14 Απριλίου 2020

Η Μεγάλη Αλλαγή | Περνώντας μέσα από μια Τέλεια Καταιγίδα η Ελλάδα δημιουργεί ένα καινούργιο εαυτό που συγκινεί και εμπνέει

Σαν τον μυθολογικό Φοίνικα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του η Ελλάδα, μετά από 10 χρόνια ταλαιπωρίας και περνώντας μέσα από μια τέλεια καταιγίδα, δημιουργεί έναν νέο θαυμαστό εαυτό για έναν καινούργιο κόσμο.-Από τον Αλέξανδρο Δρακο
Σαν τον μυθολογικό Φοίνικα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του η Ελλάδα, μετά από 10 χρόνια ταλαιπωρίας και περνώντας μέσα από μια τέλεια καταιγίδα, δημιουργεί έναν νέο θαυμαστό εαυτό για έναν καινούργιο κόσμο.-Από τον Αλέξανδρο Δρακο
Ήταν εκείνο το αξέχαστο καλοκαιρι του 2004, 16 χρόνια πριν, όταν οι περισσότεροι από εμάς, τα απογεύματα ή τα βράδια, παρακολουθούσαμε την πορεία της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας, στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Και ήταν τότε που βλέποντας τα απρόσμενα αποτελέσματα της ελληνικής ομάδας, αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι ήταν δυνατόν να φτάσουμε ψηλά. Και από αγώνα σε αγώνα είχε αρχίσει να δυναμώνει εκείνο το περίφημο σύνθημα που έμοιαζε με ιαχή. "Σήκωσε το, το τιμημένο".

Τελικά η Ελλάδα έφτασε στον τελικό, νίκησε εκεί για δεύτερη φορά την Πορτογαλία και σήκωσε το κύπελο.

Ήταν μια πορεία δύσκολη που εφτασε σε ένα απρόσμενο αποτέλεσμα. Μέσα μας όμως ξέραμε ότι ήταν ένα αποτέλεσμα που δεν πιστοποιούσε κάτι συνολικό και μία άνοδο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ευφυούς τακτικής του τότε προπονητή Ότο Ρεχάγκελ και το αποτέλεσμα της αυταπάρνησης των παικτών. Ήταν και θέμα τύχης όμως και αυτό το ξέραμε. Μας έδειξε όμως ότι κάποια "θαύματα" είναι εφικτά.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Ήταν η εξαίρεση που επαληθεύε τον αγώνα.

Λϊγο αργότερα εκείνο το ίδιο καλοκαίρι, μέσα από την διενέργεια των Ολυμπιακών, ξεπρόβαλε μια άλλη Ελλάδα. Και στην διάρκεια της τελετής έναρξης ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ανέλαβε να μας θυμίσει αυτά που έχουμε ξεχασμένα. Ήταν μια θαυμάσια στιγμή το ελληνικό καλοκαίρι του 2004. Ένα καλοκαίρι που ήταν και ένα προμήνυμα. Δυνητικό προμήνυμα. ¨Εδειξε τι είναι δυνατό όταν γνωρίζουμε, όταν προσπαθούμε και όταν θέλουμε.

Όμως...

Όμως συνήθως δεν γνωρίζουμε, δεν προσπαθούμε...Και κυρίως δεν θέλουμε.

Έτσι αυτές οι κάποιες καλές ενδείξει, τα κάποια καλά προμηνύματα, οι κάποιες υποσχέσεις ΄χαθηκαν στα χρόνια που ακολούθησαν. Το "δεν βαριέσαι, εδώ είναι Ελλάδα, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα" έγιναν και πάλι ο τρόπος της ζωής μας. Και αργά, αργά αφεθήκαμε και πάλι στην μεμψιμοιρία μας. Και μετά...

Μετά ήρθε η κρίση. Η οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας, ήταν μια συνολική χεοκοπία. Χρεοκοπία θεσμών, χρεοκοπία πολιτικού συστήματος, χρεοκοπία της ίδιας της κοινωνίας.

Ήταν όμως η νομοτελειακού κατάληξη του ελληνικού δράματος. Ενός δράματος που ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Όταν όλος ο κόσμος έμπαινε σε μια φάση ανοικοδόμησης από τα ερείπια του πολέμου, η Ελλάδα γκρέμιζε ότι είχε απομείνει όρθιο.

