρόνος χωρίς τον Ντιέγκο Μαραντόνα και ακόμα και τώρα ο θάνατος του μοιάζει με ψέμα.  Κι εμείς δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αποτίουμε φόρο τιμής σε εκείνον που ήταν η  μετωνυμία της νεότητας και της ορμής, της ανόδου και της πτώσης, της μελαγχολίας και της οργής, της φθοράς και της αφθαρσίας.
Ένας χρόνος χωρίς τον Ντιέγκο Μαραντόνα και ακόμα και τώρα ο θάνατος του μοιάζει με ψέμα. Κι εμείς δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αποτίουμε φόρο τιμής σε εκείνον που ήταν η μετωνυμία της νεότητας και της ορμής, της ανόδου και της πτώσης, της μελαγχολίας και της οργής, της φθοράς και της αφθαρσίας.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι κάτι παραπάνω από άνθρωπος ή αθλητής. Είναι αυτός που ανάγκασε την πραγματικότητα να προσαρμοστεί στα δικά του θέλω, ανυψώνοντας ένα ολόκληρο έθνος στον ουρανό και γεμίζοντας όλους τους ποδοσφαιρόφιλους με ανόθευτη αγάπη γι αυτό που έκανε. 

Η Αργεντινή είναι από αυτές τις ομάδες που είναι κάτι παραπάνω από ομάδα. Είναι μια ταυτότητα, μια μετωνυμία όλης της μιζέριας και της ομορφιάς, της κακομοιριάς και της προσδοκίας, της καγκουριάς και του στυλ αυτής της χώρας. 

Δύο παραδείγματα που ταυτίζονται στο απόλυτο. Μπορεί οι Αργεντίνοι να έχουν άπειρες διαφορές αλλά έχουν και μόνο κοινό. Τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο άνθρωπο που έβγαλε ποτέ η χώρα. Ύβρις; Ίσως, αν σκεφτεί κανείς πως Αργεντινός ήταν και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ο Τσε όμως έγινε παγκόσμιος σύμβολο για όλους τους καταπιεσμένους. Σύμβολο ήταν και ο Ντιέγκο, αλλά για τη Νάπολι, την Μπόκα, την Αργεντινή. Αμέτριτες χαρές και λύπες, γι αυτό και η όποια νίκη μετρούσε διπλή. Ο λαός ποτέ δεν ξεχνά εκείνον που του χάρισε την ευτυχία.

Και ναι ο Ντιέγκο χάρισε την ευτυχία. Αυτός ήταν που πήρε έστω και μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου εκδίκηση από τους Άγγλους για τα Φώκλαντς, αυτός ήταν που τα έβαλε με το πλούσιο ιταλικό Βορρά κερδίζοντας το πρωτάθλημα από Γιουβέντους, Ίντερ και Μίλαν. Αυτός που ψήλωσε δύο μέτρα τους Ναπολιτάνους δίνοντας τους δικαίωμα να σηκώσουν το μεσαίο τους δάχτυλο σε Ρώμη και Τορίνο.

Η αγιογραφία δεν ταιριάζει στον Ντιέγκο. Άλλωστε δεν θα το ήθελε και ο ίδιος. Δεν τον ενδιέφερε κιόλας. Γι αυτό και τα ναρκωτικά. Η διέξοδός του. Ο Ντιέγκο υπήρξε μέγας καλλιτεχνης, ίσως ο μεγαλύτερος. Και οπως πολλοι καλιτέχνες, αυτή την μεγαλοσύνη, την εξαγόρασε περπατώντας πάνω σε μία πολύ λεπτή γραμμή πουν χωρίζει την δόξα από την κόλαση. Δεν άντεξε. 

Επεσε από την πλευρά της κόλασης. Συνέβη και σε άλλους καλλιτέχνες. Στον Μπωντλέρ, την Τζόπλιν, τον Μοντιλιάνι. Τα ναρκωτικά είναι η αρρώστια που προτιμάει ο διαβολος για τους ανθρώπους. Ο ίδιος, δεν καταλάβαινε. Εμείς όμως θυμόμαστε καλά τι ήταν ο Ντιέγκο. Και γνωρίζουμε καλά πως είναι να σε τρώει η αρρώστια που προτιμάει ο διάβολος. 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ο κόσμος δεν θα είναι το ίδιο πια χωρίς τον Ντιεγκίτο. Ο θάνατος του είναι από εκείνες τις στιγμές που διαμορφώνουν και καθορίζουν την ιστορία. Ο κόσμος με τον Ντιέγκο και ο κόσμος χωρίς αυτόν.