15 Νοεμβρίου 2020

΄Κλόουν μέχρι το τέλος | Μια γελοία και επικίνδυνη απόπειρα πραξικοπήματος το ταιριαστό φινάλε για τον Ντόναλντ Τραμπ

Ανίκανος να παραδεχτεί την ήττα του, ο Ντόναλντ Τραμπ, παρασύρει τις ΗΠΑ σε μια περιπέτεια, ταιριαστή με την ψυχοπαθολογία του.-Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Ανίκανος να παραδεχτεί την ήττα του, ο Ντόναλντ Τραμπ, παρασύρει τις ΗΠΑ σε μια περιπέτεια, ταιριαστή με την ψυχοπαθολογία του.-Από τον Αλέξανδρο Δράκο
10 μέρες μετά τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις τηλεοράσεις. Αυτή τη φορά το αλαζονικό ύφος του, είχε μεταφορφωθεί σε μια κάπως γροτέσκα έκφραση καθώς τα χαρακτηριστικά του είχα κάπως "τραβηχτεί" από το άγχος, όπως συμβαίνει όταν κάποιος περάσει μια περίοδο έντονου στρες, όπως ήταν αυτές οι τελευταίες δέκα μέρες για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ήταν μια ομιλία με θέμα την πανδημία και το εμβόλιο. Όπως πάντα έτσι και αυτή η ομιλία του ήταν ένας συνεχής έπαινος για τον ίδιο και την κυβέρνηση του, "τα κάναμε υπέροχα και καλύτερα απ` όλους σε παγκόσμιο επίπεδο", "εξαιρετική δουλειά" "καταπληκτικό αυτό που κάναμε". Ήταν μια χαρακτηριστική ομιλία - όχι η μόνη βέβαια- για κάποιον ψυχολόγο που θα ήθελε να δώσει ένα παράδειγμα για τον "ψυχοπαθολογικό ναρκισιστή". Ο ναρκισισμός με την κλινική έννοια του όρου, είναι μια από τις πιο διαδεμένες ασθένειες της εποχής μας. Για τον ναρκισιστή, ένα άτομο που συχνά συναντάμε στις συναναστροφές μας, η λέξει "λάθος" δεν υφίσταται. Για το ναρκισιστή, που προκαλεί μεγάλα προβλήματα σε όσους τον συναναστρέφονται, όσα κάνει είναι σωστά. Και το απλώς σωστά, είναι μάλλον "μικρή" λέξη για να χωρέσει αυτά που κάνει, καθώς όπως συχνά ο ίδιος τα περιγράφει είναι "υπέροχα", "εξαιρετικά", "καταπληκτικά" .

Ακόμη πιο δύσκολη για τον ναρκισιστή είναι η λέξη "ήττα". Για τον ναρκισιστή δεν υπάρχει ήττα και αν ποτέ παρ` ελπίδα συμβεί, αυτή πρέπει να οφείλεται σε κάποια ζαβολιά, σε κακαόβουλες ενέργειες, σε κάποια συνωμοσία και άλλα παρόμοια.

Τα έκανε όλα τόσο καλά στην αντιμετώπιση της πανδημίας ο Τραμπ, που οι ΗΠΑ μετράνε για την ώρα σχεδόν 250.000 νεκρούς , μέσα 7 μήνες, δηλαδή πενταπλάσιους από όσους κόστισε η σχεδόν δεκαετής εμπλοκή τους στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Σ` αυτή την ομιλία του ήταν και η πρώτη φορά που εμφανίστηκε μια ρωγμή στην αυθαίρετη πεποίθηση του πως κέρδισε τις εκλογές, παρ` όλο που τις έχασε. «Εγώ δεν θα πάω σε lockdown, αυτή η κυβέρνηση δεν θα πάει σε lockdown. Ας ελπίσουμε πως... ό,τι και αν γίνει στο μέλλον, ποιος ξέρει ποια κυβέρνηση θα έχουμε, υποθέτω πως ο χρόνος θα δείξει. Μπορώ να σας πω ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα πάει σε lockdown» είπε ο Ντόναλντ Τραμπ. Δεν θα πάει σε lockdown, αλλά αυτή τη στιγμή η πανδημία σαρώνει και τις ΗΠΑ, όπως και όλο το βόρειο ημισφαίριο, καθώς ο κορωνοϊός επέστρεψε δριμύτερος, μόλις εμφανίστηκαν οι πρώτες φθινοπωρινές ψύχρες και το σίγουρο είναι πως μέχρι να εμβολιαστούν αρκετοί Αμερικανοί, από τον Ιανουάριο και μετά που πιθανόν θα είναι διαθέσιμο το εμβόλιο, για να δημιουργηθεί κάποιο επίπεδο ανοσία, οι ΗΠΑ θα θρηνήσουν νεκρούς σε εκατοντάδες χιλιάδες.

