28 Απριλίου 2021

Σε πανικό ο Τσίπρας καθώς χτίζεται το τείχος ανοσίας και ανοίγει η οικονομία

Έχοντας επενδύσει χωρίς προσχήματα στην υγειονομική και οικονομική καταστροφή, ο Τσίπρας έχει χάσει και τον έλεγχο του τι λέει. Αν και αυτό δεν το είχε ποτέ.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Έχοντας επενδύσει χωρίς προσχήματα στην υγειονομική και οικονομική καταστροφή, ο Τσίπρας έχει χάσει και τον έλεγχο του τι λέει. Αν και αυτό δεν το είχε ποτέ.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Εκεί γύρω στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας είχε κανει κάποιες πολιτικές διαπιστώσεις, έστω κι αν αυτό δεν του είναι ιδιαίτερα εύκολο και ακόμη σπανιότερα εύστοχο. Είχε δει λοιπόν ότι από τότε που έχασε τις εκλογές τον Ιούλιο του 2019, ό,τι έλεγε ξεχνιόταν σε δυο μέρες και ότι τα ποσοστά του Σύριζα είχαν καθηλωθεί γύρω στο 22%, δέκα πόντους πιο κάτω από το ποσοστό που είχε πάρει στις εκλογές. Σαν να μην έφταναν αυτά, εκείνες τις μέρες φαινόταν πως το τρίτο κύμα της πανδημίας ελέγχεται και σύμφωνα με τις δηλώσεις και του ίδιου του Μητσοτάκη, η καραντίνα επρόκειτο να ανοίξει στις 16 Φεβρουαρίου.  Στο γεγονός αυτό, που θα σήμαινε πως η Κυβέρνηση είχε αντιμετωπίσει σωστά και αυτήν την πρόκληση, ο Τσίπρας διέκρινε ένα μαγάλο κίνδυνο για τον ίδιο και για το κόμμα του.

Έτσι, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει τότε, είπε πως αναλάμβανε το ρίσκο να στηρίξει τις διαδηλώσεις τις οποίες στήριζε μεταξύ άλλων και η νεολαία του Σύριζα. Τότε οι διαδηλώσεις που κυριαρχούσαν ήταν κυρίως αυτές για να ικανοποιηθεί το αίτημα του Δημήτρη Κουφοντία, για να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού, ένα αίτημα που συνοδευόταν και με μια απεργία πείνας. Το πως και γιατί ένας πολιτικός αρχηγός αποφασίζει να συνδέσει το κόμμα του και τον εαυτό του με την περίπτωση του Κουφοντίνα, δεν αρκεί να το διερευνήσει κανείς με πολιτικά κριτίρια. Πιο σωστά αποτελέσματα θα έχει αν το διερευνήσει με ψυχιατρικά κριτήρια. 

Οι διαδηλώσεις και πορείες εκείνη την εποχή σημείωσαν μεγάλο σουξέ και καθώς αυτές οι εκδηλώσεις είναι ο καλύτερος τρόπος για την υπερμετάδοση της πανδημίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το εγχείρημα πέτυχε.

Καθώς μάλιστα δίπλα στις διαδηλώσεις και στις πορείες, υπήρχε ο σταθερός αναμεταδότης του ιού, μέσα από τις δημόσιες συγκοινωνίες, αλλά επίσης οι επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι και συγχρόνως και τα κορωνοπάρτι, το τρίτο κύμα δεν άργησε να φουντώσει.

Το πόσοι και ποιοι κατέληξαν στις ΜΕΘ και πόσοι έχασαν την ζωή τους τελικά, εξ αιτίας του ενός ή του άλλου λόγου, κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να το εξακριβώσει.

Αυτή η περίοδος έφτασε στη κορύφωση της με τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης και μετά άρχισε να ξεθυμαίνει καθώς και ο Κουφοντίνας διέκοψε την απεργία πείνας.

Μην έχοντας και τι να πει ο Αλέξης σ` εκείνη την περίδο κατέληξε στην εύκολη λύση να λέει τα αντίθετα από ότι έλεγε η Κυβέρνηση. Έκλεινε η καραντίνα, γιατί έκλεισε η καραντίνα. Άνοιγαν κάποιες δραστηριότητες, γιατί άνοιξαν.

Η πανδημία φούντωσε και οι ΜΕΘ γέμισαν, αλλά αυτό δεν άλλαξε τα ποσοστά του Σύριζα στις δημοσκοπήσεις.

Τα εμβόλια που είχαν μπει στην ζωή μας, άρχισαν σιγά-σιγά να καλύπτουν τις μεγαλύτερες ηλικίες και όσο υπήρχε κάλυψη από εμβόλια άρχισαν να προστίθενται και νεότερες ηλικίες.

Την τελευταία εβδομάδα, καθώς όπως φαίνεται οι εμβολιασμοί, έχουν αρχίσει να αποδίδουν, ο Τσίπρας αναγνώρισε έναν καινούργιο εχθρό, όχι μόνο στα εμβόλια αλλά και σε όσους εμβολιάζονται, γιατί απλούστατα ακυρώνουν το σενάριο της καταστροφής που είχε στο μυαλό, από την οποία καταστροφή θα ερχόταν να μας σώσει, όπως μας έσωσε και το 2015.

Η ταυτόχρονη αύξηση των εμβολιασμών σε όλες τις ηλικιακές ομάδες και το άνοιγμα των οικονομικών δραστηριοτήτων με αποκορύφωμα το άνοιγμα της εστίασης στις 3 Μαΐου και του τουρισμού στις 14 Μαΐου, έχουν προκαλέσει πρωτοφανή πανικό και στον ίδιο τον Αλέξη και σε ολόκληρο τον Σύριζα.

Η πρωινή του δήλωση στον Αντένα, όπου χαρακτήρισε τον εμβολιασμό των 30άρηδων, ως "ξεστοκάριμα", αποκάλυψε το διανοητικό του αδιέξοδο, που συχνά μετατρέπεται σε αντκοινωνική τοποθέτηση. Με μια λέξη κατάφερε να στρέψει εναντίον του τα πυρά όχι μόνο της Κυβέρνησης και όλων των λογικών ανθρώπων, αλλά και τα πυρά ολόκληρης της αντιπολίτευσης. Αν υπήρχε Όσκαρ και για την πιο άστοχη τοποθέτηση πολιτικού σε σχέση με την πανδημία, ο Τσίπρας θα ήταν σίγουρα υποψήφιος. Αυτό μπορείς να το πεις και επίτευγμα.

Όπως έχω γράψει και άλλες φορές, το πρόβλημα του Τσίπρα, αλλά και πολλών στελεχών του Σύριζα, όπως φαίνεται όχι μόνο από την στάση του στο θέμα της πανδημίας, αλλά και όσα αποκαλύπτονται στην υπόθεση Παπαγγελόπουλου, στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών, αλλά και στην περίπτωση του Κουφοντίνα, δεν είναι πολιτικό. 

Είναι διανοητικό και ψυχιατρικό...