21 Αυγούστου 2022

Οι Ντρισμπιώτη και Τζέγκο είναι οι νίκες που ονειρευόμαστε ως κοινωνία

Το υπέροχο καλοκαίρι του ελληνικού στίβου συνεχίζεται και δίνει χαρές και φτιάχνει υπέροχες ιστορίες, ιστορίες που θα τις θυμόμαστε για πάντα.
Το υπέροχο καλοκαίρι του ελληνικού στίβου συνεχίζεται και δίνει χαρές και φτιάχνει υπέροχες ιστορίες, ιστορίες που θα τις θυμόμαστε για πάντα.

Ιστορίες όπως της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη η οποία στα 38 της έγραψε το πιο όμορφο στόρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την κατάκτηση δύο χρυσών στα 35 και 20 χιλιόμετρα βάδην. Ιστορίες όπως της Ελίνα Τζένγκο η οποία έγραψε μια υπέροχη ιστορία ενσωμάτωσης με το χρυσό μετάλλιο στο ακόντιο.

 

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, μια εποχή που ακόμα και ο αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί στο χειρότερο βαθμό σε μια κοινωνία που το θράσος και τα τεράστια κενά λογικής έχουν εδραιωθεί για τα καλά. Θράσος για τους πολιτικούς κάθε πολιτικής ιδεολογίας που θυμούνται την κάθε Ντρισμπιώτη όταν εκείνη κατακτά το χρυσό μετάλλιο, αλλά δεν δίνουν καμία σημασία για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Προβλήματα που την έφεραν να παρατήσει το άθλημα για οκτώ χρόνια και να ασχοληθεί με το τσιπουράδικο που έχει η οικογένεια της στην Καρδίτσα για να βγάλει τα προς τα ζην.

 

Θράσος που θα πάνε ξανά να υποδεχτούν ένα 19χρονο κορίτσι όπως η Ελίνα Τζέγκο το οποίο παρότι η οικογένειά της ήρθε από άλλη χώρα, η ίδια τιμά με τον καλύτερο τρόπο τον τόπο που την υποδέχτηκε, βασικά τους ανθρώπους που την έκαναν να αισθανθεί ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και ούτε να αισθανθεί μειωτικά για την καταγωγή της.

 

Το ζητούμενο θα είναι πάντα οι άνθρωποι. Οι κοινωνίες και πώς αυτές διαμορφώνονται, είτε εξαιτίας των φράγκων, είτε των αθλητικών επιτυχιών στην προκειμένη περίπτωση, είτε εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεων. Δυστυχώς μεγαλώσαμε στην κοινωνία που ποτέ δεν σε αφήνει να ολοκληρώσεις μια πρόταση, που θα προσπαθήσει να καπηλευτεί κάθε μετάλλιο και γκολ κραυγάζοντας απίστευτα ντεσιμπέλ εθνικών κορόνων.

 

Όπως για τους χριστιανούς η γέννηση του Χριστού αποτελεί την ομορφότερη ιστορία του κόσμου, έτσι και για μας που είμαστε τσακωμένοι με την τοξικότητα του νεοέλληνα και της σημαίας του ελληνικού dna που σκίζει σε όλα τα σπορ, αυτοί οι άνθρωποι που είναι της διπλανής πόρτας που δεν πουλάνε εθνική συνείδηση αποτελούν μια μικρή νίκη. Μια νίκη πως αυτή η κοινωνία μπορεί να αλλάξει και αυτό είναι κάτι το σπουδαίο μία νίκη για όλους μας ή διαφορετικά όπως είχε πει και ο Νιλ Άρμστρονγκ: «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα».