13 Μαΐου 2021

Restart | Το τέλος της εξουσίας των ψεκασμένων

Για ένα χρόνο τώρα όλοι ζούμε ανάλογα με το τι επέβαλαν οι ψεκασμένοι, οι συνωμοσιολόγοι, οι παρτάκηδες, οι επαγγελματίες διαδηλωτές και άλλοι ανόητοι, και ανεύθυνοι. Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Για ένα χρόνο τώρα όλοι ζούμε ανάλογα με το τι επέβαλαν οι ψεκασμένοι, οι συνωμοσιολόγοι, οι παρτάκηδες, οι επαγγελματίες διαδηλωτές και άλλοι ανόητοι, και ανεύθυνοι. Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Μάθαμε πολλά αυτούς δεκαπέντε μήνες που ζήσαμε, ανάλογα με το τι απαιτούσε η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού. Έχουμε μάθει να το αποκαλούμε έτσι. Δεν είναι όμως έτσι. H πανδημία ήταν η ανάδειξη της εξουσίας των ντελιβεράδων του κορωνοΐού. Αυτών που τον διέσπειραν είτε από ανοησία, είτε από ανευθυνότητα, είτε από πρόθεση.

Σε μια κοινωνία με κανονικούς ανθρώπους ο κορωνοϊός δεν θα επιζούσε περισσότερο από πέντε έξη μήνες, μια και για την αντιμετώπιση του δεν χρειαζόταν να κάνουμε περισσότερο από τρία πράγματα, Αποστάσεις-κυρίως αυτό-, μάσκες-αρκετά σημαντικό κι αυτό ανάλογα με τις συνθήκες και τέλος απολύμανση των χεριών. Τρία απλά πράγματα, που είναι εύκολο να τα τηρούν ακόμη και μαθητές του δημοτικού.

Ο κορωνοϊός μα ταλαιπωρεί και θα εξακολουθήσει να μας ταλαιπωρεί για κάποιο διάστημα ακόμη, γιατί δεν ζούμε σε κοινωνίες κανονικών ανθρώπων.

Παρά το ότι ζούμε στον 21ο αιώνα, με την τόσο μεγάλη πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, όπου η πρόσβαση στην πληροφορία και στην γνώση είναι όσο εκτεταμένη δεν έχει υπάρξει ποτέ, εν τούτοις ζούμε ακόμη σε ένα μεσαίωνα και πνευματικά και ηθικά.

Στον προηγούμενο μεσαίωνα η Ιερά Εξέταση έκαιγε στην πυρά γυναίκες κυρίως, γιατί χωρίς κανένα λόγο τις θεωρούσε μάγισσες, μια συνήθεια που διατηρήθηκε για αιώνες και έγινε "κτήμα" πολλών κοινωνιών, που δεν χρειαζόντουσαν πολλά, ούτε καν την βοήθεια της Ιεράς Εξέτασης, για να ρίξουν μια γυναίκα στην πυρά επειδή είχε απλώς κοκκινωπά μαλλιά.

Σήμερα καίμε ο ένας τον άλλον, επειδή μας ήρθε μια όρεξη είτε να διασκεδάσουμε, είτε να εκκλησιαστούμε, είτε να κάνουμε ένα πάρτι σε μια μεγάλη πλατεία, χωρίς καμμιά προφύλαξη.

Η περσινές έξι βδομάδες της καραντίνας από τις 13 Μαρτίου ως τις 4 Μαϊου θα μπορούσαν να αποτελούν υπόδειγμα για το πως μια κοινωνία κανονικών ανθρώπων μπορεί να εξουδετερώσει τον συγκεκριμένο ιό. Δεν ήταν επειδή ξαφνικά γίναμε υπόδειγμα συνέπειας. Είναι γιατί ο κορωνοΐός ήταν ακόμη άγνωστος και εκείνο που επέβαλε την υποδειγματική συμεριφορά μας ήταν ο φόβος.

Από το καλοκαίρι του2020 και μετά όμως καθώς οι νεότεροι είδαν ότι αυτή η πανδημία, είχε ελάχιστα θύματα στις νεαρές ηλικίες και καθώς από την άλλη μεριά άρχισαν να κυκλοφορούν κάθε είδους θεωρίες συνωμοσίας και να εμφανίζονται και "αρνητές" κάθε τύπου τα πράγματα άλλαξαν.

Από τότε ο κορωνοΐός μετατράπηκε σε ένα είδος βλακόμετρου για το επίπεδο της βλακείας που χαρακτηρίζει την κάθε κοινωνία. Όταν εμφανίστηκαν και τα εμβόλια, ο φόβος που χαρακτηρίζει τους καθυστερημένους, συνδυάστηκε με την ενδημική βλακεία και το κοκτέηλ έγινε εκρηκτικό. Στην Ελλάδα ειδικά, καθώς ο σταθερός υποστηρικτής κάθε ανοησίας αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας θεώρησε πως μια πετυχημένη αντιμετώπιση της πανδημίας δεν το συνέφερε πολιτικά, έκανε ότι μπορούσε κι αυτός για να την φουντώσει στην χώρα μας. Σε άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ για παράδειγμα, που στην αρχή της πανδημίας βρέθηκαν να έχουν στο τιμόνι της χώρας, τον Ντόναλντ Τραμπ, έναν άνθρωπο και βλάκα αλλά και κακοήθη, οι νεκροί ξεπέρασαν τους νεκρούς που είχαν οι ΗΠΑ σε δυο παγκοσμίους πολέμους και στο πόλεμο του Βιετνάμ μαζί.

