08 Ιουλίου 2019

Μια Νέα Εποχή | Η ώρα για τον μεγάλο Ιστορικό Συμβιβασμό

Μετά από 70 χαμένα χρόνια, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι κάτι κάναμε λάθος. Και να βρούμε τον συμβιβασμό ανάμεσα στα πεπαλαιωμένα σχήματα της Αριστεράς και της Δεξιάς. Ανάμεσα στον Κρατισμό και την Επιχειρηματικότητα.-Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Μετά από 70 χαμένα χρόνια, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι κάτι κάναμε λάθος. Και να βρούμε τον συμβιβασμό ανάμεσα στα πεπαλαιωμένα σχήματα της Αριστεράς και της Δεξιάς. Ανάμεσα στον Κρατισμό και την Επιχειρηματικότητα.-Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση, το βράδυ των εκλογών, όταν γινόταν σαφές το εκλογικό αποτέλεσμα και το ποιο κόμμα είχε κερδίσει τις εκλογές, οι δρόμοι γέμιζαν με αυτοκίνητα εφοδιασμένα με τις πλαστικές σημαίες του νικήτη, που κατηφόριζαν-ή ανηφόριζαν-πρός την Πλατεία Συντάγματος και την Ομόνοια, για να κάνουν έναν εποχούμενο γύρο του θριάμβου. Κόρνες, πανηγυρισμοί, λες και είχαμε κερδίσει τον πρώτο λαχνό στο λαχείο.

Σιγά σιγά και καθώς οι τετραετίες περνούσαν, ο κόσμος που πανηγύριζε μετά την νίκη του κόμματος που είχε κερδίσει, άρχισε να αραιώνει. Κάποιοι άρχιζαν να καταλαβαίνουν ότι το κόμμα που ψηφίσαμε, ίσως κάλυπτε κάποιες πολιτικές ή ιδεολογικές εμμονές μας, αλλά δεν άλλαζε συχνά σε κανένα επίπεδο, την προσωπική μας ζωή και κατά κανένα τρόπο την οικονομική μας κατάσταση. Καμιά φορά μάλιστα αυτά άλλαζαν και προς το χειρότερο. Το άλλαζε όμως και σημαντικά μόνο σε εκείνους που είχαν κάποιου είδους μεγάλη ή μικρή πρόσβαση στην καινούργια κατάσταση. Πολλοί γίνονταν "κοψοχέρηδες" λίγο καιρό μετά τις εκλογές καταλαβαίνοντας, ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως νόμιζαν.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της χρεοκοπίας και των μνημονίων, οι πανηγυρικοί γύροι των θριάμβων έχουν σταματήσει. Οι πιο πολλοί, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, κρατάνε μιρκότερο καλάθι από παλιά. Έχουμε μάθει κάποια πράγματα αν και δεν έχουμε καταλάβει καλά πως άλλο Μάζα και άλλο Εξουσία.

Οι πανηγυρισμοί έχουν τελειώσει πια και όλοι θυμόμαστε με κάποια θημυδία, τον τελευταίο πανηγυρισμό, τους αφελείς που πανηγύριζαν στο Σύνταγμα για την επικράτηση του "Όχι" στο δημοψήφισμα. Την επόμενη μέρα τότε, όταν το "Όχι" έγινε "Ναι" ως δια μαγείας, κανείς δεν διαμαρτηρύθηκε. Ήταν η μέρα που πολλοί κατανόησαν πολλά.

Και χθες το βράδυ δεν υπήρχαν πανηγυρισμοί. Μόνο κάποιο πλήθος που συγκεντρώθηκε μπροστά στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στην Πειραιώς για να χαιρετήσει τον εκλεγέντα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας με αυτοδυναμία.

Λίγη ώρα και αφού το εύρος της διαφοράς είχε παγιωθεί στος 8 περίπου μονάδες- ένα "σοφό" αποτελεσμα- ο Αλέξης Τσίπρας αφού είχε ήδη συγχαρεί τον αντίπαλο του τηλεφωνικά, εμφανίστηκε στην τηλεόραση για να πει την εκδοχή του για το αποτέλεσμα. Ήταν ίσως η πιο ώριμη στιγμή του, με δημοκρατική ευαισθησία και σωστά τοποθετημένος από θεσμική άποψη.

