30 Οκτωβρίου 2019

Φρέντερικ Κρους | Ο Φρόιντ ήταν ένας εθισμένος στην κοκαΐνη, μισογύνης μανιακός του σεξ

Eίναι δυνατόν να ήταν ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο διάσημος πατέρας της ψυχανάλυσης, ένας άθλιος, άχρηστος, μισογύνης, σνομπ, ζηλιάρης, τρελός και μανιακός με το σεξ;..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Eίναι δυνατόν να ήταν ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο διάσημος πατέρας της ψυχανάλυσης, ένας άθλιος, άχρηστος, μισογύνης, σνομπ, ζηλιάρης, τρελός και μανιακός με το σεξ;..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Σίγκμουντ Φρόιντ...Ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ου αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες όπως το ασυνείδητο, η απώθηση και η παιδική σεξουαλικότητα. 

Οι επιστημονικές θεωρίες του και οι τεχνικές θεραπείας που ανέπτυξε θεωρήθηκαν ιδιαίτερα καινοτόμες και αποτέλεσαν αντικείμενα έντονης αμφισβήτησης όταν παρουσιάστηκαν στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Μέχρι και σήμερα προκαλούν έντονο προβληματισμό και αντιπαραθέσεις οι θεωρίες του. 

Η επίδραση του Φρόιντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.

Και όμως, υπάρχει κάποιος που καταρρίπτει το μύθο του και ισχυρίζεται ότι ο διάσημος πατέρας της ψυχανάλυσης ήταν ένας άθλιος, άχρηστος, μισογύνης, σνομπ, ζηλιάρης, τρελός και μανιακός με το σεξ...

Αναφέρομαι στον Αμερικανό επίτιμο διδάκτορα της Αγγλικής Φιλολογίας, ονόματι Φρέντερικ Κρους και  στο βιβλίο του με τίτλο «Φρόιντ: Η δημιουργία μιας Ψευδαίσθησης».

Στις 650 σελίδες του έργου του, λοιπόν, ο Κρους τον παρουσιάζει  ως ένα «ανίκανο τέρας» που αν και γιατρός δεν υπάκουε στον όρκο του Ιπποκράτη ότι κάθε ανθρώπινο ον αξίζει μιας αξιοπρεπούς μεταχείρισης και διαστρέβλωνε τις ιστορίες των ασθενών του για να τις προσαρμόσει στις θεωρίες του.

Σύμφωνα με τον Κρους τα προβλήματα του Φρόιντ άρχισαν στην παιδική του ηλικία, όταν η οικογένειά του μετακόμισε σε μια εβραϊκή φτωχογειτονιά στη Βιέννη διαποτίζοντάς τον με την επιθυμία να πάρει αποστάσεις από τις ρίζες του  διψώντας για πλούτο και δόξα. Το συμπέρασμα του Αμερικανού καθηγητή ήταν ότι όταν έλειπαν οι γονείς του Σίγκμουντ και άφηναν στην επίβλεψή του τα μικρότερα αδέλφια του, εκείνος κακοποιούσε σεξουαλικά τη νεότερη αδελφή του. Λέει ότι ήταν ερωτευμένος με τη μητέρα του, αφού, όπως παραδέχθηκε αργότερα στο φίλο του Βίλχελμ Φλις: «Βρήκα στην περίπτωσή μου το φαινόμενο να είμαι ερωτευμένος με τη μητέρα μου και να ζηλεύω τον πατέρα του και τώρα το θεωρώ ως συμβάν που σημάδεψε την πρώιμη παιδική μου ηλικία».

Ο Φρόιντ ήταν ένας από τους πρώτους που εισηγήθηκαν τη χρήση της κοκαϊνης ως ιατρικό φάρμακο. Σύμφωνα με τον Κρους, ήταν  κι ο ίδιος σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του εθισμένος σ’ αυτήν και αυτό πρέπει να επηρέασε την ικανότητά του να σκέφτεται σωστά.

Του άρεσε να βρίσκει στους ασθενείς του την «ασθένεια» που τον απασχολούσε τη δεδομένη χρονική περίοδο, αναφέροντας ως παράδειγμα τη διάγνωση που έκανε ο Φρόιντ όταν τον επισκέφθηκε μια νεαρή γυναίκα, η Έμμα Έκσταϊν, η οποία του παραπονέθηκε ότι πονούσε στο πόδι κι είχε δυσμηνόρροια. Ο Φρόιντ ερμήνευσε τότε την κατάστασή της ως «ένα λανθάνον ερωτικό περιστατικό, που συνέβη σε μια παρθένο πριν από την έναρξη της σεξουαλικής συνειδητοποίησης, κατεστάλη και ως εκ τούτου κατέστη αιτία υστερίας, αλλά μόνον όταν ένα δεύτερο τέτοιο περιστατικό αφύπνισε αυτή την ανάμνηση και την κατέστησε τρομακτική.»

Και τι συνέβαινε όταν κάποιος  ασθενής δεν είχε να αναφέρει κάποιο ενδιαφέρον ερωτικό συμβάν στην προεφηβική του ηλικία; Τότε ο Φρόιντ έλεγε ότι «αντιστέκεται».

Μετά από πολύωρες εξετάσεις και ψυχαναλύσεις ο Φρόιντ κατάφερε να πείσει την Έμμα να παραδεχθεί ότι ένας καταστηματάρχης προσπάθησε κάποτε να την αγγίξει στα γεννητικά της όργανα όταν ήταν παιδί.

Ταυτόχρονα, ο Φρόιντ  διέγνωσε  ότι Έμμα έπασχε από ένα διπλό σύνδρομο, την «υστερο-νευρασθένεια», κι ότι το κομμάτι που αφορούσε στη νεύρωση προκλήθηκε από τον αυνανισμό.

Τι της έκανε; Tης αφαίρεσε χειρουργικά ένα οστό από τη μύτη προκαλώντας της ρινορραγία που κράτησε τουλάχιστον έναν μήνα. Ο Φρόιντ υποστήριξε ότι η ρινορραγία προερχόταν από την «σεξουαλική επιθυμία, ότι εξέφραζε τις επιθυμίες της με την εκτόξευση αίματος».

Ο  Αμερικανός καθηγητής θεωρούσε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν το είχαν οι ασθενείς αλλά το μυαλό Φρόιντ, το «εσωτερικό του σπίτι του τρόμου», όπως το αποκαλεί. 

Πίστευε ότι όλα τα αγόρια είναι ερωτευμένα με τις μητέρες τους και θέλουν να δολοφονήσουν τους πατεράδες τους, σύμφωνα με το δικό του Οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Αλλά και κάτι ακόμα... Είχε και μια περίεργη θεωρία ότι οι γυναίκες είναι «μοχθηρά πλάσματα, ο κόλπος των οποίων απειλεί να ευνουχίσει κάθε αρσενικό που θα μπει στο βασίλειό τους». Όσο για την κρυφή φιλοδοξία κάθε θηλυκού;  Να αποκτήσει αποκόπτοντας το «πέος που φθονεί».

Ο  Κρους, δε, εξηγεί ότι οι θεωρίες του Φρόιντ ήταν δημοφιλείς επειδή ήταν ένα ικανοποιητικό μείγμα αστυνομικών ιστοριών - άλλωστε ο Φρόιντ θεωρούσε τον εαυτό του ως τον “Σέρλοκ Χολμς του υποσυνείδητου”- και μαλακού πορνό.