09 Αυγούστου 2019

Η μεγάλη διαφορά | Οι 33 υπερκινητικές μέρες του Κυριάκου Μητσοτάκη

Η ασυνήθιστη υπερκινητικότητα της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, άφησε εκτεθειμένες σχεδόν όλες τις Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης και κυρίως την ολοκληρωτικά ακίνητη Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Η ασυνήθιστη υπερκινητικότητα της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, άφησε εκτεθειμένες σχεδόν όλες τις Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης και κυρίως την ολοκληρωτικά ακίνητη Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Όταν ένα μήνα και δυο μέρες πριν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλεγόταν Πρωθυπουργός της πρώτης αυτοδύναμης Κυβέρνησης στην Ελλάδα εδώ και δέκα χρόνια, κανείς , ούτε και οι πιο φανατικοί οπαδοί τςη Νέας Δημοκρατίας δεν φαντάζονταν αυτό που θα είχε ολοκληρωθεί σε 33 μόλις μέρες. Σαν να ήταν έτοιμος από καιρό τόσο ο ίδιος ο Μητσοτάκης, όσο και τα πρόσωπα που όρισε να πλαισιώσουν την καινούργια Κυβέρνηση προχώρησαν σε μικρές αλλά και μεγάλες κινήσεις, με μια ταχύτητα και συγκεκριμένους στόχους και αντανακλαστικά, που δεν είχαν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, όπως την ζούμε τουλάχιστον στα 38 τελευταία χρόνια της Μεταπολίτευσης. Εξαίρεση ίσως αποτελούσε εκείνη η πρώτη Κυβέρνηση του Κωνσταντίνυ Καραμανλή το 1974 που ήταν από τα πράγματα αναγκασμένη να προχωρήσει σε πολύ γρήγορες κινήσεις, καθώς το περιβάλλον ήταν ακόμη ασταθές μετά την πτώση της Δικατατορίας.

Ο ξένος Τύπος κι αυτός συνηθισμένος στα όσα είχαν συμβεί σε επίπεδο κινητικότητας τα τελευταία δέκα χρόνια της κρίσης έμεινε κι αυτός εντυπωσιασμένος από αυτόν τον πρώτο υπερκινητικό μήνα της νέας Κυβέρνησης.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο που δημοσίευσε η εφημερίδα Weltυπό τον τίτλο «Ο πρωθυπουργός-θαύμα της Ελλάδας» : Όπως αναφέρει η συντηρητική εφημερίδα «ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας αντιμετωπίζεται από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης σαν σούπερ σταρ. Με γνώμονα την αύξηση των επιδόσεων και της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης (ο Μητσοτάκης) άλλαξε μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες […] εντελώς τη μορφή και το στιλ της διακυβέρνησης. Ο Μητσοτάκης εισήγαγε σημαντικές μειώσεις φόρων για πολίτες και επιχειρήσεις και μεταδίδει στους Έλληνες το συναίσθημα ότι η κυβέρνηση εργάζεται για την οικοδόμηση μιας λειτουργικής χώρας [...]. Ο Μητσοτάκης ξεκαθαρίζει πάντως ότι αισθάνεται υπεύθυνος πρωτίστως για τους έλληνες υπηκόους. Οι παράτυπα εισερχόμενοι μετανάστες θα πρέπει να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Γιατί μας κάνουν εντύπωση όλα αυτά ενώ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα έπρεπε να είναι η κανονικότητα; Είναι απλό. Γιατί έτσι είμαστε συνηθισμένοι.

Σχεδόν 5 χρόνια πριν,) όταν ο Αλέξης Τσίπρας αναλάμβανε Πρωθυπουργός, με την εξαγγελία ότι όλα θα τα άλλαζε και όλα θα τα καταργούσε με έναν νόμο και ένα άρθρο, ένα μήνα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Ο ίδιος ο Τσίπρας και οι επιτελείς του έκαναν φαναταχτερές βόλτες από το Μαξίμου στην Βουλή, με ανέμελο ντύσιμο και στυλ, ο Βαρουφάκης πήγαινε και ερχόταν στις Βρυξέλλες κάνοντας ενδυματολογικές επιδείξεις, αλλά... τίποτα... μηδέν εις το πηλίκον.

Είμαστε συνηθισμένοι σαν χώρα και σαν λαός σε μια νοοτροπία που πολύ συχνά είχε σαν επωδό το "δεν βαριέσαι". Και επίσης για λόγους που είναι ιστορικά δικαιολογημένοι, αλλά πρακτικά καταστροφικοί είμασταν συνηθισμένοι να ανάγουμε όλα τα πολιτικά θέματα σε επίπεδο ιδεολογίες. Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε δυο μεγάλες πολιτικές ιδεολογίες την ιδεολογία της Δεξιάς και την ιδεολογία της Αριστεράς, είχε ένα ακόμη κατασροφικό επακόλουθο. Αν η "δική" μας παράταξη καταλάμβανε την εξουσία τότε "όλα καλά". Αν ερχόταν η αντίπαλη παράταξη στην εξουσία τότε "όλα στραβά".

Ξεχνούσαμε όμως κάτι. Ότι οι Κυβερνήσεις δεν ανήκουν σε κανέναν. Ούτε σε αυτούς που τους ψήφισαν, ούτε σε αυτούς που δεν τους ψήφισαν. Ανήκουν κατ` αρχάς στον εαυτό τους, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ανήκουν σε όλους τους πολίτες. Και η δουλειά του πολίτη, είναι να κρίνει και να ελέγχει. Είναι αυτό που παραλείψαμε ως πολίτες. Να κρίνουμε και να ελέγχουμε τις Κυβερνήσεις, είτε ήταν "δική" μας ιδεολογικά, είτε των άλλων. Η εντελώς ξεπερασμένες στην εποχή μας ιδεολογικές είχε και ένα νομοτελειακό αποτέλεσμα. Την χρεοκοπία.

Αλλά τις χρεοκοπίες δεν τις πληρώνουν οι Κυβερνήσεις. Τις πληρώνουν οι πολίτες. Και καλύτερο μάθημα γι αυτό από αυτό που ζήσαμε τα τελευταία δέκα χρόνια, δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Στην σημερινή εποχή οι Κυβερνήσεις δεν μπορούν παρά να είναι Κεντρώες. Τα προβλήματα είναι τόσο σύνθετα και συχνά αντιφατικά, που ο ρόλος μιας Κυβέρνησης είναι να βρει την κατάλληλη λύση μακροχρόνια.

Ο Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση του φαίνεται να είναι οι πρώτοι που το κατάλαβαν, με το επιπλέον πλεονέκτημα, να μην έχουν πρόβλημα με το να δουλέψουν γρήγορα και αποτελεσματικά. Η Αντιπολίτευση με πρώτο και καλύτερο τον Σύριζα του Αλέξη Τσίπρα, παρ` όλους τους σχετικά χαμηλότερους τόνους, δείχνουν να κοιμούνται ακόμη τον ύπνο του δικαίου και να φαντάζονται "εκδικητικές Δεξιές" και "ακραίους φιλελευθερισμούς". Ανοησίες δηλαδή περασμένων εποχών, προϊόν ανικανότητας και τεμπελιάς. Το σκηνικό της Αντιπολίτευσης είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα και ανάλογο με τα ποσοστά που πήρε το κάθε κόμμα, αλλά αν δεν καταλάβουν τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής, θα βρεθούν έξω από το παιχνίδι χωρίς να το καταλάβουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να μην έχει ακόμη καταλάβει τι συνέβη, ούτε και γιατί έχασε τις εκλογές. Θα του έκανε καλό να αναλογιστεί κάτι, αν θέλει να καταλάβει το γιατί ήταν τόσο ανίκανος για να κάνει την δουλειά που είχε αναλάβει. Και το καλύτερο παράδειγμα είναι αυτό στο οποίο είχε καταλήξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης του. Τότε όπως είχαμε μάθει για την ενίσχυση των πυρόπληκτων στο Μάτι είχαν συγκεντρωθεί από δωρεές 37 εκ. ευρώ. Τα οποία λίμναζαν και δεν χρησιμοποιήθηκαν παρά μόνο 6 στο τέλος της προεκλογικής περιόδου για προφανείς προεκλογικούς σκοπούς. Επίσης το οικόπεδο στο οποίο ήταν συγκεντρωμένοι τόνοι από ξερή ξυλεία από το χώρο της πυρκαγιάς, μια πραγματική "βόμβα" που θα μπορούσε να προκαλέσει μια καινούργια καταστροφή, έμεναν εκεί γιατίκανείς δεν σκεφτόταν πως να ξεπεράσει τα γραφεικρατικά προβλήματα. Καθαρίστηκαν μέσα σε τρεις μέρες από την καινούργια Κυβέρνηση. Πως να συγκρίνεις ένα χρόνο κατατονικής απραξίας, με τρεις μέρες αποτελεσματικής δουλειάς; Οι εγκαυματίες από το Μάτι δεν μπορούσαν να προμηθευτούν τα απαραίτηα φάρμακα τους πάλι για λόγους γραφειοκρατίας. Ο Κικίλιας έλυσε το θέμα με μιαν επίσκεψη εκεί που έπρεπε και μια απλή εντολή.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στην ικανότητα και στην  ανιικανότητα που στις ιδεολογικές ανοησίες είχε βρει καταφύγιο για να κρύψει την ολοκληρωτική άγνοια και απραξία.

Το τι θα κάνει στην συνέχεια η Κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι κάτι που θα το δούμε στο μέλλον. Για την ώρα το μόνο πυ μπορούμε να κάνουμε είναι να την επαινέσουμε για τον τρόπο που λειτούργησε αυτές τις πρώτες 33 μέρες. Δεν μπορούε να πούμε το ίδιο και για την Αντιπολίτευση που δείχνει να μην έχει ακόμη καταλάβει την εποχή που άλλαξε.