10 Οκτωβρίου 2018

`Ενα παιδί μετράει τ`άστρα | Το εκπληκτικό διήγημα του Λουντέμη που σε κάνει να αντιληφθείς πόσο αξίζει να τολμάς

Μενέλαος Λουντέμης | Ένα παιδί μετράει τ`άστρα | βιβλίο | μυθιστόρημα | Μέλιος | αριστούργημα
Ο μικρός ήρωας προσπαθεί  να φτάσει ψηλά στ` άστρα. Γνωρίζει την κακή όψη του νομίσματος...Την προδοσία και τη φιλία, το μίσος και την τρυφερότητα...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ο μικρός ήρωας προσπαθεί να φτάσει ψηλά στ` άστρα. Γνωρίζει την κακή όψη του νομίσματος...Την προδοσία και τη φιλία, το μίσος και την τρυφερότητα...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

`Ημουν εννέα ετών όταν το διάβασα για πρώτη φορά κι από τότε το κράτησα για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Το αριστούργημα ενός  από τους σπουδαιότερους και πολυγραφότερους `Ελληνες συγγραφείς που άφησε πίσω του σημαντική πνευματική κληρονομιά. Του Μενέλαου Λουντέμη.

Ανήκει στους Έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Το έργο του θεωρείται ιδιότυπο λόγω του "ερασιτεχνικού" τρόπου γραφής του συγγραφέα, τον οποίον υπηρέτησε με πλήρη συνείδηση, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δεν τον ενδιαφέρει η Τέχνη. Κύριος σκοπός του ήταν η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και  χαρακτηρίζεται από τη ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία. Στο Μενέλεαο Λουντέμη άρεσε να στρέφεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο - αφηγητή, που ανήκει  καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, δίνοντάς την προσωπική οπτική του ανεκπλήρωτου έρωτα,  της μοναξιάς, αλλά και της δυστυχίας του κόσμου.

`Εγραφε με ιδιαίτερο  λυρισμό, αμεσότητα, δύναμη και ρεαλισμό. Πολλά από τα μυθιστορήματά του - ανάμεσά τους :  «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ-σέλερ «Ένα παιδί μετράει τ` άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τους νέους, τις δεκαετίες του `50, του `60 και του `70.

Ο μικρός ήρωας του μυθιστορήματος "Συννεφιάζει", το ορφανό αγόρι, στο "Ένα παιδί μετράει τ` άστρα" αποκτάει όνομα. Γίνεται, λοιπόν, ο Μέλιος, που "πιάνει φιλία με τα βιβλία" . Θέλει να μάθει όλα εκείνα που του κρύβουν οι μεγάλοι. Τον χαρακτηρίζει η ακούραστη επιμονή του, το ασύγκριτο πάθος του και η ελπίδα ότι θα τα καταφέρει μόνος του για το "μεγάλο σχολείο"...


Το παιδί συναντά καλούς φίλους αλλά και σκληρούς ανθρώπους. Προσπαθεί  να φτάσει ψηλά στ` άστρα. Γνωρίζει την κακή όψη του νομίσματος...Την προδοσία και τη φιλία, το μίσος και την τρυφερότητα. Περνά πολλές δοκιμασίες και αδικείται. Μαθαίνει να αγαπά  και ν` αγαπιέται, υποστηρίζει με πάθος την ειλικρίνεια και την αλήθεια,.

Μέσα από αυτό το αριστούργημα, ο αναγνώστης αντλεί κι επανακτά πολλά από εκείνα που στο πέρασμα των χρόνων έχουμε χάσει ή τα έχουμε περιορίσει. Φέρνει ξανά στο μυαλό του τη γλυκιά νιότη και τα πρώτα, νοσταλγικά -συνήθως ανεκπλήρωτα- ερωτικά σκιρτήματα και τις απογοητεύσεις. Συνειδητοποιεί ότι δυστυχώς, η ισότητα εξακολουθεί να είναι ζητούμενο, ενώ η  περιθωριοποίηση  παραμένει παθογένεια της κοινωνίας μας. 
`Ενα αριστουργηματικό βιβλίο, που σημαδεύει όποιον το διαβάσει, δίνοντας κίνητρο να βελτιώσει τον εαυτό του και να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο, όπως κι ο Μέλιος... Άλλωστε,  ο κόσμος του μικρού αγοριού, δεν διαφέρει πολύ από τον κόσμο το δικό μας...

Aπόσπασμα από το βιβλίο "Ένα παιδί μετράει τ’άστρα"...

"Άμα πεινάς το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. Άμα κρυώνεις, το ίδιο. Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί: τι είναι η αγάπη; Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι κάτι σαν φωτιά. Μα είναι; Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σαν δοξαριά. Τι είναι τέλος πάντων… Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε «αγάπη», είναι αυτό η αγάπη;

Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος… Αν δεν τ’ ακούσει κανείς.. είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;

Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’ αυτό και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί, γι’ αγάπη!… Τα μωρά ξέρουν περσσότερα.

Ένα λουλούδι είπε: «Αγάπη; Είμαι εγώ». Τρελαίνεσαι με τέτοια καμώματα. Ένας «Πέρσης» θα πει αυτό είναι «τρίχα». Ένας βαρκάρης θ’ αφήσει τα κουπιά και θα σκουπίσει το κούτελο του. Δε θα ξέρει να πει τίποτα. Μπορεί αυτό να είναι αγάπη. Μα είναι; Ποιος να του το πει;

Όσο έχεις κάτι μέσα σου και δε χρειάζεται να το πεις, το έχεις και ησυχάζεις.

Σε καίει… Σε λιώνει… Εσύ το βλέπεις. Κι αντί να βάλεις τα κλάμματα, το ρίχνεις στο τραγούδι. Είσαι μεθυσμένος και δεν έχεις πιει ούτε στάλα!

Αυτό το «πράμα» πρέπει να σκάβεις μέσα σου μια λακούβα να το θάβεις, κι ό, τι βρέξει. Μην το λες πουθενά. Άστο να σε κάψει. Θα ξέρεις ότι χάνεσαι λίγο λίγο από μια αρρώστια που δεν ξέρεις τ’ όνομά της. Θα ξέρεις όμως ότι είναι μια αρρώστια, που σε κάνει όμορφο. Ομορφαίνεις και πεθαίνεις… Κι όταν θα νομίσεις ότι πέθανες… θα ‘χει τελειώσει η αρρώστια. Θα είσαι ζωντανός, μα θα είσαι και άσκημος. Θα ‘χεις φρικτά ασκημίσει.

Αλήθεια… αυτό είναι η αγάπη; Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει."