23 Ιανουαρίου 2019

Η αδίσταχτη ελαφρότητα του Τσίπρα υπεύθυνη για την χειρότερη εθνική ήττα σε καιρό ειρήνης

Όπως λέει και ένα εύστοχο σχόλιο που αναρτήθηκε στα Social Media το ερώτημα δεν είναι αν η Μακεδονία είναι Ελληνική, αλλά το εάν η Κυβέρνηση είναι Ελληνική.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Όπως λέει και ένα εύστοχο σχόλιο που αναρτήθηκε στα Social Media το ερώτημα δεν είναι αν η Μακεδονία είναι Ελληνική, αλλά το εάν η Κυβέρνηση είναι Ελληνική.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Υπήρχε μια σκηνή την περασμένη βδομάδα στην Βουλή που έλεγε περισσότερα από όσα έχουν γραφτεί ή έχουν ειπωθεί για το θέμα της Μακεδονίας. Ήταν κοντά στο τέλος της συνεδρίασης για την ψήφο εμπιστοσύνης, όταν καθώς βρισκόταν στο βήμα, έβγαλε ένα χαρτί και το κούναγε με ενθουσιασμό λέγοντας μόλις ήρθε η ρηματική διακοίνωση από τα Σκόπια, με την έγκριση για την συμφωνία των Πρεσπών από την εκεί κυβέρνηση. Όπως ήταν φυσικό οι βουλευτές του χειροκρότησαν κι αυτοί ενθουσιασμένοι.

Είναι προφανώς πως ο άνθρωπος δεν ξέρει τι κάνει ούτε γιατί πανηγυρίζει, όπως και αυτοί που τον στηρίζουν. Για να καταλάβετε τι σημαίνουν τα όσα κάνει, θα μπορούσε φερ` ειπείν αύριο να πάει να υπογράψει ότι τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας φτάνουν μέχρι το Πασαλιμάνι και μετά να φέρει την έγκριση από το κοινοβούλιο της Τουρκίας και να πανηγυρίζει. Γιατί κάτι τέτοιο έχει κάνει αν και δεν το καταλαβαίνει. Τα εγκώμια και των Αμερικανών και των Ευρωπαίων είναι φυσιολογικά γιατί αυτοί έκαναν αυτό που ήθελαν και μάλιστα με την δική μας σφραγίδα. Τα προβλήματα θα αρχίσουν σε λίγο.

Το λεγόμενο Μακεδονικό είναι μια παλιά ιστορία και για αυτό πολλοί δεν καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται.

Και λίγη ιστορία

Η ιστορία του βασιλείου της Μακεδονίας αρχίζει στις αρχές του 5ου π.Χ, αιώνα όταν ο βασιλιάς Αμύντας παρέδωσε την εξουσία στον Αλέξανδρο Α΄. Από τότε και σε όλη την μακρά ιστορία της η Μακεδονία δεν είχε ορισμένα σύνορα γιατί αυξομειωνόντουσαν ανάλογα με την έκβαση των πολέμων που έκανε. Καθώς όμως η πολεμική μηχανή που είχε φτιάξει ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη συνηθέστερα αυξάνονταν. Περίπου 160 χρόνια αργότερα επί βασιλείας του Φιλίππου Β τα σύνορα ήταν όλη η Ελλάδα μια και την είχε κατακτήσει, ενώ επί της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα μπορούσαμε να πούμε πως η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου έφτανε μέχρι την Ινδία και μέχρι την Αίγυπτο.

Όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, οι Μακεδόνες έχασαν σταδιακά όλες τις κατακτήσεις που είχαν κάνει αλλά διατήρησαν την ηγεμονία τους στην Ελλάδα ως ότου νικήθηκαν από τους Ρωμαίους στην διάρκεια του τρίτου και τους δεύτερου π.Χ. αιώνα. Στην συνέχεια έγινε ρωμαϊκή κτήση και όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος έφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του στο Βυζάντιο, έγινε μια επαρχία της αυτοκρατορίας, ενώ ο Γαλέριος λίγο πιο πριν είχε κάνει έδρα του και πρωτεύουσα της Μακεδονίας την Θεσσαλονίκη. Την εποχή αυτή, απ` τον 4ο μ.Χ. αι. και μετά, η Μακεδονία δέχεται τις αλλεπάλληλες επιθέσεις κι επιδρομές διάφορων πολεμικών λαών. Τον 4ο αι. εισβάλλουν στη Μακεδονία οι Βησιγότθοι, ενώ τον 6ο και 7ο αι. οι Άβαροι, οι Ούννοι κι οι Σλάβοι προκαλούν φοβερές καταστροφές. Οι Σλάβοι μάλιστα εγκαταστάθηκαν και σ` ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας και απόγονοι αυτών είναι σήμερα οι Σλαβοι κάτοικοι των Σκοπίων. Στη συνέχεια όπως και ολόκληρη η τριγύρω περιοχή δεχόταν συχνά επιθέσεις από φύλλα που κατέβαιναν από βορρά, ενώ είχαν ήδη δημιουργηθεί οι πρώτες συμπαγείς εθνότητες. Μετά από μια μικρή περίοδο κατοχής των Μακεδονικών εδαφών απ` τους Σέρβους, έρχεται ή τουρκική κατοχή, βαρύ χτύπημα, όχι μόνο για τη Μακεδονία και το Βυζάντιο, αλλά και για ολόκληρο τον ελληνισμό καθώς και για τα Βαλκάνια γενικά. Καταλήφτηκε μάλιστα η Μακεδονία, όχι το 15ο αιώνα, όπως η Κωνσταντινούπολη, αλλά ήδη απ` το 14ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε σ` όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ως πέρασμα προς την Ευρώπη, που ένα μέρος της επίσης γνώρισε την τουρκική σκλαβιά.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από του Τούρκους και καθώς προς το τέλος του 19ου αιώνα οι Βούλγαροι αλλά και οι Σέρβοι διεκδικούσαν για δικό τους λογαριασμό την περιοχή, δημιουργήθηκε για πρώτη φορά η "γεωγραφική ιδέα της Μακεδονίας". Μετά από πολλές συγκρούσεις, τόσο με τα όπλα όσο και διπλωματικές τελικά η "γεωγραφική Μακεδονία" πήρε "σάρκα και οστά"   όπως ορίστηκε το 1878 στο Συνέδριο του Βερολίνου ως ευρεία γεωγραφική περιφέρεια. Με βάση αυτόν τον χάρτη χωρίστηκαν τα εδάφη της μείζονος Μακεδονίας μεταξύ Ελλάδας (51%), Σερβίας (39%), Βουλγαρίας (9%) και Αλβανίας (1%) με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913. Την διαίρεση αυτή δέχθηκε και η ελληνική διπλωματία, καθώς για την ώρα κρατούσε μακριά τις επεκτατικές βλέψεις κυρίως της Βουλγαρίας, αλλά βέβαια αυτό ο αυθαίρετος ορισμός κάποιας "γεωγραφικής Μακεδονίας" δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία και ιστορική αρχαία Μακεδονία, ούτε με τον Μέγα Αλέξανδρο, ούτε και με τίποτα άλλο.

Το θέμα επανήλθε και στην διάρκεια των Μακεδονικών πολέμων του 1912-13, που έληξαν με την προσάρτηση στην Ελλάδα των εδαφών της αρχαίας Μακεδονίας και αυτών που ορίζονταν από τις συνθήκες με την γεωγραφική έννοια του όρου.

Για κάποια χρόνια το θέμα χάθηκε και η περιοχή των Σκοπίων ονομαζόταν από τους κατοίκους της Βαρντάρσκα από το όνομα του ποταμού που την διασχίζει.

