Πριν από 5 ημέρες

Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ | Λολίτα, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου. Αμαρτία μου, ψυχή μου.

Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ | Λολίτα
Ένα έργο που δεν πήρε μόνο τις διαστάσεις ενός μύθου & στις 6 Δεκεμβρίου του 1953 ολοκληρώθηκε η συγγραφή του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ένα έργο που δεν πήρε μόνο τις διαστάσεις ενός μύθου & στις 6 Δεκεμβρίου του 1953 ολοκληρώθηκε η συγγραφή του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

"Λολίτα, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου. Αμαρτία μου, ψυχή μου. Λο-λί-τα: της γλώσσας η άκρη τρέχει τρεις φορές στον ουρανίσκο, για να χτυπήσει με την τρίτη απαλά πάνω στα δόντια. Λο. Λι. Τα.

Ήταν Λο, απλή Λο το πρωινό, τέσσερα πόδια και δέκα ίντσες, ορθή με το ένα της σοσόνι. Ήταν Λόλα φορώντας παντελόνια. Ήταν Ντόλλυ στο σχολείο, Ντολόρες στο ληξιαρχείο. Όμως στη δική μου αγκαλιά ήταν πάντα, κάθε φορά, Λολίτα." λέει ο ήρωας του θρυλικού μυθιστορήματος του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άνθρωπος σήμερα, που να μην έχει ακούσει ποτέ στη ζωή του τη "Λολίτα". Το βιβλίο που όχι μόνο πήρε τις διαστάσεις ενός μύθου αλλά και  προσέθεσε ένα ακόμα νεολογισμό στο λεξικό της ανθρωπότητας.

Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1955 προκαλώντας τόσο μεγάλη  αίσθηση που καθιέρωσε τον Ναμπόκοφ ως έναν από τους πιο πρωτότυπους συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Ποιά είναι η υπόθεση;

Ένας μεσήλικας συγγραφέας ερωτεύεται σε τρελό βαθμό μία 14χρονη κοπέλα και οδηγείται στην καταστροφή.  Δημιουργείται ένας καταραμένος έρωτας - καταδικασμένος από την αρχή - και με ασυνήθιστους όρους.  Ο εραστής της μικρής Ντολόρες ή χαϊδευτικά, Λολίτα,  είναι και πατριός της. Μετά το θάνατο της μητέρας της, αναλαμβάνει να τη μεγαλώσει. Σταδιακά, γεννιέται ένα υπερβολικό πάθος για εκείνη που δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει. Την κρατάει, λοιπόν,  ασφυκτικά κολλημένη πάνω του

Μόλις εκδόθηκε το βιβλίο, οι πρώτες κριτικές ήταν αποδοκιμαστικές.

Και το φοβερό είνάι ότι δεν περιέχει ούτε "κακές", "απαγορευμένες" λέξεις, ούτε χυδαίες περιγραφές ερωτικών σκηνών.

"Το πιο βρώμικο βιβλίο που διάβασα ποτέ" το αποκάλεσε ο εκδότης της εφημερίδας Sunday Express.

" Kαθαρή πορνογραφία" είπε  ο κριτικός Έντμουντ Ουίλσον, διαβάζοντας το ανέκδοτο χειρόγραφο του (καλού του φίλου) Ναμπόκοφ.

Αρχικά, το βιβλίο το απέρριψαν τέσσερις εκδότες. Ένας, μάλιστα, από αυτούς είπε χαρακτηριστικά στον Ναμπόκοφ πως αν το εξέδιδε, θα κατέληγαν και οι δυο τους στη φυλακή.

Θεωρώ ότι η "Λολίτα" είναι ένα αριστουργηματικό βιβλίο που ή θα το  λατρέψεις ή θα το μισήσεις, καθώς δεν υπάρχει μέση λύση. Η περιγραφή του είναι συναρπαστική. Ένας καταδικασμένος έρωτας που ίσως, σε κάποια άλλη ζωή θα ήταν αρεστός... αλλά,  νομίζω μόνο για λίγους...

Επέλεξα κάποια αποφθέγματα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, και σας τα παραθέτω...

Τίποτε δεν ζωντανεύει το παρελθόν πιο αποτελεσματικά από μια μυρωδιά που έχει συσχετισθεί μ’ αυτό.

Ένα έργο τέχνης δεν έχει καμιά απολύτως σημασία για την κοινωνία. Είναι σημαντικό μόνο για το άτομο.

Ο παφλασμός ενός κύματος δεν μπορεί να εξηγήσει ολόκληρη τη θάλασσα.

Ο καλός αναγνώστης ταυτίζεται όχι με το αγόρι ή το κορίτσι στο βιβλίο, αλλά με το μυαλό που σκέφτηκε και συνέθεσε το βιβλίο.

Ένας συγγραφέας πρέπει να διαθέτει την ακρίβεια ενός ποιητή και τη φαντασία ενός επιστήμονα.

Είναι κρίμα που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς αυτό που δεν μπορεί να το συγκρίνει με τίποτα. Μεγαλοφυΐα είναι ένας Αφρικανός που ονειρεύεται το χιόνι.

Η ύπαρξη είναι μια σειρά υποσημειώσεων σε ένα τεράστιο, σκοτεινό, μισοτελειωμένο αριστούργημα.

Είναι μικρός ο δρόμος από το αλληλούια στο γιούχα.

Η μοιχεία είναι ο πιο συμβατικός τρόπος να ανυψωθείς πέρα από το συμβατικό.

Κανένας συγγραφέας δεν έχει δημιουργήσει με λιγότερη έμφαση τόσο παθιασμένους χαρακτήρες όσο ο Τσέχωφ.

Το στυλ και η δομή είναι τα βασικά σε ένα βιβλίο. Οι μεγάλες ιδέες είναι μπαρούφες.

Όταν σκέφτομαι, σκέφτομαι σαν ιδιοφυΐα, όταν γράφω, γράφω σαν εξαιρετικός συγγραφέας, όταν μιλάω, μιλάω σαν ένα μικρό παιδί.

Το να μετατρέπεις ένα μυθιστόρημα σε σενάριο για ταινία είναι σαν να κάνεις μια σειρά από σκαριφήματα για έναν πίνακα ζωγραφικής που από καιρό είναι ολοκληρωμένος και κορνιζαρισμένος.

Ένα λογοτεχνικό αριστούργημα είναι ένας πρωτότυπος κόσμος και σαν τέτοιος είναι πολύ πιθανό να μη ταιριάζει με τον κόσμο του αναγνώστη.

Οι απέχθειές μου είναι απλές: βλακεία, καταπίεση, έγκλημα, βαναυσότητα, απαλή μουσική.