Ήταν ένα τραύμα μακράς διαρκείας. Στα χρόνια και στις δεκαετίες που ακολούθησαν η Ελλάδα σε μια συνεχή εσωτερική αντιπαράθεση, δεν μπορούσε να διβάσει τον καινούργιο κόσμο που είχε προκύψει, όταν η τεχνολογία ωθούσε τα πράγματα μπροστά και όταν η οικονομία έμπαινε σε άλλη φάση. Η Ελλάδα έμεινε κολλημένη σε απαρχαιωμένες θεωρίες ανάλυσης των αρχών του αιώνα , κάνοντας συνηθως ένα βήμα μπρος και ένα βήμα πίσω. Οι όποιες ανατάσεις ήταν ρηχές. Πυροτεχνήματα σε μια κοινωνία που όσο περνούσαν τα χρόνια έβρισκαν ευκαιρία να ανθήσουν τα άνθη του κακού. Η μετριότητα, η διαφθορά και η "αρπαχτή" έγιναν οι αξίες μιας κοινωνίας που σε αγκαλιά με το πολιτικό σύστημα ευνοούσε την φαυλότητα. ΟΙ πολίτες έγιναν απλώς πελάτες και τα κόμματα πλειοδοτούσαν στην εξυπηρέτηση των πελατών τους σε βάρος του συνόλου.

Η καταστροφή ήταν προδιαγεγραμμένη και το μόνο θέμα ήταν το πότε, ενώ η κοινωνία είχε λαναθασμένη σχηματίσει την εντύπωση πως όλο και κάποιος απ` έξω θα μας έσωζε. Όμως όλα τα παραμύθια κάπτε τελειώνουν.

Η κρίση που ήταν οδυνηρή, έγινε από τα πράγματα κι ένα μεγάλο μάθημα. Η άνοδος της "πρώτης φορά Αριστεράς" στην εξουσία και η παταγώδης αποτυχίας της διέλυσε και τους τελευταίους μύθους.

Η αυγή μιας καινούργιας εποχής μας βρήκε αντιμέτωπους με δυο δομικές κρίσεις που θα μπορούσαν να έχουν διαλύσει αυτά που είχαν απομείνει.

Και ήταν μάλλον ευτύχημα το ότι η εσωτερική αλλαγή είχε συντελεστεί κάνα δυο χρόνια πριν μια τέλεια καταιγίδα πλησιάσει την Ελλάδα.

Η Κυβέρνηση που προέκυψε από τις προηγούμενες εκλογές ήταν προϊόν αυτής της νέας αντίληψης στην Ελλάδα, που θέλει οι κυβερνήσεις να μην φοράνε ιδεολογικές παρωπίδες, αλλά να λειτουργούν με ένα επιτελείο επιστημονικών συμβούλων σε κάθε τομέα φάσματος. Όμως δεν ήταν μόνο η έκφραση του πολιτικού συστήματος που είχε αλλάξει. Ήταν η ίδια κοινωνία που είχε αλλάξει.

Το αποτέλεσμα φάνηκε από τις πρώτες ώρες της κρίσης στον Έβρο, όταν ο Ερντογάν χρησιμοποίησε τους μετανάστες σαν πολιορκητικό κριό για να ρίξει την Ελλάδα. Η άμεση αντίδραση της κυβέρνησης να κλείσει τα σύνορα είχε την ολοκληρωτική στήριξη της κοινωνίας και ξεγύμνωσε τους εκμαυλισμένους.

Η κρίση με τον κορωνοϊό ήταν μια άλλη δοκιμασία. Η έγκαιρη και στοχευμένη αντίδραση της κυβέρνησης, βρήκαν και πάλι την κοινωνία έτοιμη και με συνολική αντίληψη τους προβλήματος παρά τις λίγες θλιβερές εξαιρέσεις.

Και έγινε αντιληπτό ότι ο ορθολογισμός είναι ο μόνος τρόπος να λύσουμε τα προβλήματα. Δεν είναι οι ιδεοληψίες και ο λαϊκισμος.

Αυτές τις μέρες της καραντίνας, κάθε απόγευμα στις 6 είμαστε πάλι στις τηλεοράσεις παρακολουθώντας ένα άλλο "ματς". Είναι ο αγώνας ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο. Ανάμεσα στην αρρώστια και την υγεία. Εδώ ο τρόπος μου μετράει το "σκορ" είναι διαφορετικός. Όσο περισσότερα κρούσματα έχεις, όσο περισσότερους θανάτους, τόσο πιο χαμένος είσαι.