Όπως παρακολουθήσαμε όλοι σ` αυτό το διάστημα με τις αλλοπρόσαλες δηλώσεις του, που είναι και το χαρακτηριστικό του με όποιο θέμα έχει αντιμετωπίσει ως τώρα, η αντιμετώπιση της πανδημίας από τον ίδιο δεν ακολουθούσε κάποιο σχέδιο, αλλά είχε να κάνει με το πως είχε ξυπνήσει εκείνη τη μέρα. Όπως έλεγε τον περασμένο Μάρτιο ή Φεβρουάριο, δεν θυμάμαι καλά " τον Απρίλιο ο κορωνοϊός θα κάνει ένα τσαφ και θα εξαφανιστεί". Και ο κορωνοϊός μεν δεν έκανε τσαφ, αλλά είναι πιθανόν στις 20 Ιανουαρίου και αν ο ίδιος δεν προκαλέσει καμιά τραγωδία στις ΗΠΑ, να εξαφανιστεί εκείνος.

Την περασμένη Τετάρτη και αφού ως τότε, είτε έπαιζε γκολφ, είτε βρισκόταν κλεισμένος στο οβάλ γραφείο, βλέποντας τηλεόραση και σε εμφανώς όχι καλό κέφι, κάλεσε τους επιτελείς τους και τους έκανε ερωτήσεις για τις εξελίξεις. Η πρώτη είχε να κάνει με το αν θεωρούσαν ότι  η επανακαταμέτρηση των ψήφων στην Πολιτεία της Τζόρτζια, αλλά και οι νομικές ενστάσεις που είχαν κάνει οι δικηγόροι του ρεμπουμπλικανικού κόμματος σε άλλες Πολιτείες, όπου το αποτέλεσμα εκείνος θεωρούσε ότι τον αδικούσε, θα μπορούσαν να αλλάξουν το αποτέλεσμα των εκλογών. Η απάντηση ήταν αρνητική και ήταν σωστή καθώς και μέχρι σήμερα οι ενστάσεις και οι μηνύσεις που έχουν κάνει οι νομικοί τους, απορρίπτονται μια και δεν παρουσιάζουν κανένα αξιόπιστο στοιχείο, καμιά απόδειξη για αυτά που ισχυρίζονται.

Η δεύτερη ερώτηση ήταν ανατριχιαστική. Τους ρώτησε αν ήταν δυνατόν να αλλάξει τους εκλέκτορες σε όποιες Πολοιτείες ήθελε και να βάλει δικούς του ώστε να βγει Πρόεδρος. Το εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ βασίζεται στον θεσμό των εκλεκτόρων. Κάθε Πολιτεία ανάλογα με τον πληθυσμό της, δικαιούται κάποιον αριθμό εκλεκτόρων. Όποιο κόμμα πάρει την πλειοψηφία σε κάθε Πολιτεία κερδίζει όλους τους εκλέκτορές της. Έτσι ο Τραμπ στις προηγούμενες εκλογές παρ` όλο που η Χίλαρι Κλίντον, είχε πάρει σε παναμερικανικό επίπεδο 3 εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον Τραμπ, τελικά ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές καθώς είχε κερδίσει τις Πολιτείες με τους πεισσότερους εκλέκτορες. Στις φετεινές εκλογές ο Μπάιντεν είχε πάρει σε παναμερικανικό επίπεδο 5 εκατομμύρια περισσότερες από τον Τραμπ και κέρδισε τις εκλογές εκλέγοντας 306 εκλέκτορες, ενώ ο Τραμπ 232.

Η ερώτηση του Τραμπ αν γίνεται να αλλάξει τους εκλέκτορες σε όποια Πολιτεία θέλει και να βάλει δικούς του, είναι η πιο ευθεία προτροπή σε εκλογική απάτη και νοθεία, αυτό δηλαδή που κατηγορεί ότι έκαναν οι αντίπαλοι του, αλλά είναι συγρόνως μια -ακόμη στα λόγια -, απόπειρα πραξικοπήματος.

Για να καταλάβουμε καλύτερα για τι μιλάμε, αυτή τη στιγμή Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας αν όχι κλινικά σχιζοφρενής, τουλάχιστον διαταραγμένος άνθρωπος σε υπαρξιακή κρίση, κάτι που κάνει απρόβλεπτες τις επόμενες κινήσεις τους. Για την ώρα, όπως έχουμε παρακολουθήσει, αυτός ο ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος, αρνείται να δεχτεί ότι έχει χάσει και όπως συμβαίνει με κάποια ζαβολιάρικα πιτσιρίκια, έχει αγκαλιάσει το "παιχνίδι" του, που είναι η εξουσία και δεν εννοεί να το αφήσει.

Στην ζωή μας έχουμε όλοι συχνά την ατυχία, να συναντήσουμε , να συναναστραφούμε, ή να έρθουμε σε πιο κοντινή σχέση με τέτοιους ψυχολογικά διαταραγμένους ανθρώπους και ξέρουμε πόσο δύσκολη είναι η αντιμετώπιση τους και τι τραγωδίες μπορεί να προκαλέσουν.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνη τηνπερίπτωση του Τραμπ, είναι ότι βρίσκεται επικεφαλής της ισχυρότερης χώρας του κόσμου και είναι εκείνος που κρατάει το κλειδί για τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ.

