12 Οκτωβρίου 2018

Συριζανέλ | Αν δεν γίνουμε η 51η Πολιτεία των ΗΠΑ μ` αυτή την Κυβέρνηση πότε θα γίνουμε;

Η χειραγώγηση της μάζας και η προετοιμασία για πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην πολιτική. Αυτή η Κυβέρνηση τα κάνει απλώς όλα χοντροκομμένα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Η χειραγώγηση της μάζας και η προετοιμασία για πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην πολιτική. Αυτή η Κυβέρνηση τα κάνει απλώς όλα χοντροκομμένα.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Όλες οι δημοκρατίες της Δύσης έχουν ένα κοινό πρόβλημα. Το ότι εκλέγονται και κυβερνούν με εντολή από τον λαό. Το πρόβλημα είναι πως αυτοί που ψηφίζουν και εκλέγουν κυβερνήσεις, δεν ξέρουν συχνά τις λεπτομέρειες της όποιας πραγματικότητας, ούτε τις κρυφές ισορροπίες, ούτε τις μυστικές αλλά πολύ σημαντικές συμφωνίες στην βάση των οποίων κινείται η πολιτική παγκοσμίως. Έτσι ψηφίζουν στην βάση μιας συναισθηματικής πραγματικότητας, που συχνά έχει ελάχιστη σχέση, με τα αληθινά προβλήματα και τον τρόπο για να λυθούν.

Πριν από 74 χρόνια τέτοιον καιρό για παράδειγμα, όταν τέτοια μέρα και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης αποχωρούσε από την Αθήνα, μετά από 1625 μέρες κατοχής, οι Αριστεροί εκείνης της εποχής ή δεν γνώριζαν ή δεν μπορούσαν να δεχτούν την ύπαρξη της περίφημης Συμφωνίας της Γιάλτας, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα θα ανήκε στο επόμενο διάστημα κατά 90% στην Δύση και κατά 10% στο μπλοκ της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι μπλέξαμε σε έναν εμφύλιο, που κόστισε δεκάδες χιλιάδες ζωές και στις δυο πλευρές.

Από τότε η πολιτική ζωή της Ελλάδας καθορίζεται με βάση το συναισθηματικό και ψυχολογικό τραύμα της κοινωνίας που προκάλεσε ο εμφύλιος. Και με βάση τις εμμονές που δημιουργούν τα ψυχολογικά και συναισθηματικά τραύματα και που συχνά μας εμποδίζουν να δούμε την πραγματικότητα. Αυτός ο διχασμός ήταν και ο λόγος που η Ελλάδα δεν έγινε ποτέ ένα "κανονικό" κράτος, καθώς η πολιτική ζωή εκινείτο συχνά στην σφαίρα του παραλόγου. 

Αυτός ήταν και ο λόγος που οι ηγέτες της "αριστεράς" ή της "σχετικά αριστεράς" που εκλέγονταν από τότε, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Αλέξης Τσίπρας για να εκλεγούν έπρεπε αναγκαστικά να είναι λαοπλάνοι και λαϊκιστές, αφού η μάζα την οποίαν έπρεπε να χειραγωγήσουν, ώστε να τους ακολουθήσει και να τους ψηφίσουν για να γίνουν κυβέρνηση, έπρεπε να ακούει φανταχτερά και εκτός πραγματικότητας παραμύθια. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς ήθελε αυτή η μάζα που τους ψήφιζε, αφού δεν υπήρχε καμιά αντίδραση όταν άλλαζαν πλεύση. Για παράδειγμα όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ρώτηθηκε μετά από περίπου ένα χρόνο διακυβέρνησης από το Πασόκ, γιατί δεν βγήκε ούτε από την ΕΟΚ, ούτε από το ΝΑΤΟ, όπως ήταν τα βασικά προεκλογικά του συνθήματα και υποσχέσεις, απάντησε με εκείνο το περίφημο "άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση". Καμία αντίδραση. Το ίδιο συνέβη και όταν ο Αλέξης Τσίπρας άλλαξε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και έκανε το "όχι" που προέκυψε σε "ναι". Πάλι καμιά αντίδραση.

Με το ίδιο τρόπο δεν έχει υπάρξει και καμιά αντίδραση με την εντυπωσιακή συμπόρευση της σημερινής Κυβέρνησης τόσο με την πρώην "go back" κ. Μέρκελ και ακόμη περισσότερο με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ σε μια εποχή μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων τόσο στην Μέση Ανατολή όσο και στα Βαλκάνια. Θα είναι καλό σ` αυτό το σημείο να καταλάβουμε πως είναι μάλλον απίθανο οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και η Ρωσία του Πούτιν, να συγκρουστούν ευθέως για την επικράτηση σ` αυτές τις περιοχές. Το πιο πιθανό είναι να έχει ήδη υπάρξει μια "μίνι Γιάλτα" που έχει καθορίσει τις σφαίρες επιρροής και στην Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. Εμείς δεν γνωρίζουμε απλώς τι έχει συμφωνηθεί

Ο Αλέξης Τσίπρας που εύκολα και γρήγορα απομακρύνθηκε από τις παλιές αντιαμερικανικές θέσεις της Αριστεράς, έχει προσαρτηθεί χωρίς πολλές κουβέντες στο άρμα των ΗΠΑ, μια ρεαλιστική προσέγγιση, που απλώς μας βοηθάει να καταλάβουμε τον παραμυθένιο κόσμο που ζούσε η Αριστερά όλα αυτά τα χρόνια. Εκείνο το πρώτο ταξίδι του Τσίπρα στην Αμερική και ειδικά στο Τέξας, ήταν πολύ καθοριστικό γι` αυτήν την προσέγγιση.

Από τότε ο Τσίπρας εξαρτά την πολιτική επιβίωση του από τις ΗΠΑ. Το καθοριστικό στην στάση του σε σχέση με την επίλυση του Σκοπιανού, είναι ότι έχει αναλάβει υποχρέωση στους Αμερικανούς ότι θα επιλύσει αυτός το θέμα, γι αυτό άλλωστε το χειρίστηκε με τόσο προσωπικό ύφος, ώστε να πάρει εκείνος τα εύσημα από τους Αμερικανούς.

Η μικρή συμμετοχή στο δημοψήφισμα που έκανε ο Ζάεφ, θορύβησε και τον ίδιο τον Τσίπρα, όσο και τον Καμμένο. Όσα άλλα λέει ο Καμμένος για το θέμα , ότι θα ρίξει την κυβέρνηση κλπ εντάσσονται στα παραμύθια που πρέπει να λέει και ο ίδιος στους ψηφοφόρους του μήπως και καταφέρει να πετύχει την επιβίωση του κόμματος του, πράγμα που μοιάζει λίγο δύσκολο αυτόν τον καιρό.

Ο θόρυβος που προκλήθηκε από τις δηλώσεις του για παραχώρηση βάσεων "even to the island of Karpathos" όπως είπε ο ίδιος, είναι σε απόλυτη συμφωνία με το Τσίπρα, προσπαθώντας να δώσει μια διέξοδο επίλυσης στο θέμα, αν ο Ζάεφ δεν καταφέρει να περάσει το θέμα από την Βουλή των Σκοπίων τώρα και αναγκαστεί να πάει σε εκλογές, οπότε κατ` αρχάς το θέμα θα αργήσει και πιθανόν δεν θα λυθεί ποτέ. Και ο Τσίπρας όπως είπαμε βιάζεται να το λύσει ο ίδιος, ώστε να μην αθετήσει την υπόσχεση που έδωσε στους Αμερικανούς.

Οι αντιδράσει των στελεχών του Σύριζα "ου τι είναι αυτά που λέει ο Καμμένος", εντάσσονται στο επίπεδο του αστείου και είναι απλώς άλλη μια ιστορία για αγρίους. Σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, αν οποιοσδήποτε Υπουργός είχε κάνει του κεφαλιού του κανονικά θα είχε φύγει την άλλη μέρα. Παραμύθια οι αντιδράσεις της Αριστεράς.

Είναι ένα σχέδιο που έχει κάποια βάση στην πραγματικότητα και στην προσπάθεια του Τσίπρα να πετύχει στήριξη από τους Αμερικανούς, αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν ομαλά και δεν προλάβει να τελειώσει το θέμα ο ίδιος.

Η χειραγώγηση της μάζας και η προετοιμασία για πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην πολιτική. Αυτή η Κυβέρνηση τα κάνει απλώς όλα χοντροκομμένα.

Αλλά αυτοί στους οποίους απευθύνονται δεν καταλαβαίνουν και πολλά από λεπτότητες.