Το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν το ότι άλλοι ήταν οι ανόητοι και άλλοι ήταν τα θύματα. Για ένα χρόνο τώρα όλοι ζήσαμε ανάλογα με το τι επέβαλαν οι ψεκασμένοι, οι συνωμοσιολόγοι, οι παρτάκηδες, οι επαγγελματίες διαδηλωτές και άλλοι ανόητοι, και ανεύθυνοι.

Η άφιξη των εμβολίων και ο μαζικός εμβολιασμός όσων θέλουν να εμβολιαστούν αλλάζουν αυτό το δεδομένο.

Πριν από κάποιο καιρό επικοινώνησα με ένα φίλο που έχει πια ξεπεράσει τα 60 και που οι σπουδές και η δουλειά του, απαιτούν λογική σκέψη. "Έκανες εμβόλιο;" των ρώτησα. "Όχι, το σκέφτομαι" μου απάντησε "λέω να περιμένω μέχρι τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο να δω τι θα γίνει και μετά να δω αν θα το κάνω". "Τι να δεις;" τον ρώτησα " αν θα βγάλουμε λέπια, ή αν θα βγάλουμε ουρά;". Δεν μου απάντησε "Όταν παθαίνεις πονόδοντο, πηγαίνεις στον οδοντογιατρό ή στον περιπτερά;" τον ρώτησε. " Στον οδοντογιατρό" μου απάντησε. "Εσύ όμως στην περίπτωση της πανδημίας και των εμβολίων πηγαίνεις στον περιπτερά" του είπα.

Είναι τέτοιος ο παραλογισμός της εποχής, που άνθρωποι που ανήκουν σε ηλικιακές ομάδες που κινδυνεύουν περισσότερο, είναι αυτοί που εμβολιάζονται σε μικρότερο βαθμό. Μια άλλη τραγική περίπτωση είναι η περίπτωση γιατρών και υγειονομικών που δεν εμβολιάζονται. Κακώς επιτρέπει ακόμη το κράτος σε όλα τα κράτη της Δύσης να υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις. Άλλο ένας ιδιώτης που δεν θέλει να εμβολιαστεί και άλλο ένας υγειονομικός, που καθημερινά έρχεται σε επαφή με αρρώστους. Και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που κάποιος γιατρός ή υγειονομικός κόλλησε ασθενείς. Είναι σαν να επιτρέπουμε σε κάποιον να πιλοτάρει Μπόινγκ με δίπλωμα ποδηλάτου. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς ακατάλληλους ιερείς που έχουν οδηγήσει ένα μέρος από το εκκλησίασμα τους στο θάνατο, όταν συμβουλεύουν τους εκκλησιαζόμενους να μην τηρούν τα μέτρα προστασίας.

Η περίοδος των δύο επόμενων μηνών, είναι αρκετά επικίνδυνη, καθώς ανοίγουν οι οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες, αλλά ακόμη δεν έχουν προλάβει να εμβολιαστούν αυτοί που θέλουν. Κάτι που θα γίνει με πολύ έντονους ρυθμούς καθώς το επίπεδο των εμβολιασμών έχει ξεπεράσει τις 110.000 χιλιάδες καθημερινά.

Από την στιγμή που θα έχει εμβολιαστεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, οι ψεκασμένοι, αρνητές κλπ θα πάψουν να καθορίζουν τον τρόπο της ζωής μας, την καραντίνα και το ποιοι θα νοσούν. Θα μπορούν να επηρεάσουν μόνο τον στενό τους κύκλο και όσους από αυτούς είναι σε παρόμοιο εππίπεδο σκέψης.

Είναι μάλλον θλιβερό το γεγονός ότι το 96% από όσους οδηγήθηκαν στον θάνατο τους τελευταίους δυο μήνες, είναι άτομα που θα μπορούσαν να έχουν εμβολιαστεί, αλλά δεν το έκαναν.

Η περίπτωση των αρνητών του εμβολιασμού, θυμίζει ναυαγό του Τιτανικού, που έρχεται επιτέλους κάποια βάρκα για να τον σώσει κι εκείνος νομίζει ότι είναι καρχαρίας.

Θα υπάρξουν μοιραία πολλά θύματα μέσα στο καλοκαίρι από αυτούς που δεν θέλουν να εμβολιαστούν και περισσότερα το φθινόπωρο, αλλά δεν μπορούν να γίνουν πολλά, για όσους δεν μπορούν να πάρουν την ευθύν η για την ίδια τους τη ζωή.

Η ατομική ευθύνη δεν είναι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, όταν ζούμε σε κοινωνίες, όπου η συμπεριφορά του ενός μπορεί να στερήσει την ζωή από κάποιον άλλον.

Για τους ψεκασμένους, τους συνωμοσιολόγους και τους αρνητές, είναι σαν να θέλουν να περνάνε τους δρόμους με κόκκινο φανάρι αδιαφορώντας για το αν θα στείλουν κάποιους στον θάνατο, ή αν πάνε και οι ίδιοι