23 Νοεμβρίου 2021

Όσκαρ Ταμπάρες: Ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο της Ουρουγουάης (pics)

Ο Όσκαρ Ταμπάρες μετά από 15 χρόνια παρουσίας αποχώρησε από την εθνική Ουρουγουάης αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη.
Ο Όσκαρ Ταμπάρες μετά από 15 χρόνια παρουσίας αποχώρησε από την εθνική Ουρουγουάης αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη.

Στο σύγχρονο και επαγγελματικό ποδόσφαιρο το να υπάρχει μια σχέση 15 χρόνων μεταξύ δύο πλευρών, ειδικά αν αυτή αφορά προπονητή - ομάδα είναι σπάνιο. Μια τέτοια σχέση ήταν αυτή του Όσκαρ Ταμπάρες με την Εθνική Ουρουγουάης. Μια σχέση που έγραψε ιστορία και δύσκολα θα υπάρξει ανάλογη.

Ο Όσκαρ Ταμπάρες ανέλαβε την «σελέστε» το 2006 και αποχωρεί μετά από 15 χρόνια έχοντας γράψει ιστορία, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία γενιά ποδοσφαιριστών η οποία κατέκτησε το Copa America το 2011 κι έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 2010. 

Άχρωμος ως ποδοσφαιριστής σπουδαίος ως προπονητής

Όπως κάθε Λατινοαμερικανός, έτσι και ο Όσκαρ Ταμπάρες είχε ως όνειρο να διαπρέψει στο ποδόσφαιρο. Η αλήθεια όμως είναι ότι μέσα στον αγωνιστικό χώρο δεν έδειχνε να το έχει. Έπαιξε επαγγελματικά για πέντε χρόνια σε Ουρουγουάη, Μεξικό και Αργεντινή, κατάλαβε όμως νωρίς πως ίσως ένας άλλος ρόλος, αυτό του προπονητή, θα του ταίριαζε καλύτερα. Παράλληλα, ήταν και δάσκαλος σε δημοτικά σχολεία, κυρίως στην 4η και στην 6η τάξη, ενώ αργότερα έγινε και διευθυντής.

Σιγά σιγά την δεκαετία του 80` αρχίζει και χτίζει το όνομα του. Το πρώτο μπαμ έρχεται με την κατάκτηση του Copa Libertadores με την Πενιαρόλ, για να έρθει η επιβράβευση με την Εθνική Ουρουγουάης. Υπό τις οδηγίες του η «σελέστε» φτάνει  στον τελικό του Copa America του 1989 αποκλείοντας μάλιστα την Αργεντινή του Μαραντόνα. Ένα χρόνο αργότερα στο Μουντιάλ η Ουρουγουάη αποκλείεται στους 16 από την Ιταλία και ο πρώτος κύκλος του Ταμπάρες κλείνει. 

Ακολουθεί η Μπόκα Τζούνιορς την οποία οδηγεί στο πρώτο της πρωτάθλημα μετά από έντεκα χρόνια για να ακολουθήσει η ώρα της Ευρώπης. Αρχικά στην Κάλιαρι όπου οι εμφανίσεις των Σαρδήνιων αναγκάζουν την Μίλαν να του προσφέρει τον πάγκο των «ροσονέρι». Την ίδια ώρα η Ουρουγουάη έμενε εκτός των δύο επόμενων Μουντιάλ. Μετά από ένα ταξίδι σε Ευρώπη και Αργεντινή ο Ταμπάρες αποφασίζει να μείνει εκτός πάγκων, μέχρι εκείνο το χαμένο πέναλτι του Ζαλαγιέτα στα μπαράζ με την Αυστραλία.

Η ομοσπονδία βλέποντας άλλη μια αποτυχία αποφασίζει να καλέσει ξανά τον «δάσκαλο» Όσκαρ Ταμπάρες. Πολλοί πίστευαν πως θα ήταν άλλος ένας στην σειρά. Ο Ταμπάρες όμως ήταν αποφασισμένος και είχε έρθει με σχέδιο. Αυτό που θα άλλαζε για πάντα το ποδόσφαιρο της χώρας. Εμφανίστηκε με το διάσημο πλέον φάκελο «Proceso de Institucionalización de Selecciones y la Formación de sus Futbolistas» (στα ελληνικά Η θεσμοθέτηση της διαδικασίας της εθνικής ομάδας και της ανάπτυξης των παικτών).

Τι ήταν αυτός ο φάκελος; Η διαδικασία στην όποια θα έπρεπε να μπουν όλα τα κλιμάκια της εθνικής ομάδας, ώστε να βγαίνουν έτοιμοι ποδοσφαιριστές για την πρώτη ομάδα. Συγκεκριμένα, από το σύστημα (4-3-3) μέχρι τον τρόπο προπονήσεων. Ο Ταμπάρες αφοσιώθηκε πλήρως στο σχέδιο αυτό. Και τα πρώτα αποτελέσματα δεν άργησαν να έρθουν. Τέταρτη θέση στο Copa America του 2007 κι επιστροφή ξανά στα τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου όπου η Ουρουγουάη τερματίζει 4η, για να έρθει η κορύφωση το 2011 με την κατάκτηση του Copa America μέσα στην Αργεντινή Το Proceso του Ταμπάρες είχε πετύχει. 

Ένα σχέδιο που δεν αφορά μόνο το ποδοσφαιρικό κομμάτι, αλλά και το πως θα κάνει τους αθλητές καλούς ανθρώπους, να σέβονται τον άλλον και να είναι πάντα έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις όποιες δύσκολες καταστάσεις σου βγάζει η ζωή. «Είμαι άνθρωπος του ποδοσφαίρου, αλλά γνωρίζω ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως και πράγματα στα οποία το ποδόσφαιρο μπορεί να βοηθήσει. Ο αθλητισμός βοηθά στην υγεία και την εκπαίδευση, που είναι μεγέθη που μετρούν την ανάπτυξη, όχι μόνο ο πλούτος. Το ποδόσφαιρο πρέπει να βοηθά ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας, να δίνει ίσες ευκαιρίες, να ενθαρρύνεται από το κράτος η ενασχόληση με αυτό», δήλωνε ο ίδιος.

Το σύνδρομο Γκιλέν-Μπαρέ δεν ήταν ποτέ εμπόδιο

Το 2016 μετά από μια σειρά εξετάσεων σκάει η βόμβα. Ο Ταμπάρες μαθαίνει πως πάσχει από το σύνδρομο Γκιλέν-Μπαρέ. Ένα σπάνιο νευρολογικό νόσημα στο οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, επιτίθεται. Ο ίδιος όμως δεν το βάζει κάτω, αντίθετα δεν έχει καμία διάθεση να σταματήσει και οδηγεί την Ουρουγουάη στο Μουντιάλ της Ρωσίας. Εκεί εμφανίζεται με ένα μπαστούνι, δείγμα του πάθους και της αγάπης για το ποδόσφαιρο και την Εθνική ομάδα. 

«Η ασθένεια είναι χρόνια, μερικές φορές έχει ταλαντώσεις. Την αντιμετωπίζω με σκληρή φυσιοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή και σε αρμονική συνεννόηση με τους γιατρούς και τις θεραπείες που μου προτείνουν. Σαφώς και έχει αλλάξει η ζωή μου κι αν ποτέ νιώσω ότι τα παιδιά δεν με ακολουθούν στον αγώνα ή ότι με λυπούνται, θα φύγω μόνος μου από τον πάγκο. Μέχρι στιγμής, ευτυχώς, δεν έχει συμβεί. Δεν συμβιώνω με πόνο, αυτή η σπάνια νευροπάθεια μού προκαλεί μόνο κινητικά προβλήματα. Τώρα, χρησιμοποιώ ένα μπαστούνι, άλλες φορές χρειάζομαι πατερίτσες, μερικές φορές το αμαξίδιο, τις καλές μέρες τα καταφέρνω μόνος μου».

Οι δύο ήττες στα τελευταία ματς των προκριματικών έφερε και το πλήρωμα του χρόνου για τον 75χρονο πια Ταμπάρες. Και αν ο ίδιος φεύγει χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το έργο του, φεύγει όμως με το κεφάλι ψηλά γνωρίζοντας ότι το Proceso του άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο της χώρας.