20 Αυγούστου 2019

Άνδρος | Τρώγοντας Ιταλικά στο Γαύριο

Il Tricolore ή αλλιώς πως τρεις Ιταλοί έφεραν στο Γαύριο της Άνδρου κάτι από γνήσια Ιταλική κουλτούρα
Il Tricolore ή αλλιώς πως τρεις Ιταλοί έφεραν στο Γαύριο της Άνδρου κάτι από γνήσια Ιταλική κουλτούρα

Στην Άνδρο, έρχομαι κάθε καλοκαίρι για 15-20 μέρες συν κάποια Σαββατοκύριακα και Πάσχα, ανελλιπώς από το 1979 νομίζω. Από τότε που το νησί ήταν σχεδόν απροσπέλαστο - καθόλου τουριστικό και σίγουρα όχι της μόδας – σχεδόν αόρατο σε κάθε τουριστικό χάρτη. Περνώντας τα χρόνια η κατάσταση άλλαξε, όλο και περισσότεροι επισκέπτες εμφανίζονταν, το νησί αναπτυσσόταν, κρατώντας όμως πάντα τον πολύ ιδιαίτερο – και λίγο δύσκολο είναι αλήθεια - χαρακτήρα του. Άλλωστε παραδοσιακά η Άνδρος δεν ζούσε από τον μαζικό τουρισμό, έχοντας έτσι την πολυτέλεια να κρατάει τις ομορφιές της – που είναι πραγματικά πολλές, αρκεί να ανατρέξει κάποιος σε κάποιον τουριστικό οδηγό για να δει μόνο τις μισές, τις άλλες μισές πρέπει να τις ανακαλύψει επί τόπου! - σχετικά ανέπαφες και να είναι φιλόξενη και φιλική μόνο σε όσους τις σέβονται.

Όπως συχνά συμβαίνει σε περιπτώσεις σαν την δική μου, όταν έρχομαι πλέον στο νησί σχεδόν από μόνη της μου δημιουργείται μια χαλαρή / χαλαρωτική ρουτίνα. Το νησί το έχω γυρίσει πολλές φορές άλλωστε, έτσι τελικά έχω καταλήξει στα πολύ βασικά, μια χαρά για τα δικά μου δεδομένα - μπάνιο στο Φελλό και που και που στο Κυπρί στα surf, μαγιό από τη Φρου-Φρου, ψαγμένα καλοκαιρινά φουστανάκια από το Ρόδι και βιβλία από το Λογάρι στο Γαύριο, λουκουμάδες στο ΛΑΑΣ, ποτάκι το βράδυ στο Εν Γαυρίω, άντε και μία μέχρι το Μπατσί για φαγητό στην Ταβέρνα του Σταμάτη. Και μια εκδρομή στη Χώρα για τις εκθέσεις, τα Μουσεία, τα παστιτσάκια και μια βόλτα μέχρι τον Αφανή Ναύτη. Από όλα αυτά, είναι ξεκάθαρο ότι πλέον προτιμώ - όταν δεν είμαι σε παραλία - να κινούμαι στο Γαύριο, το οποίο όμως είναι μια παρεξηγημένη ιστορία.

Το Γαύριο είναι το εμπορικό λιμάνι του Άνδρου. Δεν είναι τουριστικό σαν το Μπατσί που είναι πανέμορφο αλλά πολύ φασαριόζικό, ούτε αρχοντικό σαν τη Χώρα με τα μουσεία και τα καπετανόσπιτα στην άλλη μεριά του νησιού. Είναι όμορφο, χαλαρό, σχετικά ήσυχο και πολύ οικείο. Ακόμη και σε «ώρες αιχμής» να χαζεύεις την κίνηση και τα πλοία να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι είναι ωραίο και ταξιδιάρικο, ενώ καμιά φορά το βράδυ γίνεται παράξενα μαγικό, σχεδόν απόκοσμο.

Και με τη ζωή στο νησί να κυλάει κάπως έτσι τα καλοκαίρια, πριν από τρία χρόνια είχαμε στο Γαύριο νέες αφίξεις. Ιταλικό εστιατόριο, με το όνομα Il Tricolore. Έτσι μου είπαν και εγώ αναρωτιόμουν τι δουλεία έχει ένα Ιταλικό εστιατόριο στο Γαύριο. Μέχρι που πήγα. Και είδα και δοκίμασα και ξαναδοκίμασα και εντυπωσιάστηκα. 


Τρεις Ιταλοί, o Aurelio Papirio Cerutti, ο Stefano Montanari και ο Silvio Papirio Cerutti, ο πατέρας του Aurelio σε υποστηρικτικό ρόλο – η κανονική του δουλειά είναι ομοιοπαθητικός θεραπευτής, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία - κατάφεραν να ενσωματώσουν τα γνήσια τοπικά προϊόντα της Άνδρου στην παραδοσιακή Ιταλική κουζίνα με συγκλονιστικά γευστικά αποτελέσματα. Όπως και οι ίδιοι, προερχόμενοι μεν από το Μιλάνο και το Παλέρμο, αλλά έχοντας ταξιδέψει πολύ στο παρελθόν, κατέληξαν στο Γαύριο της Άνδρου και διατηρώντας σχεδόν ανέπαφη την Ιταλική κουλτούρα τους, αλλά με απέραντο σεβασμό στον τόπο που τους φιλοξενεί, κατάφεραν να ενσωματωθούν και να προσφέρουν ό,τι καλύτερο.


Το καταλαβαίνεις με το που φτάνεις στο Il Tricolore. Ο Silvio, αν τον ρωτήσεις, μπορεί να σου εξηγήσει τα πάντα για την φιλοσοφία της Ιταλικής κουζίνας, την Ιταλική κουλτούρα, και το όραμα που είχε ο ίδιος, αλλά κυρίως ο  Aurelio, ξεκινώντας αυτή την προσπάθεια, για τα φρέσκα χειροποίητα ζυμαρικά που φτιάχνει ο Stefano κάθε μέρα, για το όνομα «Il Tricolore» που δεν προέκυψε από την Ιταλική σημαία, αλλά από το γεγονός ότι χρωματικά τα περισσότερα Ιταλικά πιάτα είναι κατά βάση άσπρα, κόκκινα και πράσινα. Και αν δεν βρεις τον ίδιο εύκαιρο για κουβέντα, έχει ήδη αποτυπώσει όλη αυτή την φιλοσοφία στο site του Il Tricolore που είναι πραγματικά κατατοπιστικότατο.


Όπως και να το δεις, γεγονός παραμένει ότι κατά γενική ομολογία τα χειροποίητα  ζυμαρικά τους είναι απίστευτα νόστιμα, όπως και οι σαλάτες τους. Aλλά για εμένα προσωπικά αυτοί οι τρεις τύποι φτιάχνουν το καλύτερο vitello tonnato που έχω δοκιμάσει ποτέ, το καλύτερο σπιτικό tiramisu και – αν πετύχεις τον Silvio σε κέφια – και τα καλύτερα σταφύλια από τον κήπο του.


Όσο για pizza - που πολλοί ρωτάνε - παρά την πάγια απορία τους «μα στην Ιταλία είναι άλλο το εστιατόριο και άλλο η pizzeria– είναι δύο διαφορετικά πράγματα!», o Aurelio υποσχέθηκε ότι θα κάνει ότι μπορεί να ξεπεράσει κάποια τεχνικά θέματα και να προσθέσει pizza στο menu από τον επόμενο χρόνο. Αν και πραγματικά αναρωτιέμαι – με όλες τις άλλες συγκλονιστικές γεύσεις που ετοιμάζουν και προσφέρουν, γιατί να θέλει κάποιος pizza;

  

 


www.iltricolore-andros.com