13 Σεπτεμβρίου 2018

Αναΐς Νιν | Η μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευθείς...

Αναΐς Νιν | Χένρι Μίλλερ | αλληλογραφία
Μαθήματα ζωής από την ιδιαίτερα ερωτική συγγραφέα, και αποσπάσματα από την αλληλογραφία της με τον αγαπημένο της Χένρι Μίλλερ, ο οποίος εξομολογείται τον έρωτά του για εκείνη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Μαθήματα ζωής από την ιδιαίτερα ερωτική συγγραφέα, και αποσπάσματα από την αλληλογραφία της με τον αγαπημένο της Χένρι Μίλλερ, ο οποίος εξομολογείται τον έρωτά του για εκείνη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Αναΐς Νιν.  Μια γυναίκα που λάτρευε τα ταξίδια και που μέσα από τα ημερολόγιά της, αποκαλύπτεται η δίψα της για ζωή.  Χρειάστηκε περισσότερο από 40 χρόνια για να "γνωρίσει τον εαυτό της" και γι`αυτό το λόγο ακριβώς έγινε διάσημη.  Πίστευε πως την ελευθερία μας τη χαρίζει μόνο το μακρύ κι επίπονο ταξίδι προς την αυτογνωσία.

`Εζησε μια θυελλώδη ζωή ενώ η δουλειά της περιστρέφεται γύρω από τις πολυάριθμες σχέσεις που διατήρησε με συγγραφείς, καλλιτέχνες, ψυχαναλυτές.

Στον πρώτο τόμο του ημερολογίου της (Vol. 1, 1931-1934) υποδεικνύει στενό δεσμό με τον Χένρι Μίλλερ. Έναν από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς  με έργο που επιρρέασε σε μεγάλο βαθμό τη λογοτεχνία την περίοδο του μεσοπολέμου. Εκτιμήθηκε, δε, από τους συγγραφείς της γενιάς μπητ. 

Ήταν δυο άνθρωποι που ταίριαξαν πολύ καθώς είχαν το ίδιο πάθος για μποέμικη ζωή. Μάλιστα, η  ίδια φέρεται να απέβαλε το παιδί του. Αναφορές στον σύζυγό της δεν υπάρχουν, απλά γράφει ότι είναι παντρεμένη και ότι ο άντρας της αρνείται να περιληφθεί στην έκδοση του πρώτου τόμου.

Ακολουθούν κάποια από τα σπουδαία λόγια της καθώς και το γράμμα του Χένρι Μίλλερ προς εκείνη -που συμπεριλαμβάνεται στο ημερολόγιό της...

Είναι εντάξει για μια γυναίκα, να `ναι πάνω απ` όλα άνθρωπος. Εγώ ήμουν πρωτίστως γυναίκα

Πόσο λάθος είναι για μια γυναίκα να περιμένει έναν άντρα να φτιάξει τον κόσμο που θέλει, αντί να τον δημιουργήσει μόνη της.

Η μόνη ανωμαλία είναι η ανικανότητα να ερωτευθείς.

Η χειρότερη στιγμή των ασθενών μου ήταν όταν ανακάλυπταν ότι ήταν κύριοι της τύχης τους. Δεν ήταν πια θέμα καλής ή κακής τύχης. Όταν δεν μπορούσαν πια να κατηγορήσουν τη μοίρα, απελπίζονταν.

Η ζωή συρρικνώνεται ή μεγεθύνεται σε αναλογία με το θάρρος του καθενός.

Μην ψάχνεις το γιατί -στην αγάπη δεν υπάρχει γιατί ούτε λογική ούτε εξήγηση ούτε λύση.

Πέταξε τα όνειρά σου στο άπειρο σαν χαρταετό, και δεν ξέρεις τι θα φέρουν πίσω, μια καινούργια ζωή, έναν καινούργιο φίλο, μια καινούργια αγάπη ή μια καινούργια χώρα.

Τα πράγματα δεν τα βλέπουμε όπως είναι, τα βλέπουμε όπως εμείς είμαστε.

Ο μόνος αλχημιστής που μπορεί να τα μετατρέψει όλα σε χρυσάφι είναι ο έρωτας. Το μοναδικό ξόρκι εναντίον του θανάτου, των γηρατειών, της ρουτίνας είναι ο έρωτας.

Αναβάλλω τον θάνατο ζώντας, υποφέροντας, κάνοντας λάθη, ρισκάροντας, δίνοντας, χάνοντας.

Αυτός δεν χρειάζεται όπιο. Έχει το χάρισμα της ονειροπόλησης.

"Είμαι τρομερά ζωντανεμένος, γεμάτος οδύνη, και νιώθω απόλυτη την ανάγκη να σε δω. Πρέπει να σε δω. Σε βλέπω απαστράπτουσα και θαυμάσια, και την ίδια στιγμή γράφω στη Τζουν και γίνομαι κομμάτια, αλλά μπορείς να με καταλάβεις. Πρέπει να με καταλάβεις, Αναΐς, και να σταθείς στο πλευρό μου. Είσαι παντού, ολόγυρά μου, σαν μια λαμπρή φωτιά. Ω, να ΄ξερες, Αναΐς, πώς νιώθω αυτή την ώρα... Θέλω να γνωριστούμε ακόμα πιο πολύ.Σ` αγαπώ. Σ` ερωτεύτηκα σαν ήρθες και κάθισες στο κρεβάτι μου -όλο εκείνο το δεύτερο απόγευμα μαζί σου ήταν μια ζεστή υγρασία- κι ακούω ξανά τον τρόπο με τον οποίο προφέρεις τ` όνομά μου - με την παράξενη προφορά σου. Μου ξυπνάς ένα τέτοιο μίγμα συναισθημάτων - δεν ξέρω πώς να σε πλησιάσω. Έλα, απλώς, κοντά μου, πλησίασέ με, κι όλα θα είναι όμορφα. Στο υπόσχομαι. Μ` αρέσει τόσο η εντιμότητά σου - μοιάζει, σχεδόν, με ταπείνωση. Ποτέ δεν θα μπορούσα να την πληγώσω. Τη νύχτα σκεφτόμουν ότι μια γυναίκα σαν εσένα θα `πρεπε να παντρευτώ. Ή, μήπως, σκέφτομαι έτσι, επειδή πάντα στην αρχή ο έρωτας εμπνέει τέτοιες σκέψεις; Δεν φοβάμαι, ότι θα θελήσεις ποτέ να με πληγώσεις. Βλέπω ότι κι εσύ έχεις σθένος - αλλιώτικο απ` το δικό μου, πιο υπαινικτικό. Όχι, δεν θα σπάσεις. Είπα πολλές ανοησίες, είπα ότι είσαι εύθραυστη, ότι είσαι ευπαθής. Πάντα ήμουν λιγάκι αμήχανος. Αλλά, είμαι όλο και λιγότερο. Όλα θα εξαφανιστούν. Έχεις μια τόσο λεπτή αίσθηση του χιούμορ, και σε λατρεύω γι αυτό. Πάντα, θέλω να σε βλέπω να γελάς. Σου ανήκει το γέλιο. Σκεφτόμουν διάφορα μέρη που θα `πρεπε να τα επισκεφτούμε μαζί. Μικρά, σκοτεινά μέρη, σκόρπια, εδώ κι εκεί, στο Παρίσι. Μόνο και μόνο, για να μπορώ να λέω, "εδώ ήρθα με την Αναΐς, εδώ φάγαμε, εδώ χορέψαμε, εδώ ήπιαμε μαζί". Α, να σ` έβλεπα κάποτε στ` αλήθεια μεθυσμένη, τι απόλαυση θα ήταν! Φοβάμαι που το λέω, Αναΐς, αλλά, σαν έχω στο μυαλό μου τον τρόπο που σμίγουν τα κορμιά μας, το πώς ανοίγεις τα πόδια σου, το πόσο υγρή είσαι, ω Θεέ μου, με πιάνει τρέλα σαν σκέφτομαι πώς είναι δυνατό να σβήσουν ποτέ αυτά... Χθες, σε σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν τα πόδια σου να μ` αγγίζουν, το δωμάτιο να καταρρέει, εγώ να πέφτω πάνω σου μέσα στο σκοτάδι και να μην ξέρω τίποτα πια. Σε σκεφτόμουν, και μούγκριζα και ανατρίχιαζα από χαρά. Αν το Σαββατοκύριακο περάσει δίχως να σε δω, θα μου είναι αβάσταχτο... Αν χρειαστεί, θα έρθω την Κυριακή στις Βερσαλίες - θα κάνω οτιδήποτε αρκεί να σε δω. Μη φοβάσαι, μήπως πρέπει να μου φερθείς ψυχρά. Μου είναι αρκετό να κάθομαι δίπλα σου, και να σε κοιτώ με θαυμασμό. Σ` αγαπώ, αυτό είν` όλο."

("Henry & June"- εκδ. Σμίλη, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη)

Άχενζεε, 5 Αυγούστου 1932

Χένρι, αγάπη μου, σκίσε το γράμμα που σου έστειλα σήμερα. Ανάμεσα σε δυο χάδια του Χιούγκο σε θέλω απελπισμένα. Θέλω τη δύναμή σου και την τρυφερότητά σου, τα χέρια σου, τα πάντα σου. Δεν διανοείσαι τι πράγματα θυμάμαι και λαχταρώ. Όμως με τρελαίνει το να φαντάζομαι, να νιώθω ή να γράφω όλα αυτά τα πράγματα με το πρόσωπο του Χιούγκο καρφωμένο ανάμεσα σε μένα και το χαρτί.

– Γλυκούλα μου, τι γράφεις; Τι σκέφτεσαι;

Έχει ένα κόλπο για να με ρωτάει κάθε ώρα σχεδόν.

– Μ’ αγαπάς;

Όλα αυτά με βασανίζουν και με παραλύουν. Απόψε ονειρεύτηκα την επιστροφή μου, ίσως θα ήθελες να έρθεις στη Λουβεσιέν. Θα είμαστε μόνοι στο σπίτι. Χένρι, Χένρι, θυμάμαι τα πάντα. Τη μέρα στο δάσος, τις νύχτες στο Κλισί. Δεν έχει σημασία τι είπες εκείνην τη νύχτα. Θέλω από μένα να έχεις εσύ την αίσθηση ότι αγαπιέσαι.

Αναίς

* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.