Πριν από 4 ημέρες

Η εποχή της παρακμής | Τα προσωπικά συμφέροντα των ηγετών η μεγάλη ιδεολογία της εποχής

Στην μπερδεμένη εποχή μας, τα προσωπικά συμφέροντα των ηγετών μεγάλων η μικρότερων δυνάμεων καθορίζουν τις εξελίξεις.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Στην μπερδεμένη εποχή μας, τα προσωπικά συμφέροντα των ηγετών μεγάλων η μικρότερων δυνάμεων καθορίζουν τις εξελίξεις.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο

Ζούμε σε μια περίεργη εποχή, όπου οι κανόνες του παιχνιδιού στις γεωπολιτικές εξελίξεις έχει αλλάξει. Για αρκετές δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συγκρούσεις ανάμεσα στις υπερδυνάμεις της εποχής είχαν ιδεολογικό υπόβαθρο. Ήταν συγκρούσεις ανάμεσα στον καπιταλιμσό και τον κομμουνισμό και ένας αγώνας για την επικράτηση, ανάλογα με την ιδεολογική θεώρηση της κάθε πλευράς.

 Εδώ και μερικά χρόνια όμως, με το μπέρδεμα που έχουν προκαλέσεις τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στην διαμόρφωση κοινής γνώμης, έχει αναδειχθεί μια σειρά ηγετών, όπου το μόνο που υπερισχύει είναι τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Η Βλαντιμίρ Πούτιν για παράδειγμα που εξελέγη με με δημοκρατικές διαδικασίες, έχει μεταβληθεί σταδιακά σε έναν Τσάρο της εποχής μας. Από την μια μεριά έχει καταφέρει να δώσει στην Ρωσία το κύρος και το status  μιας υπερδύναμης, ξαναγενώντας την από τις στάχτες που είχε δημιουργήσει η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, από την άλλη όμως, αν αντιπολιτεύεσαι τον Πούτιν το πιθανότερο είναι να πας από μυστηριώδη δηλητηρίαση ή κάποιον άλλον φαντασμαγορικό τρόπο. Και μέσα απ` όλα αυτά ο Πούτιν έχει δημιουργήσει μια τεράστια προσωπική περιουσία, την οποίαν αυγατίζουν, οι διάφοροι δήθεν Ρώσοι μεγιστάνες, που έχει σπείρει σε όλον τον κόσμο για να επιβλέπουν τα συμφέροντα του.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, αφού κατάφερε να ανορθώσει κατ` αρχάς την Τουρκία από την οικονομική κρίση της περασμένης δεκαετίας, όταν κατάλαβε ότι κινδύνευε άμεσα και προσωπικά, από τα οικονομικά σκάνδαλα που είχε στήσει ο γαμπρός του για λογαριασμό του, με λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, έστησε ένα δήθεν πραξικόπημα το 2016, που μέσα στα τελευταία χρόνια τον έχει μετατρέψει σε έναν κανονικό Σουλτάνο. Η ανυπαρξία αντιπολίτευσης, αφού έχει κλείσει χιλιάδες αληθινούς ή κατα φαντασίαν πολιτκούς αντιπάλους στην φυλακή, τον έχει οδηγήσει σε μια σχετική παράκρουση και ένα μεγαλοϊδεατισμό, δυσανάλογο με τις αληθινές δυνατότητες της Τουρκίας, που για την ώρα στηρίζεται στην οικονομική ενίσχυση από το Κατάρ , στην καλή φιλική σχέση με τον Τραμπ που είναι στηριγμένη σε αμοιβαία προσπικά οικονομικά συμφέροντα, αλλά και σε κάποιες αισθησιακές φωτογραφίες του Τραμπ μετά από κάποια ωραία βραδυνά γλέντια στην Κωνσταντινούπολή. Η πτώση του Ερντογάν που θα έρθει αργά ή γρήγορα, δεν θα οδηγήσει μόνο τον ίδιο στον άλλο κόσμο, αλλά πιθανόν και την Τουρκία σε μεγάλη εσωτερική σύγκρουση, ακόμη ίσως και σε διαμελισμό, μια και οι εχθρότητες που έχει δημιουργήσει ο Ερντογάν έχουν κινητοποιήσει, πολύ σοβαρές αντίπαλες δυνάμεις.

Ο Τραμπ είναι μια περίοπτωση από μόνος του και η άνοδος του στην εξουσία, έχει οδηγήσει σε καταράκωση του οποιου σχετικού ηθικού πλεονεκτήματος, που είχε κατακτήσει η Αμερική μετά τον πόλεμο, ως δημοκρατικός "φάρος" κλπ. Η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Τραμπ, έχει δημιουργήσει ένα σχετικό κοινωνικό χάος στην Αμερική, μια και οι ηγεσίες καλώς ή κακώς αποτελούν πάντα το παράδειγμα για τις κοινωνίες. Η ακατανόητη συμπεριφορά του Τραμπ σε σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας, έχει ήδη προκαλέσει στις ΗΠΑ πενταπλάσιους νεκρούς από ότι είχε προκαλέσει ο πόλεμος του Βιετνάμ που τότε είχε διχάσει την Αμερική.

ΟΙ αμερικάνικες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, θα δείξει το πως αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, την περίπτωση του Τραμπ. 

Η Άνγκελα Μέρκελ είναι μια άλλη περίπτωση. Η περιβόητη προτεσταντική ηθική της έχει πάει περίπατο, με την στάση που έχει κρατήσει στην αντιπαράθεση της Ελλάδας με την Τουρκία, όπου άλλοτε εμφανώς και άλλοτε υπόγεια υποστηρίζει τον Ερντογάν. Οι λόγοι που η Μέρκελ κρατάει αυτή τη θέση για πολλούς οφείλεται στα 3-4 εκατομμύρια Τούρκων, που ζουν και ψηφίζουν στην Γερμανία, αλλά και στις εμπορικές σχέσεις της Γερμανίας με την Τουρκία. Δυστυχώς για την ίδια δεν είναι μόνο αυτό και κανείς στις σχέσεις της ίδιας με τον Ερντογάν, θα ήταν καλό να αναζητήσει το πόσο της απασχολεί η δική της συνταξιοδότηση και πως θα την ζήσει με καλύτερους οικονομικούς όρους. Τα συμφέροντα της Μέρκελ θα έπρεπε να τα αναζητήσει και στους αγωγούς φυσικού αερίου που θα περνάνε από την Τουρκία,σε αντίθεση με εκείνους που θα περνάνε από την Ελλάδα.

Πέρα από αυτό, υποστηρίζοντας τις θέσεις μιας χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της Τουρκίας,σε βάρος μιας χώρας εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της Ελλάδας, βάζει σε κίνδυνο το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο υποτίθεται ότι φροντίζει. Στο εγγύς μέλλον, λόγω και αυτής της στάσης της Γερμανίας, μια και η εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, έχει άλλες απαιτήσεις από τα κράτη μέλη της, απαιτήσεις στρατιωτικής ισχύος για να εξασφαλίσουν τις ενεργειακές πηγές της Ευρώπης, αφού οι ΗΠΑ δεν έχουν διάθεση πια να καλύπτουν αυτό το θέμα για λογαριασμό των Ευρωπαίων, αναβαθμίζεται ο ρόλος της Γαλλίας που είναι από τα πράγματα μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη με πυρηνικό εξοπλισμό, ενώ η Γερμανία υστερεί εμφανώς.

Δεν είναι ανάγκη να έχει διαβάσει κανείς την Πολιτεία του Πλάτωνα για να γνωρίζει, ότι η μεγάλη συγκέντρωση ισχύος σε έναν ηγέτη οδηγεί αναγκαστικά σε τυρρανία, αλλά και πολύ συχνά σε μεγάλες καταστροφές.

Είναι εποχή γεωπολιτικών ανακατατάξεων η σημερινή και αυτό αναπόφευκτα φέρνει συγκρούσεις, ώσπου να αποκρυσταλλωθεί κάποιο πλαίσιο σταθερό για τις επόμενες δεκαετίες. Πολλοί από τους ηγέτες της εποχής μας, δεν έχουν ούτε την διανοητική επάρκεια, αλλά ούτε και την ψυχική και ψυχολογική σταθερότητα, που απαιτούν οι καιροί.

Το που θα καταλήξει αυτό θα το δούμε, καθώς οι εξελίξεις τρέχουν...