Η εποχή που ο Τσίπρας έλεγε "Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν" μοιάζει πια πολύ μακρινή. Έχει διαβάσει καλά τον καινούργιο του ρόλο και τον έχει αποδεχτεί.

Αλλά και η σύντομη ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη λίγο αργότερα ήταν μακριά από θριαμβολογίες και περισσότερο από οτιδήποτε άο ενωτικός.

Έχουμε πραγματικά αλλάξει λοιπόν; Περισσότερο από πιθανό αυτό δείχνει αναγκαίο. Ίσως είναι ώρα να καταλάβουμε ότι κάτι δεν κάναμε καλά. Και το πολιτικό σύστημα αλλά και εμείς.

Η Ελλάδα έχει ζήσει εβδομήντα χρόνια, μέσα στον δικό της μικρόκοσμο που όχι μόνο την κράτησε μακριά από την κατανόηση του κόσμου που προέκυψε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά είχε και τεράστιο κόστος. Τα δισεκατομμύρια του χρέους είναι η ακριβής αποτίμηση, του πόσο στοίχησε η αδυναμία να καταλάβουμε τους καιρούς που ζούμε.

Στην Ελλάδα η αντιπάθεση ανάμεσα σε "Αριστερά" και "Δεξιά" κατέληξη σε μια παραμορφωτική διάκριση ανάμεσα στον Κρατισμό και την Επιχειρηματικότητα.

Ήταν μια αντιπαράθεση που έχει έρθει ο καιρός για να τελειώσει. Ο σύγχρονος κόσμος έχει άλλα προβλήματα και δημιουργεί άλλες ευκαιρίες και μια κοινωνία που δεν καταλαβαίνει ούτε τα μεν ούτε τα δε, θα πληρώνει πάντα το κόστος. Εν ολίγοις είμαστε κάπως καθυστερημένοι. Είναι ενδεικτικό γι αυτό, το ότι τα άλλα τρία κράτη που αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα με τα δικά μας , όπως η Κύπρος , η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, βγήκαν από την κρίση μέσα σε τρία χρόνια, ενώ εμείς χρειαστήκαμε σχεδόν εννέα. Ο αλγόριθμος που προκύπτει από τον μαθηματικό λόγο 3/9 είναι αυτός που δείχνει και το εύρος της καθυστέρησης μας.

Είναι καιρός για έναν μεγάλο Ιστορικό Συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό ανάμεσα στο Κράτος και στην Επιχειρηματικότητα. Στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο καμμία κοινωνία δεν μπορεί να επιζήσει σωστά αν δεν καταλαβαίνει πως χρειάζεται ένα λειτουργικό Κράτος που δεν θα είναι φορτωμένο με ανήψια και ξαδέλφια και μια υγιή επιχειρηματικότητα. Το κράτος χρειάζεται μια σωστή στελέχωση με τους κατάλληλους γι αυτό το σκοπό, αλλά αν δεν υπάρχει μια υγιής επιχειρηματικότητα που θα παράγει τον πλούτο που χρειάζεται δεν θα έχει τα έσοδα για να στηρίξει τον κοινωνικό του ρόλο.

Πιθανόν να έχουμε καταλάβει αυτήν την απλή συλλογιστική. Το άμεσο μέλλον θα το δείξει. Στο βάθος του δρόμου μας περιμένει ή ένα ξέφωτο όπου όλοι θα μπορούμε να περνάμε κάπως καλύτερα ή ένα καινούργιο τούνελ.

Αυτό θα φανεί από δυο απλά σημειολογικά παραδείγματα.

Από το αν μπορέσουν οι εκπρόσωποι της πολιτικής να μην μιλάνε ο ένας πάνω στον άλλον αλλά να παραθέτουν τα επιχειρήματα τους και από το αν εμείς μπορούμε να κυκλοφορούμε στις Εθνικές οδούς χωρίς να καταλαμβάνουμε την ΛΕΑ.

Αν δείτε να γίνονται αυτά τα δυο θα σημαίνει ότι κάτι έχει αλλάξει πραγματικά.

Αν όχι θα σημαίνει ότι έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμη.