03 Ιουλίου 2019

Εκλογές : Λίγο πριν το Τέλος || Μωραίνει ο Κύριος...

Καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα πια και οι 54 μήνες της αδίστακτης παρέας που βρέθηκε στην Κυβέρνηση φτάνουν στο τέλος τους, όλα είναι διάφανα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα πια και οι 54 μήνες της αδίστακτης παρέας που βρέθηκε στην Κυβέρνηση φτάνουν στο τέλος τους, όλα είναι διάφανα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Ο χρόνος μας αλλάζει όλους. Βλέποντας την συνέντευξη της Τρίτης του Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι και λίγο αργότερα το ντοκυμαντερ του ίδιου σταθμού με τίτλο "Το Χρονικό" για τα τελευταία πέντε χρόνια και συγκρίνοντας τις δυο εικόνες είναι εύκολο να δει κανείς πόσο άλλαξε και τον Τσίπρα. Στα γονίδια του Τσίπρα υπάρχει μια προδιάθεση για πάχος, κάτι που όταν του ξεφεύγει η διατροφή του η αλλαγή εμφανίζεται στο προγούλι και στους μηρούς.

Και το άγχος μας αλλάζει. Στον Τσίπρα το σοκ από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δημιούργησε κάποια ψυχολογία ήττας, όπως ήταν φυσιολογικό, που κάπου καταστάλαξε όσο οι μέρες περνούσαν. Έχει αλλοιώσει όμως το ύφος του και κυρίως την έκφραση των ματιών αλλά και τον τόνο της φωνής. Οι φυσιογνωμιστές θα έλεγαν ότι το πρόσωπο του αν το κοιτάξεις προσεκτικά έχει πάρει ένα ικετευτικό ύφος που βγαίνει και στα μάτια αλλά και στην συνολική έκφραση.


Στην συνέντευξη-αγιογραφία που του έκανε ο Αντώνης Σρόιτερ για τον Άλφα στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Τσίπρας προσπάθησε να είναι ο εαυτός του. Και ήταν. Καθώς διηγείτο την πρώτη μέρα του στο Μέγαρο Μαξίμου, είπε για την πρώτη εμπειρία που είχε εκεί, όταν άκουσε το τηλέφωνο να χτυπάει. Το βρήκε κάποια στιγμή και το σήκωσε. Ήταν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ που του είπε πως σε μια στρατιωτική άσκηση στην Ισπανία είχαν σκοτωθεί δύο Έλληνες πιλότοι. 

Και γέλασε !

Αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας τους τελευταίους 54 μήνες.  Ποιος άνθρωπος μπορεί να γελάει στην είδηση ότι σκοτώθηκαν δυο άνθρωποι; Και μάλιστα δυ Έλληνες πιλότοι :

Υπάρχει μια θεωρία στην ψυχιατρική. Που λέει για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να διακρίνουν τα όρια ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Τα όρια ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο. Που επειδή δεν μπορούν να κάνουν την διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, ανάμεσα στην ζωή και στο θάνατο, με την ίδια ευκολία να σκοτώσουν κάποιον, όπως και να πέσουν να σκοτωθούν. Δεν καταλαβαίνουν την διαφορά. Η ψυχιατρική επιστήμη τους ονομάζει σχιζοφρενείς.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι όμως σχιζοφρενής. Τι είναι όμως;

Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης. Και ίσως θα πρέπει να βρεθεί ένας καινούργιος όρος για την περίπτωση του.

Αυτό το είχε αποδείξει με την συμπεριφορά του το βράδι της τραγωδίας στο Μάτι.

Στην συνέντευξη που είχε δώσει πριν λίγες μέρες στο Σκάι είχε μιλήσει και γι αυτό. Και είπε ένα σωρό ψέματα. Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους που λένε ψέματα. Δεν θυμάμαι κανέναν όμως που το ψέμα να είναι όχι η δεύτερη αλλά η πρώτη φύση, όπως συμβαίνει με τον Τσίπρα. Και να τα λέει τόσο κατάμουτρα και τόσο προκλητικά. Έχουν ήδη ειπωθεί πολλά γι αυτά ήδη. Ότι είχε κλείσει το τηλέφωνο του στο αεροπλάνο και για αυτό δεν είχε πληροφόρηση. Ακόμη και τα αεροπλάνα της γραμμής έχουν δορυφορικό τηλέφωνο, πολύ περισσότερο τα κυβερνητικά αεροσκάφη. Ότι άκουσε κάτι φήμες για νεκρούς. Που τις άκουσε: Έκανε βόλτες πριν πάει εκεί που έγινε εκείνη η τραγική στημένη παράσταση. Όπου όλοι έκαναν τους ανήξερους. Έπαθαν σοκ είπε ο Τσίπρας γιατί είδαν την κάμερα. Οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι για την αντιμετώπιση κρίσεων, πάγωσαν που είδαν μια κάμερα. Φαντάσου να έβλεπαν και κανένα τουρκικό αεροπλάνο.

Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί έστησαν αυτήν την παράσταση. Τι θα γινόταν δηλαδή αν έλεγαν, πως αντιμετωπίζουμε μια καταστροφική πυρκαγιά και ίσως υπάρχουν θύματα; Τι τους έκανε μετά από τρεις μέρες να στησουν μιαν ακόμη παράσταση, προσπαθώντας να υποστηρίξουν που υπήρξε κάποια συνωμοσία. Γιατί πήγε μετά από μια βδομάδα στο Μάτι κρυφά και σαν ένοχος; Τι είναι αυτό που του συμβαίνει πέρα από την τερατώδη έλλειψη ανσυναίσθησης για τους 102 νεκρούς;

Από έναν καλό άνθρωπο ξέρεις σχεδόν πάντα τι να περιμένεις. Επίσης από έναν κακό άνθρωπο ξέρεις σχεδόν πάντα τι να περιμένεις. Από ένα μόνο είδος ανθρώπου δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Μόνο ο βλάξ είναι απρόβλεπτος. Εκτός από την έλλειψη ενσυναίσθησης είναι και βλαξ ο Τσίπρας; Έξυπνο δεν μπορείς να τον πεις, αλλά δεν θα τον πεις και βλάκα. 

Είναι αδίστακτος.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ενηλικιώθηκε ποτέ πολιτικά. Η πολιτική του σκέψη έχει μείνει στο επίπεδο αυτών που έλεγε στις καταλήψεις. Το πως αυτά συνδυάζονται στο μυαλό του με τις βόλτες με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο και τις βόλτες με τα κότερα, μόνο αυτός το ξέρει. Αλλά προφανώς συνδυάζονται. Στο μυαλό του όλα συνδυάζονται αρκεί να τον ωφελούν.

Ο Τσίπρας είχε μια μεγάλη ευκαιρία. Αλλά είναι δύσκολο να την αξιοποιήσεις όταν ο χαρακτήρας πάσχει. Ήταν όμως χρήσιμος. Κατάφερε από μόνος του να απομυθοποιήσει στα όρια του εξευτελισμού ένα παραμύθι που παρέμενε ζωντανό εδώ και εβδομήντα τουλάχιστον χρόνια. Το παραμύθι της Αριστεράς.

Τελείως ανέτοιμος για να ερμηνεύσει τον ρόλο που του ανέθεσε η συγκυρία, βρέθηκε να διαχειρίζεται την ευκαιρία της ζωής του με καταστροφικό τρόπο. Με ελαττωματική εξυπνάδα που δεν μπορεί να δει πέρα από ένα ορισμένο όριο και ουσιαστικά αμόρφωτος, όπως όλοι οι προβληματικοί χαρακτήρες, είχε τη εντύπωση που η ζωή του χρωστούσε και αυτό όταν υπάρχουν κενά στον χαρακτήρα γυρίζει σε αλαζονία. Παρασύρθηκε και από την γλυκιά ζωή που του προσέφερε η θέση του και θα θυμάται για καιρό αυτή τη φωτογραφία στο κότερο με το πούρο στο χέρι σαν επίδοξος γιάπης της δεκαετίας του ογδόντα.

Όλα αυτά μοιάζουν τώρα με μια περίεργη φούσκα στον χρόνο.

Η πολιτική είναι ένα περίεργο παιχνίδι και τώρα πια ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Το βράδυ της Κυριακής θα βρεθούμε με ένα καινούργιο σκηνικό, με καινούργιους πρωταγωνστές και καινούργιους μπαλαντέρ.

Αλλά και πολλούς σκελτούς που μπήκαν στο ντουλάπι τους τελευταίους 54 μήνες και από το πρωί της Δευτέρας θα αρχίζουν να χορεύουν.