Το 1943 ο Χίτλερ που ήταν ο κυρίαρχος της περιοχής τότε έχοντας στο μυαλό του την ιδέα του διαμελισμού της Ελλάδας και την δημιουργία ενός κράτους που θα έφθανε από τα Σκόπια μέχρι την Θεσσαλονίκη και μέχρι τον Όλυμπο, επανέφερε το όνομα της Μακεδονίας για την περιοχή των Σκοπίων. Όταν ο Χίτλερ ηττήθηκε, ο Τίτο που έγινε ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας βρήκε καλή αυτήν την σκέψη του Χίτλερ, καθώς κι αυτός θα ήθελε να επεκταθεί η χώρα του προς τον νότο αν και όταν είχε αυτήν την ευκαιρία. Ήταν και η εποχή του εμφυλίου στην Ελλάδα και πολλοί αριστεροί που πολεμούσαν τότε στα βουνά, έβλεπαν με καλό μάτι αυτήν την ιδέα, καθώς στην διάρκεια του εμφυλίου ο Τίτο ήταν εκείνος που τους προμήθευε συχνά με οπλισμό αλλά και καταφύγιο στο έδαφος των Σκοπίων, όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Από τότε και παραδοσιακά όλες οι εκφράσεις της αριστεράς στην Ελλάδα έβλεπαν με καλό μάτι, την "απονομή" του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, σκέτο και χωρίς άλλους προσδιορισμούς.

Κι έτσι μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τα Σκόπια διεκδίκησαν το όνομα της Μακεδονίας και ακολούθησαν όσα μεσολάβησαν, καθώς καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν βρήκε ως τώρα πεδίο συμφωνίας για να υπογράψει κάτι τέτοιο.

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα

Ώσπου ήρθε και ο Τσίπρας. Με τις γενικές ελλείψεις που έχει ο Τσίπρας, με την έλλειψη μόρφωσης και διανοητικής αντίληψης, δεν υπήρχε αμφιβολία για το ότι θα κατέληγε σε μια κακή συμφωνία για τα συμφέροντα της Ελλάδας, όπως είναι η συμφωνία των Πρεσπών. Όπως άλλωστε και με όποια συμφωνία έχει κάνει μέχρι τώρα καθώς έχει το ταλέντο στο να καταλήγει στην χειρότερη λύση. Για παράδειγμα ο λόγος που υποστηρίζει ο Σύριζα για να φτάσει σ` αυτή την Συμφωνία είναι ότι τα Σκόπια κινδύνευαν να διαλυθούν και να διαμελιστούν ανάμεσα στην Αλβανία και την Βουλγαρία, οπότε μας συνέφερε να μείνουν όπως έχουν. Αν υποθέσουμε ότι αυτό ήταν μια πιθανότητα, τότε ήταν τα Σκόπια που κινδύνευαν. Και άρα αυτά που θα είχαν λόγο να κάνουν υποχωρήσεις. Με ποια λογική το ισχυρό μέρος σε μια διαπραγμάτευση είναι αυτό που έκανε τελικά τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις. Δηλαδή η Ελλάδα. Και μάλιστα υποχωρήσεις πολύ σοβαρές όπως είναι η αναγνώριση γλώσσας και εθνικότητας ή έστω ιθαγένειας, όπως λέει ο Τσίπρας. Αφού κατέληξαν στο όνομα Βόρεια Μακεδονία, τότε και η γλώσσα θα έπρεπε να λέγεται Βορειομακεδονική ή καλύτερα σλαβομακεδονική, αφού δεν υφίσταται στην πραγματικότητα "μακεδονική" γλώσσα. Και γιατί οι πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας δεν ονομάζονται Βορειομακεδόνες, αλλά Μακεδόνες.

