01 Αυγούστου 2018

Καλοκαίρι και καταχνιά | Οι μέρες που δεν θα ξεχάσεις

Η ζωή συνεχίζεται. Ο χρόνος περνάει και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Όσο κι αν οι μνήμες ξεθωριάσουν θα μείνει πάντα ένα παγωμένο δάκρυ στην καρδιά να μας θυμίζει το σπαρακτικό, θρηνητικό καλοκαίρι του `18.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Η ζωή συνεχίζεται. Ο χρόνος περνάει και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Όσο κι αν οι μνήμες ξεθωριάσουν θα μείνει πάντα ένα παγωμένο δάκρυ στην καρδιά να μας θυμίζει το σπαρακτικό, θρηνητικό καλοκαίρι του `18.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Η μέρα είναι συννεφιασμένη και σήμερα το μεσημέρι. Νωρίς το πρωί ο ουρανός δεν είχε σύννεφα. Άρχιζαν να σχηματίζονται γύρω στις 10-11. Ο καιρός, κάποιες μέρες, ακολουθεί μια επαναληπτικότητα. Όλες τις τελευταίες μέρες είναι το ίδιο. Μαζεύονται τα σύννεφα, αλλά δεν καταφέρνει να βρέξει, όπως έβρεχε τα μεσημέρια στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας.

Ο καιρός ήταν έτσι περίεργος από την αρχή του καλοκαιριού.

Ο Ιούνιος κύλησε με περισσότερες βροχερές μέρες παρά ηλιόλουστες. Οι μετερεολόγοι λένε πως το κλίμα της Ελλάδας γίνεται τροπικό εξ` αιτίας της κλιματικής αλλαγής. Μπορεί να είναι κι έτσι. Να ζούμε σε μιαν άλλη χώρα από αυτήν που είχαμε συνηθίσει. Μάλλον έτσι είναι.Ζούμε σε μιαν άλλη χώρα από αυτήν που είχαμε συνηθίσει. Με περίεργους ανθρώπους.

Ο Ιούλιος μπήκε χωρίς να δείχνει τι θέλει. Κάποιες μέρες καλοκαιρινές. Κάποιες συννεφιασμένες. Στην αρχή του μήνα `εκανε κάποιες καλοκαιρινές μέρες. Μετά άλλαξε πάλι.

Το Σάββατο 21 Ιουλίου ήρθε η πρώτη μεγάλη ζέστη. Κοντά στα όρια του καύσωνα. 37-39 βαθμοί. Το ίδιο και η Κυριακή. Ίσως και λίγο περισσότερο.Αν άνοιγες το παράθυρο του αυτοκινήτου στην εθνική οδό, ο αέρας που έμπαινε μέσα, ήταν ζεστός. Καλύτερα να μην είχε έρθει αυτή η ζέστη. Η ζέστη κάνει τα μόρια του αέρα να ανεβαίνουν ψηλά. Και έρχονται αέριες μάζες από αλλού. Σηκώνεται αέρας.

Νωρίς το πρωί της 23ης Ιουλίου, φυσούσε λίγο. Μετά σταδιακά και μέχρι τις 10-11 ο αέρας άρχισε να δυναμώνει. Στις 12 είχε μεταβληθεί σ` έναν ζεστό καλοκαιρινό άνεμο. Από τα δυτικά. Ο άνεμος ερχόταν από τα δυτικά. Αν ερχόταν από άλλη κατεύθυνση, θα ήταν αλλιώς.

Στο Μάτι της Αττικής, ήταν άλλη μια καλοκαιρινή μέρα με αέρα. Κάποιοι έμεναν εκεί. Κάποιοι αποφάσισαν να πάνε εκεί εκείνη την ημέρα.

Λίγο μετά τις 12 ήρθε η είδηση για την πρώτη πυρκαγιά στα Γεράνεια, πάνω από την Κινέτα. Βλέπαμε την πυρακαγιά στην τηλεόραση. Ο αέρας ήταν δυτικός και η πυρκαγιά άρχισε να κατεβαίνει στις κατοικημένες περιοχές. Τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα πετούχαν από πάνω ρίχνοντας νερό. Αλλά δεν ήταν αρκετό. Η πυρκαγιά κατέβαινε προς τα κάτω καίγοντας σπίτια. Ο αέρας που είχε δυναμώσει έσπρωχνε τον καπνό ανατολικά. Αργότερα το μεσημέρι ο καπνός από την Κινέτα έφτανε μέχρι την Γλυφάδα. Τα σύννεφα από τον καπνό κάλυψαν τον ήλιο δίνοντας ένα κίτρινο χρώμα στη ατμόσφαιρα. Μια εικόνα Αποκάλυψης. Ένα προμήνυμα ζοφερό.

Η είδηση για την φωτιά στην Πεντέλη ήρθε λίγο αργότερα. Περασμένες τέσσερις, πριν ακόμη γίνει πέντε το απόγευμα. Όσοι ήταν στο Μάτι συνέχιζαν την μέρα τους. Η πρώτη είδηση για την φωτιά στο Νταού Πεντέλης συνοδεύτηκε με την πληροφορία πως η φωτιά κατεθυνόταν στο Διόνυσο. Περίεργη εκτίμηση. Θα ήταν η πρώτη φωτιά στον κόσμο που θα πήγαινε αντίθετα από την κατεύθυνση του ανέμου. Λϊγη ώρα μετά η εκτίμηση άλλαξε. Η φωτιά κατευθυνόταν προς τον Βουτζά. Τα πλοία συνέχιζαν να φτάνουν στην Ραφήνα και να αφήνουν τους εκδρομείς που επέστρεφαν. Οι είσοδοι στην Λεωφόρο Μαραθώνος από την Ραφήνα και από την Νέα Μάκρη δεν έκλεισαν. Τα αυτοκίνητα με τους ανυποψίαστους συνέχιζαν να κατευθύνονται στο Μάτι του κυκλώνα. Στο Μάτι κάποιοι άκουγαν για τις φωτιές ή τις έβλεπαν ακόμη σχετικά μακριά. Κανείς δεν τους ειδοποίησε για αυτό που ερχόταν.

Από αυτά που έβλεπες στην τηλεόραση ήταν αφανερό πως τα πράγματα είχαν γίνει σοβαρά. Γύρω στις έξι και κάτι ήρθε η πληροφορία πως η φωτιά είχε ξεπεράσει την λεωφόρο Μαραθώνος.

Η φωτιά χτύπησε το Μάτι με βοή. Καθώς η δύναμη του αέρα από το μικροκλίμα που είχε δημιουργήσει η ίδια η φωτιά, είχε πάρει ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα, οι φλόγες πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο και από σπίτι σε σπίτι. Μέσα από τους καπνούς που δεν σε άφηναν ούτε να δεις ούτε να αναπνεύσεις, οι άνθρωποι εγκατέλειπαν τα σπίτια ή τα αυτοκίνητα τους, προσπαθώντας να βρουν δρόμο προς την σωτηρία.

Αλλά αυτά δεν έρχονταν σε `μας ακόμη. Μόνο πως η φωτιά είχε μπει στο Μάτι και έκαιγε σπίτια.

Μέσα σε τρία τέταρτα της ώρας, ίσως και λιγότερο όλα είχαν τελειώσει. Οι πρώτες πληροφορίες που μιλούσαν για νεκρούς είχαν αρχίσει να εμφανίζονται εδώ κι εκεί, αλλά αργότερα το βράδυ στην ενημρωτική εκπομπή ο Πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του ήταν καθησυχαστικοί. Κάποια άνθρωποι σε κάποια λιμανάκια μόνο που θα πήγαιναν οι βάρκες να τους πάρουν.

Οι εικόνες από το λιμάνι της Ραφήνας με τις λέμβους που έφερναν στην Ραφήνα αυτούς που είχαν απεγκλωβίσει, ήταν μάλλον ήσυχες. Δεν υπήρχαν φωνές. Αυτοί που έβγαιναν από τις λέμβους ήταν σιωπηλοί.

Οι πληροφορίες για νεκρούς συνέχιζαν να φτάνουν. Ένα, δυο , πέντε, οκτώ. Μετά τις δυο το βράδυ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με φωνή κανονική, ανακοίνωσε πως υπήρχαν είκοσι νεκροί.

Νωρίς το πρωί άρχισαν να δημοσιεύονται οι πρώτες τρομερές εικόνες που δεν περίμενε κανείς να δει. Μποτιλιαρισμένα και καμένα αυτοκίνητα, σ` ένα θανάσιμο τελευταίο πάρκινγκ. Μια εικόνα από εκείνες που βλέπεις μόνο σε ταινίες καταστροφής σ` έναν μακρινό κόσμο του μέλλοντος. Αλλά ήταν τώρα. Και λίγο αργότερα ήρθε η άλλη τρομερή είδηση. Είκοσι έξι άνθρωποι, είχαν βρεθεί καμένοι και αγκαλιασμένοι σ` ένα οικόπεδο πάνω από τους μικρούς γκρεμούς στο Μάτι.

Λίγη ώρα αργότερα εμφανίστηκαν κάποιες φωτογραφίες, από την θάλασσα στο Μάτι. Άνθρωποι μέσα στην θάλασσα με τα ρούχα τους, σε μια εικόνα που φάνταζε εξωπραγματική και αλλόκοτη.

Και μετά άρχισαν να εμφανίζονται οι ξεχωριστές σπαρακτικές ιστορίες. Οι ιστορίες που δεν θα ξεχάσουμε. 

Έγραψαν αυτές οι ιστορίες βαθιά στην συλλογική ψυχή μας. Μαζί με τις εικόνες των αδικοχαμένων.

Η μικρή 13χρονη Εβίτα, με την αθλητική της στολή, ή χαμογελαστή μαζί με τον αδελφό της τον Αντρέα και τον πατέρα τους, που δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν. Και μαζί και η μάνα, που έμεινε πίσω. Η μάνα και η σύζυγος με την μεγάλη ψυχή.

Τα 9χρονα δίδυμα, που προς στιγμή νόμισαν οι γονείς τους πως είχαν σωθεί. Η Χρύσα, ο Δημήτρης, παιδιά, νέοι ζευγάρια, ηλικιωμένοι...

Και μαζί ήρθε και ο Χορός των Τεράτων πάνω στα αποκαΐδια.

Υπάρχουν πολλές τραγωδίες, αλλά μερικές "γράφουν" περισσότερο από κάποιες άλλες. Αυτή είναι από εκείνες που μένουν και δεν ξεχνιούνται....Θα μας αλλάξει αυτό το καλοκαίρι...

Η ζωή όμως συνεχίζεται... Ο χρόνος περνάει και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Όσο κι αν οι μνήμες ξεθωριάσουν θα μείνει πάντα ένα παγωμένο δάκρυ στην καρδιά να μας θυμίζει το σπαρακτικό, θρηνητικό καλοκαίρι του `18.

............................................................................................................

Κάποιους αυτά δεν τους συγκινούν. Έχουν μορφή ανθρώπου, αλλά δεν είναι άνθρωποι. Η ψυχή τους ήταν καμένη πριν γεννηθούν.