Και έτσι μέσα σ` αυτά τα απογεύματα παρακολουθώντας τα αποτελέσματα αυτού του ιδιότυπου αγώνα δημιουργήθηκε μια καινούργια αντίληψη και μια καινούργια κατανόηση. Καθώς οι μέρες περνούσαν η πραγματικότητα και οι ειδήσεις ανέδειξαν ένα νέο μέγεθος. Ταλαιπωρημένη μετά από δέκα χρόνια κρίσης και περνώντας μέσα από μια Τέλεια Κατιγίδα, με το υγειονομικό σύστημα κι αυτό ταλαιπωρημένο και με μια δημόσια διοίκηση που ποτέ δεν λειτουργούσε σωστά και μια κοινωνία που σπάνια αντιλαμβανόταν σωστά την πραγματικότητα, η Ελλάδα όσο περνούσαν οι μέρες άρχισε να αναδυκνείεται σε μια μοναδική περίπτωση αντιμετώπιση της κρίσης του κορωνοϊού.

Και συγχρόνως παράλληλλα μια άλλη συγκρίσιμη οραγματικότητα. Όλα τα προηγμένα κράτη της Δύσης, όλες οι κοινωνίες που διακρίνονται και για τα υγειονομικά τους συστήματα και για το επίπεδο της δημόσιας διοίκησης και για τον ορθολογισμός τους άργησαν πολύ να κατανοήσουν το μέγεθος της κρίσης και ακόμη όταν άρχισαν να το κατανοούν έδειχναν να μην έχουν και τον κατάλληλο τρόπο να εφαρμόσουν τα κατάλληλα μέτρα.

Τα αποτελέσματα, τραγικά γι αυτό που αντιπροσώπευαν, με τα χιλιάδες καθημερινά νέα κρούσματα και τους εκατοντάδες νεκρούς-και χιλιάδες στην περίπτωση των ΗΠΑ-ανέδειξαν ακόμη περισσότερο την σωστή αντίδραση της Ελλάδας σ` αυτόν τον παγκόσμιο αγώνα ζωής.

Μετά από μια δεκαετία αρνητικών δημοσιευμάτων η Ελλάδα έγινε μέσα στους δυο μήνες αυτής της κρίσης ένα θαυμαστό παράδειγμα.

Αυτή η καινούργια Ελλάδα συγκινεί και εμπνέει.

Αυτή τη φορά η "νίκη" δεν είναι ρηχή. Είναι η νίκη που ήρθε μετά από διχασμό 75 χρόνων που κατέληξαν σε μια χρεοκοπία. Και τα δέκα χρόνια των μνημονίων.

Είναι νίκη με βάθος και με επίγνωση, που συγχρόνως δημιουργεί μια βαθιά ιεράρχηση αξιών. Κάποια στιγμή η κρίση θα περάσει, αλλά βαθιά μέσα μας αυτά που χρωστάμε στους στρατιώτες και τους αστυνομικούς που φύλαξαν και φυλάνε τα σύνορα και την εσωτερική γαλήνη. Θα θυμόμαστε κι αυτούς που έδωσαν την άλλη μάχη. Τους επιστήμονες τους γιατρούς και τους νοσηλευτές και όλους τους άλλους που καθάριζαν τους δρόμους, που μας μετέφεραν τροφή στο σπίτι. Όλους αυτούς που συνέβαλαν στο να περάσουμε τις μέρες της καραντίνας με όσο το δυνατόν λιότερες απώλειες. Και ίσως είναι η π΄ρωτη φορά που μια σχέση εμπιστοσύνης έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες.

Οι εκδρομές θα ξανάρθουν, οι γιορτές θα ξανάρθουν, η οικονομία θα ξαναστηθεί. Οι νεκροί δεν ανασταίνονται.

Μετά την κρίση θα προκύψει ένας καινούργιος κόσμος που θα πρέπει να αναλογιστεί πς θα προχωρήσουμε στο μέλλον.

Ένα καινούργιο κεφάλαιο έχει δημιουρηθεί που αφήνει και μία παρακαταθήκη.

Η Ελλάδα θα μπει σ` αυτόν τον καινούργιο κόσμο με έναν νέο θαυμαστό εαυτό...

Είναι πολλοί που θα προσπαθήσουν να αποδομήσουν αυτό το μοντέλο επειδή δεν τους βολεύει, που καιροφυλακτούν σαν τις ύαινες στο σκοτάδι.

Ο καιρός τους έχει περάσει.

Και η Ιστορία θα τους αφήσει πίσω...