Είναι από τα πράγματα μια κακή συμφωνία, η Συμφωνία τω Πρεσπών μια και η Ελλάδα παραχώρησε πολλά χωρίς λόγο.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και ο τρόπος που ο Τσίπρας χειρίστηκε το θέμα. Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις που χειρίστηκαν το θέμα σε συνεχή συνεννόηση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο Τσίπρας χειρίστηκε το θέμα μόνος του και στα κρυφά. Και σαν να μην έφτανε αυτό αντιμετώπισε όσους είχαν άλλη γνώμη και αντίθετη με αυτήν την συμφωνία με τον γνωστό απαξιωτικό και προσβλητικό τρόπο που μεταχειρίζεται συνήθως όσους διαφωνούν χαρακτηρίζοντας τους ως ακροδεξιούς, φασίστες κλπ. Είναι πάντα αυτό που λέει όταν δεν έχει επιχειρήματα. Δηλαδή πολύ συχνά. Πάνω απ` όλα έδειχνε σαν να μην καταλαβαίνει την ευαισθησία του ελληνικού λαού σχετικά με το θέμα. Η ιστορία της Μακεδονίας, είναι μέρος της ελληνικής ιστορίας και είναι ανάμεσα στα άλλα και αυτή που έχει διαμορφώσει μέσα στα χρόνια την εθνική μας συνείδηση. Είναι φανερό πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν συμμερίζεται αυτήν την εθνική συνείδηση γι αυτό αυτή την στιγμή μοιάζει και σαν ξένο σώμα. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι και θα είναι στο μέλλον μια πληγή για την ελληνική ψυχή, μια πληγή που προκλήθηκε από ελληνικά χέρια. Οι πόλεμοι δεν χάνονται πάντα στο πεδίο της μάχης. Χάνονται και από κείμενα συμφωνιών και από τα χέρια που τις υπογράφουν.

Όπως λέει ο Τσίπρας αυτό που ήθελε ήταν να λύσει ένα πρόβλημα που χρόνιζε. Αυτό που πέτυχε ήταν να ανοίξει μια πληγή.

Αλλά όλα σ` αυτόν τον κόσμο έχουν την εξήγηση τους. Η συμπεριφορά του Τσίπρα σε σχέση με την Συμφωνία των Πρεσπών και η πρεμούρα του να κλείσει το θέμα, έχει δημιουργήσει εύλογες απορίες. Και επειδή είμαστε μεγάλα παιδιά και δεν πιστεύουμε σε αγγέλους, υποθέτουμε πως υπάρχει κάποιο "μυστικό", όπως υπάρχει σε κάθε τι, που δεν είναι ευδιάκριτο με την πρώτη ματιά. Υποθέτουμε πως αυτό το "μυστικό" είναι αρκετά μεγάλο. Και αν θέλουμε να το μάθουμε θα έπρεπε να γνωρίζουμε τις πρώτες συζητήσεις που έκανε ο Τσίπρας με τους Αμερικανούς, όταν αυτοί εκπαραθύρωσαν τον εθνικιστή Γκρούεφσκι και έβαλαν την θέση του τον Ζάεφ, ενώ ήδη ο Τσίπρας βρισκόταν στην εξουσία. Το τι ειπώθηκε σ` αυτές τις συζητήσεις δεν είναι γνωστό και ίσως θα αργήσουμε να το μάθουμε. Κάποτε ίσως θα αποκαλυφθεί, αλλά κι αν δεν αποκαλυφθεί θα γίνει φανερό, από άλλες παραμέτρους. Το μόνο που μπορούμε να συμπεράνουμε εκ του αποτελέσματος, είναι το ότι ο Τσίπρας υποσχέθηκε στους συνομιλητές του να κλείσει το θέμα. Το ότι αποφάσισε να το κλείσει μόνος του αγνοώντας και την αντιπολίτευση αλλά και ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, λέει πολλά από μόνο του.

Και έχει αναδείξει το μόνο ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά:

Όπως λέει και ένα εύστοχο σχόλιο που αναρτήθηκε στα Social Media, το ερώτημα δεν είναι αν η Μακεδονία είναι Ελληνική, αλλά το εάν η Κυβέρνηση είναι Ελληνική.