03 Ιουνίου 2022

Ο Μέσι βρήκε ξανά την χαρά του και η Αργεντινή χαίρεται

Η Αργεντινή κατέκτησε και άλλο τίτλο αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι πως πέρα από την κούπα έχει κερδίσει κάτι πολύ πιο σπουδαίο, το χαμόγελο του Μέσι.
Η Αργεντινή κατέκτησε και άλλο τίτλο αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι πως πέρα από την κούπα έχει κερδίσει κάτι πολύ πιο σπουδαίο, το χαμόγελο του Μέσι.

Ο Λιονέλ Μέσι χαμογελά. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι χαρούμενος από κάθε ευτυχία. Ο Λιονέλ Μέσι πετάει. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Πετάει στο γήπεδο, αλλά και στην αγκαλιά των συμπαικτών του, που τον σηκώνουν στον αέρα, που τον τιμούν, που απολαμβάνουν να τον βλέπουν έτσι, που κάνουν ουρά για να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. Μαζί του και με το κύπελλο, όπως έγινε στη Βραζιλία, όπως έγινε στη Βαρκελώνη.

Ο ίδιος είναι ενθουσιασμένος. Και μαζί του όλοι οι Αργεντινοί οπαδοί. Οι 70.000 που κατέλαβαν το Λονδίνο αλλά και τα 45 εκατομμύρια που τον βλέπουν έτσι, όπως δεν τον έχουν ξαναδεί, με άλλον τίτλο στην αγκαλιά του. Ποιος θα ξεχάσει την γεμάτη πίκρα απόφασή του ν` αποσυρθεί από την εθνική ομάδα το 2016 μετά τον χαμένο τελικό του Copa America από τη Χιλή; Και όμως, ο Λίο τα έβαλε κάτω, σκέφτηκε ψύχραιμα και έβαλε την αγάπη για τη φανέλα της πατρίδας του πάνω από κάθε δική του δυσκολία. Και άρχισε σταδιακά να παίρνει τα πάνω του. Έπρεπε να το κάνει. Και δεν είναι απλά ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Είναι ότι το είχε πάρει πλέον απόφαση.

Γιατί ναι, Λίο, δεν υπάρχει τίποτα πιο χαριτωμένο από αυτό. Εσύ που ταλαιπωρήθηκες τόσο πολύ, εσύ που στεναχωρήθηκες μέχρι δακρύων, εσύ που ήρθες να πεις ότι η Εθνική δεν ήταν για σένα. Απολαύστε τον Λιονέλ Μέσι. Του αρέσει να παίζει στην Εθνική Αργεντινής όπως συνήθιζε να παίζει στη Μπαρτσελόνα. Ή ίσως λίγο περισσότερο. Πέρασαν 28 χωρίς τίποτα και τώρα, σε 11 μήνες, έχει ήδη σηκώσει δύο κούπες.

Ο Μέσι χαμογελά. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι χαρούμενος από κάθε ευτυχία. Ο Λιονέλ Μέσι πετάει. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Πετάει στο γήπεδο, αλλά και στην αγκαλιά των συμπαικτών του, που τον σηκώνουν στον αέρα, που τον τιμούν, που απολαμβάνουν να τον βλέπουν έτσι, που κάνουν ουρά για να βγάλουν φωτογραφία μαζί του. Μαζί του και με το κύπελλο, όπως έγινε στη Βραζιλία, όπως έγινε στη Βαρκελώνη.

«Η αγάπη μου για την Αργεντινή δεν με αφήνει να φύγω...» είχε δηλώσει τότε όταν αποφάσισε να επιστρέψει και μπορεί στο Μουντιάλ της Ρωσίας το αποτέλεσμα να μην ήταν αυτό που ήθελαν όλοι, αλλά το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Με τον Λιονέλ Σκαλόνι στον πάγκο η Αργεντινή αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό της τρόπο. Αθόρυβα και με σκληρή δουλειά ο Σκαλόνι κατάφερε να τους ενώσει, να τους κάνει μια παρέα και τον Μέσι όχι απλά να χαίρεται αλλά να απολαμβάνει την παρουσία του στην Εθνική. 

Δύο τίτλοι μέσα σε έντεκα μήνες, αλλά το κυριότερο μια οικογένεια. Το χαμόγελο και η χαρά επέστρεψαν, η Αργεντινή επέστρεψε, και κυρίως ο Μέσι επέστρεψε. Και τώρα το Μουντιάλ του Κατάρ σε λίγους μήνες, εκεί που δεν αποκλείεται να δούμε την πραγματικά μεγαλύτερη παράσταση της καριέρας του. 

«Ελπίζω να φτάσουμε έτσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Πρέπει ακόμα να δουλέψουμε αλλά αυτή η ομάδα μπορεί να παλέψει με οποιονδήποτε, έδειξε ότι είναι έτοιμη για τα πάντα», δήλωνε μετά το τέλος του Finalissima. Το σίγουρο είναι ότι ο Μέσι θα είναι εκεί και θα κάνει τα πάντα για να εκπληρώσει το όνειρό του. 

Και όπως έχει πει και ο σπουδαίος Αργεντινός πεζογράφος Χούλιο Κορτάσαρ. «Πρέπει να αναγκάσουμε την πραγματικότητα να ανταποκριθεί στα όνειρά μας, πρέπει να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε μέχρι να καταργήσουμε τα ψεύτικα σύνορα μεταξύ της αυταπάτης και της απτής πραγματικότητας, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε και να ανακαλύψουμε ότι ο χαμένος παράδεισος είναι εκεί, ακριβώς στην γωνία». Για την Αργεντινή ο παράδεισος έχει βρεθεί και είναι ο Λιονέλ Μέσι.