26 Ιουλίου 2019

Το Πάρτι της Ματαιοδοξίας | Η αραβική νύχτα του Αντώνη Ρέμου στην Μύκονο

Κάποτε υπήρχαν οι Χίλες και μια Νύχτες. Τώρα υπάρχουν οι καρέκλες των χιλίων ευρώ, των χιλίων ματαιόδοξων και των χιλίων κοριτσιών. Ο νόμος της προσφοράς προσελκύει τα κατάλληλα άτομα στο υπέροχο νησί των Ανέμων.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Κάποτε υπήρχαν οι Χίλες και μια Νύχτες. Τώρα υπάρχουν οι καρέκλες των χιλίων ευρώ, των χιλίων ματαιόδοξων και των χιλίων κοριτσιών. Ο νόμος της προσφοράς προσελκύει τα κατάλληλα άτομα στο υπέροχο νησί των Ανέμων.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Ήταν γύρω στις 3:15  μετά τα μεσάνυχτα, όταν ο Αντώνης Ρεμος ανέβηκε στην σκηνή του Nammos για την καθιερωμένη πια ετήσια συναυλία που δίνει εκεί στην μέση του καλοκαιριού και η νύχτα έγινε μέρα από τα πυροτεχνήματα και τα βεγγαλικά. Το κέφι είχε ανέβει από πριν, από τη  1:20 όταν στην σκηνή ανέβηκε ο «Ρέμος της Αιγύπτου» Αμρ Ντιάμπ τραγουδώντας τις δικές του επιτυχίες, που τις καταλάβαιναν ίσως οι πιο πολλοί πελάτες εκείνο το βράδυ μια και τα αραβικά είναι η μητρική τους γλώσσα.

Όταν ανέβηκε ο Ρέμος, μεσα στο πανδαιμόνιο έκανε μια αυτοσχέδια σφυγμομέτρηση της στιγμής ζητώντας από τους Έλληνες πελάτες να σηκώσουν τα χέρια τους. Ήταν δεκάδες ή εκατοντάδες;. Κανείς δεν κάθισε να το μετρήσει. Ο Ρέμος και η ετήσια βραδιά του έχει γίνει εξ άλλου το σήμα κατατεθέν για να μετριούνται μεταξύ τους εκείνοι που "τα έχουν" αλλά και μπορούν να τα ξοδεύουν. Είναι κάποιο άλλο είδος "καλλιστείων" εκείνο που συμβαίνει όχι πάνω στην σκηνή, αλλά στο ακροατήριο. Έτσι μετριούνται κάθε χρόνο εκείνοι που μπορούν να ξοδεύουν 1.000 ή 1.500 ευρώ για μια καρέκλα, ανάλογα με το πόσο κοντά στην σκηνή βρίσκεται το τραπέζι,να πληρώσουν 500 ευρώ το μπουκάλι και 50 ευρώ για το πάρκινγκ. Όμως στο Nammos αυτό το ειδικό βράδυ δεν πάνε μόνοι τους. Πάνε με την παρέα τους, τους φίλους και τις φίλες, στους οποίου πρέπει να δείξουν ότι "μπορούν". Για ένα τραπέζι έξι ατόμων πολύ δύσκολα ο λογαριασμός θα είναι κάτω από τις 10.000 ευρώ.

Όταν το κέφι αρχίζει να ανάβει ξεκινά το δεύτερο είδος "καλλιστείων". Οι δίμετρες κοπέλες, από όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά και από την Ελλάδα, αφού πατήσουν με τα δωδεκάποντα πάνω στις καρέκλες των 1000 ευρώ, ανεβαίνουν πάνω στο τραπέζι, όπου τα προσόντα τους αλλά και η χορευτική ευελιξία, μπορεί να γίνουν αντιληπτά και να "εκτιμηθούν" και από εκείνους που "μπορούν" σε άλλα τραπέζια. Μπορεί η αποψινή βραδιά να ανήκει στον "χορηγό" του τραπεζιού και της καρέκλας, αλλά αύριο είναι μια άλλη μέρα και επίσης μια άλλη νύχτα.

Το κέφι κράτησε, όπως γίνεται σ` αυτές τις περιπτώσεις μέχρι το πρωί. Όταν η καρέκλα κάνει 1000 ή 1500 ευρώ το κέφι δεν τελειώνει πριν βγει ο ήλιος. Αν διαιρέσεις το ποσό με τις ώρες του κεφιού, τότε προκύπτε ότι η ώρα κόστισε 200 ή 300 ευρώ μόνο σε επίπεδο καρέκλας.

