19 Φεβρουαρίου 2020

H εκλογή του Χουάν Περόν και η Εβίτα, η γυναίκα που τον στήριξε στην προεδρία

Σαν σήμερα, στις 24 Φεβρουαρίου του 1946, ο Χουάν Περόν εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής με το 54,4% των ψήφων.Από τότε και μέχρι το θάνατο της Εβίτας.., πορεύτηκαν μαζί στην εξουσία.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σαν σήμερα, στις 24 Φεβρουαρίου του 1946, ο Χουάν Περόν εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής με το 54,4% των ψήφων.Από τότε και μέχρι το θάνατο της Εβίτας.., πορεύτηκαν μαζί στην εξουσία.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ένα παλιό γνωμικό λέει ότι πίσω από έναν επιτυχημένο άνδρα, κρύβεται μια δυναμική γυναίκα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και το ζευγάρι Χουάν και Εβίτα Περόν. 

Γνωρίζονται το 1944.Η Εύα Ντουάρτε, η «Senorita Radio»,σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση, συναντά για πρώτη φορά τον συνταγματάρχη Χουάν Περόν. Τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε το πραξικόπημα του 1943 για να αποτρέψει να συνταχθεί η Αργεντινή με τους Συμμάχους. Ο Περόν ζητά τη βοήθειά της για να συγκεντρώσει χρήματα για τους σεισμοπαθείς.

 Εκείνη 24 κι εκείνος 48. Από τότε πορεύονται μαζί στην εξουσία. Τον αγαπά βαθιά γιατί την ανεβάζει στο βάθρο απ’όπου μπορούσε να εκδικηθεί όσους την ταπείνωσαν. Κι εκείνος τη λατρεύει γιατί, με την ταπεινή καταγωγή της και το λαϊκιστικό προφίλ της, κατακτά την εργατική τάξη και εδραιώνει τη δικτατορική εξουσία του.

Η Εβίτα λατρεύεται από την εργατική τάξη σαν θεά...Παντρεύονται, λοιπόν, ένα χρόνο μετά τη γνωριμία τους και στις 24 Φεβρουαρίου  του 1946, ο Χουάν Περόν εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής με το 54,4% των ψήφων, μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας κατά της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης. Ξεκινά ένα ευρύ πρόγραμμα εκβιομηχάνισης και κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία, έχοντας ως στόχο  μεγαλύτερα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη στην εργατική τάξη. Κρατικοποιεί τις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας και πραγματοποιεί  μεγάλης κλίμακας δημόσια έργα. 

Αυξάνει  αρκετά το εισόδημα των εργατών με γενναίες αυξήσεις στα ημερομίσθια και πρόσθετες κοινωνικές παροχές. Ξένο συνάλλαγμα που είχε συγκεντρωθεί από τις μεγάλες εξαγωγές της χώρας κατά τη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου είναι το κεφάλαιο για τις πολιτικές του προέρχονταν από το ξένο συνάλλαγμα που . Ο Περόν έχει στήριξη από τον στρατό, που τον κρατά υπό τον έλεγχό του και για να επιτύχει την πολιτική του. Σύντομα, η διακυβέρνηση του Περόν δεν διαφέρει σε τίποτα από μια δικτατορία.

Ο Περόν υιοθέτησε έντονη αντιαμερικανική και αντιβρετανική στάση, κηρύττοντας τα πλεονεκτήματα της δικής του «τρίτης θέσης» μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού, τόσο στις εσωτερικές, όσο και στις εξωτερικές υποθέσεις. Τη διατύπωσε στο ομιχλώδες δόγμα του «Χουστισιαλίσμο» («Justicialismo»), που στηριζόταν σε τρεις πυλώνες: κοινωνική δικαιοσύνη, πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία. Ο Περόν επεξέτεινε την επιρροή της Αργεντινής σε πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής και επιδίωξε να εδραιώσει την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του στη Νότια Αμερική.

Στις 11 Νοεμβρίου του 1951 κερδίζει και πάλι τις εκλογές με ένα εντυπωσιακό 64% των ψήφων. Μεγάλο μερίδιο της νίκης το οφείλει στη σύζυγό του Εβίτα, η οποία κινητοποιεί τον γυναικείο πληθυσμό της χώρας, που ψήφισε για πρώτη φορά.

Η Εβίτα δουλεύει συνέχεια και με ιδιαίτερο ζήλο υπέρ του συζύγου της και σε κάθε δημόσια εκδήλωση εμφανίζεται δίπλα του. Είναι η πρώτη γυναίκα πολιτικού που υιοθετεί αυτή τη συνήθεια στην Αργεντινή. «Μια Περονίστρια οφείλει τυφλή πίστη στον Πρόεδρο» έλεγε.Η συμβολή της στο μείγμα μιλιταρισμού και λαϊκισμού που αποτέλεσε την ιδεολογία, τον «justicialismo» - του περονιστικού καθεστώτος - είναι ανεκτίμητη. Όσο για τη δημοτικότητά... Θα μπορούσαμε να την χαρακτηριστεί ανυπολόγιστη... Ο Χουάν μπορεί να είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους φτωχούς και την εργατική τάξη της χώρας, η Εβίτα όμως, λατρεύεται σαν θεά... Σε κάθε δημόσια εμφάνισή της, χιλιάδες κόσμου τη συνοδεύει και ζητοκραυγάζει με ενθουσιασμό ρυθμικά το όνομά της.Τα επόμενα έξι χρόνια, η Εύα Περόν, αποκτά δύναμη στα φιλοπερονικά εργατικά σωματεία, καθώς μιλά για τα εργατικά δικαιώματα. Η φήμη της εξαπλώνεται στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Το 1947 επισκέπτεται την Ευρώπη με πρώτο σταθμό την Ισπανία και φιλοξενείται από τον δικτάτορα Φράνκο. Συνεχίζει στην Ιταλία όπου γνωρίζει τον Πάπα, μετά με τη Γαλλία, την Πορτογαλία και το Πριγκιπάτο του Μονακό.

Παλεύουμε για να έχουμε λιγότερους πλούσιους και λιγότερους φτωχούς. Πρέπει να κάνετε το ίδιο.” Ο Ευρωπαικός Τύπος, όμως, είναι ιδιαίτερα καυστικός κριτικάροντας την αίσθηση που έχει για τη μόδα- αρκετά πίσω σε σχέση με τα ευρωπαικά πρότυπα. Και εκείνη αποφασίζει να ανανεώσει ριζικά την γκαρνταρόμπα της παραγγέλοντας νέα μοντέλα από το Παρίσι, προκειμένου να σταματήσουν οι αρνητικές κριτικές.ίγο καιρό αργότερα, ο Περόν, περνά στο Κοινοβούλιο της χώρας νέο νόμο που δίνει στη γυναίκα το δικαίωμα ψήφου και οι σουφραζέτες δικαιώνονται. Οι αντιδράσεις κατά του νόμου… πολλές… Ο Χουάν και η Εβίτα μάχονται με κάθε τρόπο υπέρ του και ποντάρουν όλη την πολιτική πίεση που διαθέτουν. Οι γυναίκες της χώρας αποθεώνουν την Περόν για το δικαίωμα στη δημοκρατία.“Διεκδίκησα περισσότερα δικαιώματα για τις γυναίκες, επειδή ήξερα τί αναγκάζονται να υποφέρουν.” λέει η Εβίτα.

Παράλληλα, διευθύνει τα υπουργεία Εργασίας και Υγείας, ιδρύει και το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα μεγάλης κλίμακας της χώρας, το Γυναικείο Περονικό Κόμμα.

Με τη δημιουργία του Ιδρύματος Εύα Περόν, το 1948, η Εβίτα ξεκινά το ταξίδι της προς την Αγιοσύνη. Ιδρύει 1000 ορφανοτροφεία, 1000 σχολεία, 60 νοσοκομεία κι εκατοντάδες κέντρα για τους ηλικιωμένους. Φτιάχνει, ακόμα, μια ολόκληρη γειτονιά στο Μπουένος Άιρες που έχει μείνει γνωστή ως «Πόλη της Εβίτα». Κάθε χρόνο μοιράζει εκατοντάδες χιλιάδες παπούτσια, κατσαρόλες, ραπτομηχανές. Ταυτόχρονα, όμως, σπαταλά τεράστια ποσά και για τα λούσα της. Τυλιγμένη με γούνες μινγκ, φιλά λεπρούς και συφιλιδικούς. Είναι τόση η αγάπη που τους δείχνει όσο το μίσος που επιδείκνυε στους ισχυρούς και όσους τόλμησαν να την αμφισβητήσουν. Λατρεύεται όσο καμία και το 1951 πολλοί ζητούν να θέσει υποψηφιότητα για την αντιπροεδρία. Στον αγώνα αυτόν λαμβάνει μεγάλη υποστήριξη από την πολιτική βάση των Περονικών, από χαμηλόμισθους Αργεντινούς και μέλη της εργατικής τάξης -τους γνωστούς ντεσκαμισάντος (χωρίς πουκάμισο). Ωστόσο, η αντιπολίτευση των στρατιωτικών και της υψηλής κοινωνίας μαζί με το πρόβλημα της υγείας της την αναγκάζουν να αποσύρει την υποψηφιότητά της. Είναι λίγο πριν το θάνατό της από καρκίνο της μήτρας, όταν λαμβάνει από το Κογκρέσο τον επίσημο τίτλο του Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους. Έχει ακριβώς την ίδια ασθένεια που σκότωσε και την πρώτη σύζυγο του Περόν.

Για τελευταία φορά, βρίσκεται στο μπαλκόνι της Προεδρικής κατοικίας και απευθυνόμενη προς τον λαό, ανακοινώνει όλους τους τίτλους τιμής που της έχουν αποδοθεί και πως θα κρατήσει μόνο τον τελευταίο. Του “Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους”.

Φεύγει” στα 33 της χρόνια και το πένθος για το λαό της Αργεντινής που τη λάτρεψε είναι βαρύτατο. ΟΧουάν Περόν είναι απαρηγόρητος με το “χαμό” της αγαπημένης του Εβίτας... Καλεί τον δρ.  Πέντρο  Άρα -έναν παγκοσμίου φήμης Ισπανό ειδικό στην ταρίχευση- ο οποίος μουμιοποιεί το πτώμα της. Ο Περόν σχεδιάζει σχεδιάσει την ανέγερση ενός μαυσωλείου προς τιμή της για να είναι ο τελευταίος τόπος κατοικίας της. Το έργο αυτό, τελικά, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ο Περόν ταριχεύει το πτώμα της εκθέτοντάς το σε λαϊκό προσκύνημα. ‘Ισως θεωρούσε ότι η απήχησή της στον λαό θα εξασφάλιζε την παραμονή του στην εξουσία. Το Βατικανό, μάλιστα, λαμβάνει 40.000 γράμματα που ζητούν να ανακηρυχθεί η Εβίτα αγία. Το ταριχευμένο σώμα της, βέβαια, δεν μπορεί να κρατήσει τον Περόν στην εξουσία. Η ταφή της Πρώτης Κυρίας, γίνεται με τιμές Αρχηγού κράτους και δημοσία δαπάνη.

Λίγο αργότερα αρχίζουν να πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας εναντίον του εξαιτίας των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Στις 19 Σεπτεμβρίου  του 1955 ανατρέπεται με στρατιωτικό πραξικόπημα από αξιωματικούς του στρατού και του ναυτικού που εκφράζουν την λαϊκή δυσαρέσκεια για τον υψηλό πληθωρισμό, τη διαφθορά, τη δημαγωγία και την καταπίεση. Το νέο καθεστώς θεωρεί τη σορό της Εβίτας επικίνδυνο πολιτικό σύμβολο. Το στέλνουν, λοιπόν, γι’αυτό το λόγο στην Ευρώπη και παραμένει εκεί κρυμμένο σε μια κρύπτη με πλαστό όνομα! Όλη η ιστορία με τη σορό της Εβίτας τελειώνει σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, όταν την παραδίδουν στον Περόν και εκείνος, το 1974, επιστρέφοντας από την Μαδρίτη, το παίρνει μαζί του στην Αργεντινή.