Το ότι έχει στο μυαλό του κάποια εκτροπή από την συνταγματική τάξη, γίνεται πιο εμφανές από το ότι άλλαξε την ηγεσία του Πενταγώνου και έβαλε επικεφαλής τον Άντονι Τάτα, ένα φανατικό υποστηρικτή του και με εξτρεμιστικές προδιαγραφές. Και το ίδια έκανε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ, ενώ  πριν μήνες είχε ορίσει μια δικής του επιλογής Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.

Αυτές είναι ενδείξεις για το τι έχει στο μυαλό του ο Τραμπ, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα το τολμήσει τελικά. Αλλά μια ένδειξη για το τι θα μπορούσε να συμβεί, είναι αυτά που συνέβησαν χθες στην Ουάσινγκτον. Παρ` όλο που η πολυδιαφημισμένη από ακροδεξιές κυρίως οργανώσεις, διαδήλωση του "ενός εκατομμυρίου" δεν συγκέντρωσε περισσότερα από 50.000 άτομα, στο τέλος δεν έλειψαν οι μικροσυγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και αντιφρονούντες υποστηρικτές του Μπάιντεν. 

Για σήμερα έχουν ανακοινωθεί διάφορες συγκεντρώσεις υπέρ του Τραμπ, με τη στήριξη πολλών προσωπικοτήτων της άκρας δεξιάς, μεταξύ των οποίων είναι και ο Ενρίκε Τάριο, ο ηγέτης της εθνικιστικής οργάνωσης Proud Boys. Περίπου δώδεκα οργανώσεις, όπως οι Million MAGA March και Stop the Steal DC, σκοπεύουν να συμμετάσχουν στις σημερινές κινητοποιήσεις. Αργότερα σήμερα θα πραγματοποιήσουν πορεία μέχρι την έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Άλλωστε ο Τραμπ ψηφίστηκε από 70 εκατομμύρια Αμερικανούς, το δεύτερο μεγαλύτερο ρεκόρ ψήφων στην ιστορία των ΗΠΑ, που υπολείπεται μόνο απέναντι στα 75 εκατομμύρια ψήφους που έλαβε ο Μπάιντεν. Και οι Αμερικανοί πολίτες, καθώς η οπλοφορία επιτρέπεται, δεν είναι εφοδιασμένοι μόνο με πιστόλια και ελαφρά όπλα, αλλά με βαρύ οπλισμό, οπότε το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει αν ανάψει μια σπίθα, μπορεί να το φανταστεί κανείς.

Η σύγκρουση στην Αμερική, είναι μια μανιχαϊστική σύγκρουση ανάμεσα στα δύο ισχυρά πολιτικά ρεύματα της εποχής μας, καθώς οι παλιές διακρίσεις ανάμεσα σε "Αριστερά" και "Δεξια" δεν κάνουν ιδιαίτερο νόημα πια. Από τη μια μεριά έχουμε τον Λαϊκισμό με απολυταρχικές τάσεις, που επιδιώκει την κατάργηση των θεσμικών διακρίσεων, πάνω στις οποίες στήθηκαν οι δημοκρατίες της Δύσης . Γι αυτό όπου έστω και πρόσκαιρα επικράτησε, το βασικό χαρακτηριστικό ήταν η επίθεση και η απόπειρα "κατάληψης" θεσμών όπως η Δικαιοσύνη και τα Μέσα Ενημέρωσης και η αντικατάσταση τους με δικής τους επιλογής δυνάμεις. ΜΙα κλασική δικτατορία δηλαδή, όπου διακρίνεται για τον εθνικισμό και τις τάσεις απομονωτισμού.

Από την άλλη μεριά είναι οι παραδοσιακές δυνάμεις, που υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση και ένα κόσμο πιο ανοιχτό στην διαφορετικότητα, αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ως τον "ανεκτικό πολιτισμό της Δύσης".

Μέσα στις επόμενες 65 μέρες, μέχρι την 20η Ιανουαρίου που θα ορκιστεί ο καινούργιος Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα παρακολουθήσουμε, μια σύγκρουση που θα επηρεάσει όλον τον κόσμο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν φοβάται την απώλεια της εξουσίας, για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους. Φοβάται για το προσωπικό του μέλλον. Δεν είναι τα προβλήματα που έχουν οι επιχειρήσεις του και τα περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια που χρωστάει. Αυτά θα βρει τρόπο να τα αντιμετωπίσει. Αυτά που φοβάται είναι όσα θα αποκαλυφθούν για τη σχέση του με το καθεστώς του Ερντογάν και τις μεγάλες ύποπτες μπίζνες που έστησε ο γαμπρός του, με τον γαμπρό του Ερντογάν, τον Αλ Μπαϊράκ που απομακρύνθηκε την περασμένη εβδομάδα και όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν τα λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, αλλά και οι σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος.