07 Μαρτίου 2018

Anna Magnani | Παρακαλώ μη ρετουσάρετε τις ρυτίδες μου... Χρειάστηκα τόσα χρόνια για να τις αποκτήσω...

Anna Magnani | Άννα Μανιάνι | ζωή | ιστορία
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα. Η γυναίκα που πολλές φορές την έχουν αποκαλέσει στοιχείο της Φύσης,  λύκαινα και εκρηκτική σαν ηφαίστειο, γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1908.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα. Η γυναίκα που πολλές φορές την έχουν αποκαλέσει στοιχείο της Φύσης, λύκαινα και εκρηκτική σαν ηφαίστειο, γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1908.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Στη Ρώμη του 1952... Μια μελαχρινή γυναίκα ξεκλειδώνει την πόρτα του σπιτιού της που βρίσκεται στο κέντρο της αιώνιας πόλης. Ο κινηματογραφικός φακός την πλησιάζει, εκείνη γυρίζει και μισοαυστηρά, απευθύνεται στο σκηνοθέτη, λέγοντάς του: "Φεντερίκο, πήγαινε  για ύπνο!" Ο Φεντερίκο δεν είναι άλλος από τον Φελίνι και η γυναίκα που του χαμογελάει με συνομωτικό ύφος, δεν είναι άλλη από την Άννα Μανιάνι. Η σκηνή είναι από την ταινία του Φεντερίκο Φελίνι "Ρόμα". Η Άννα Μανιάνι υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα. Η γυναίκα που πολλές φορές την έχουν αποκαλέσει "στοιχείο της Φύσης", "λύκαινα" και "εκρηκτική σαν ηφαίστειο". Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, ανανέωσε πολλές φορές τη φιγούρα της γυναίκας ηθοποιού και μέσα από τις δυναμικές, ξεχωριστές της ερμηνείες, άλλαξε πολλά από τα καλλιτεχνικά στερεότυπα που υπήρχαν εκείνη την εποχή. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Ιταλούς σκηνοθέτες της εποχής της. Ανάμεσά τους: ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Φεντερίκο Φελλίνι, ο Λουκίνο Βισκόντι.  Το έργο "Τριαντάφυλλο στο Στήθος" γράφτηκε για εκείνη από τον θεατρικό συγγραφέα Τένεσι Ουίλλιαμς- φίλο και θαυμαστή της. Η συγκλονιστική ερμηνεία της στον κινηματογράφο απέσπασε Βραβείο Όσκαρ.Τιμήθηκε επίσης, τόσο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όσο και εκείνο του Βερολίνου. Στη διάσημη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλλυγουντ, διαθέτει αστέρι μαζί με ακόμα τρεις προσωπικότητες της ιταλικής παραγωγής. 

Μετά το τέλος του Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, η κατάσταση στην Ιταλία ήταν τρομακτική. Ήταν μια χώρα βαθιά τραυματισμένη... Η καταγραφή της νέας πραγματικότητας ώθησε τους Ιταλούς σκηνοθέτες να γυρίσουν τη χώρα τους, να κατανοήσουν τα νέα δεδομένα, πλησιάζοντας έτσι τους ανθρώπους στις νέες συνθήκες ζωής τους. Μέσα από αυτήν την τάση, γεννήθηκε το αισθητικό κινηματογραφικό ρέυμα, ο "ιταλικός νεορεαλισμός".  Οι Ιταλοί δεν αναζητούσαν πλέον ψευδαισθήσεις και το πρόσωπο της Άννας Μανιάνι δεν έκρυβε τίποτε από το θρήνο της βασανιστικής μνήμης. Αντιθέτως, ήταν γεμάτο από εκείνον τον εκπληκτικό, τον γήινο ερωτισμό μιας δυναμικής γυναίκας που ήξερε να ζεί...

Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, στην ταινία "Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη", το 1945, την "πλησιάζει" με τέτοιο τρόπο που γίνεται ο καθρέφτης του πόνου τον οποίο γεννάει ο πόλεμος. Μπορεί να γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, από πατέρα Αιγύπτιο και Ιταλίδα μητέρα, αλλά δεν αποτέλεσε ποτέ το "αρχέτυπο της Ρωμαίας" για τους συμπολίτες της. Η Άννα Μανιάνι ήρθε στη Ρώμη παιδί, μαζί με τη γιαγιά της, και μεγάλωσε σε μία ιδιαίτερα φτωχή συνοικία της πόλης.. Η ερωτική ζωή της σφραγίστηκε από τη σχέση της με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Εκείνη τον αγάπησε βαθιά.  Εκείνος, την εγκατέλειψε για τη Σουδηέζα ηθοποιό Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Η ίδια έλεγε:"Μεγάλα πάθη δεν υπάρχουν, είναι ψεύτικες φαντασιώσεις. Αυτά που υπάρχουν είναι μικρές αγάπες που μπορεί να διαρκέσουν λίγο ή περισσότερο.."

Η Μπέργκμαν γύρισε 5 ταινίες με τον Ροσελίνι, δίνοντας νέα πνοή στην καριέρα της κι έτσι καθιερώθηκε και στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. 
Ο συγγραφέας François-Guillaume Lorrain, στο βιβλίο του "Ο πόλεμος των ηφαιστείων", περιγράφει το ερωτικό τρίγωνο, αναφέροντας: 
"Η Μπέργκμαν ζει στο πλευρό ενός άντρα που είναι μεγαλύτερός της. Αμφιβάλλει για την ίδια, για την ομορφιά της, για το ύψος της. Ωστόσο, κάτι την ωθεί να κάνει πράγματα εξαιρετικά τολμηρά και ελεύθερα."

Τον Αύγουστο του 1949 το πλοίο του Ροσελίνι εγκαταλείπει το Στρόμπολι. Η ταινία είναι δυστυχώς, σκέτη αποτυχία στην Αμερική, ίσως εξαιτίας των αρνητικών δημοσιευμάτων... Ίσως γιατί ο γερουσιαστής  Edwin C. Johnson του Κολοράντο λούζει με άσχημα λόγια την άπιστη σύζυγό του... ΄Ισως γιατί η εταιρεία διανομής RKO κόβει την ταινία κατά 37 λεπτά. Στην Ιταλία τα πράγματα πάνε καλύτερα. Εκεί, ενδιαφέρονται για τον έρωτα που γεννήθηκε σε ένα νησί της Μεσογείου.
Τα πράγματα, όμως,  πάνε άσχημα για την Μανιάνι. Η ταινία της  Volcano είχε δυστυχώς κακή υποδοχή. Η κόπια χάλασε στην πρεμιέρα. Κάποια στιγμή άδειασε η αίθουσα και οι δημοσιογράφοι έφυγαν τρέχοντας. "Η Ινγκριντ Μπέργκμαν μόλις έφερε στον κόσμο ένα παιδί. Ολοι έφυγαν για το νοσοκομείο."είπαν στην Αννα Μανιάνι. Ηταν το πρώτο παιδί του ζευγαριού που στη συνέχεια παντρεύτηκε και έκανε άλλα δύο παιδιά, την Ιζότα και την Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Παντρεύτηκε μία φορά - το σκηνοθέτη Γκοφρέντο Αλεσαντρίνι, αλλά ο γάμος τους δεν είχε διάρκεια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνδέθηκε ερωτικά με τον ηθοποιό Μάσιμο Σεράτο. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό της παιδί, τον Λούκα. Ο μικρός Λούκα χτυπήθηκε από πολιομυελίτιδα λίγο πριν βρεθεί το εμβόλιο εναντίον της τρομερής,-για εκείνη την εποχή- ασθένειας. Η Μανιάνι δεν ήθελε  να αποδεχτεί την αδικία και  προσπάθησε να καταπολεμήσει τη νόσο, υποβάλλοντας το παιδί σε συνεχείς και επώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις. Μάταια όμως. Η σχέση των δυο τους περνά από διάφορες δοκιμασίες και δεν θα χωρίσουν ποτέ, παρά μόνο με το θάνατό της Μανιάνι, το 1973.

Η Άννα Μανιάνι, εκτός από τη βράβευσή της, το 1955,  με το Όσκαρ της καλύτερης ηθοποιού, για τη συμμετοχή της στην ταινία "Τριαντάφυλλο στο στήθος", ερμήνευσε σπουδαίους ρόλους. Ανάμεσά τους η  "Λύκαινα" του Βέργκα, που ήταν και η τελευταία παρουσία της στη σκηνή. Στο ρόλο αυτό περνούν όλα τα στοιχεία για τα οποία τη λάτρευε το κοινό της. Ποιά ήταν αυτά; Η  αμεσότητα, την ειλικρίνεια, το αστείρευτο πάθος της γυναίκας εκείνης για τη ζωή και τον έρωτα. Θα πουν γι`αυτήν ότι "για τρεις γενιές Ιταλών, αποτέλεσε το σύμβολο της επιβίωσης, της γυναίκας που αγωνίζεται ενάντια στα πάντα, που υποφέρει τα πάνδεινα, αλλά δεν το βάζει κάτω."