Όατν βγήκε ο ήλιος βγήκαν και τα μπέργκερ από την ψησταριά του Τούρκου σεφ Νουσρέτ και έτσι η βραδιά τέλειωσε για τους περισσότερους με γεμάτο στομάχι.

Δεν είναι καινούργια όλα αυτά. Εδώ και αρκετά χρόνια η Μύκονος έχει πάψει να είναι αυτό που ήταν και έχει γίνει κάτι άλλο. Και κάθε καλοκαίρι θυμίζει αρκετά αραβική αποικία. Δεν είναι μόνο οι απλοί πλούσιοι Άραβες που συχνάζουν εκεί τα τελευταία χρόνια. Είναι και οι πλούσιοι Άραβες πρίγκιπες. Ως γνωστόν η Αραβία έχει πάρα πολλούς πρίγκιπες που κάθε καλοκαίρι ψάχνουν να βρουν που να ξοδέψουν τα λεφτά τους. Παλιότερα ήταν το Μονακό, το Σεν Τροπέ και η  Ίμπιζα. Εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια έχει μπει και η Μύκονος σ` αυτόν τον χάρτη της υπερδιασκέδασης-αν μπορείς να ονομάσεις έτσι αυτό το πράγμα.

Εκτός από του Άραβες είναι και οι Ρώσοι, οι οποίοι μπορεί να μην είναι πρίγκιπες, αλλά αν κρίνεις από το πως και πόσα ξοδεύουν, είναι παρόμοιας οικονομικής κατάστασης.

Και σε κάποιο μέτρο τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και οι Τούρκοι, οι οποίοι με τα δικά τους λεφτά συμβάλουν στην σύσφιγξη των σχέσεων ανάμεσα στους δυο λαούς.

Και βεβαίως είναι και τα κορίτσια, που έχοντας δει το φως το αληθινό, συρρέουν κατά εκατοντάδες ή και χιλιάδες σ` αυτόν τον καινούργιο επίγειο παράδεισο.

Όπως είναι φυσικό όλα αυτά έχουν ανεβάσει υπερβολικά τις τιμές, κάνοντας έτσι για τα κανονικά πορτοφόλια δύσκολο τον "πηγαιμό στην Μύκονο", όπου όλοι ανέκαθεν αναζητούσαν την δική τους "Ιθάκη" με τον τρόπο που ο καθένας το προσδιόριζε αυτό.

Κάποτε ήταν κάτι άλλο, τώρα είναι κάτι άλλο.

Είναι κακό αυτό;

Όχι αντικειμενικά. Αλλά ο καθένας επίσης μπορεί να έχει την δική του γνώμη, ανάλογα με την σκοπιά που το βλέπει. Είναι αυτό που καθορίζεται πάντα από τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Αφού υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ξοδεύουν πολλά λεφτά γι αυτό που προσφέρει η Μύκονος, ήταν φυσικό να υπάρξει αυτή η εξέλιξη.

Η Μύκονος δεν είναι πια ένα νησί. Είναι ένα οικονομικό φαινόμενο ειδικού τύπου, όπου ένα ειδικό πλήθος έχει βρει τον κατάλληλο χώρο και περιβάλλον για να ξοδεύει τα λεφτά του. Και ένα άλλο πλήθος έχει βρει τον χώρο και το τρόπο για να εισπράττει τα λεφτά που ξοδεύονται.

Πολλοί βρίσκουν τον τρόπο που ξοδεύονται αυτά τα λεφτά, με τις σαμπάνιες να χύνονται στην άμμο και το όλο θέαμα γενικά, όχι απλώς στα όρια του κιτς, αλλά στα όρια του χυδαίου. Είναι θέμα οπτικής.

Ως προς τα οικονομικά ο τζίρος της χθεσινής βραδιά παρ` όλο που το πλήθος ήταν λίγότερο από άλλες χρονιές, έφτασε το 1,2 εκ ευρώ.

Και έτσι κάπως τέλειωσε άλλο ένα πάρτι Ματαιοδοξίας και μια ακόμη αραβική νύχτα με τον Αντώνη Ρέμο.