24 Νοεμβρίου 2018

Jimi Hendrix: o βασιλιάς της κιθάρας

Η κιθάρα δεν θεωρούνταν το όργανο της επιλογής του, αλλά προέκταση των χεριών του.
Η κιθάρα δεν θεωρούνταν το όργανο της επιλογής του, αλλά προέκταση των χεριών του.

Οι μεγάλοι κιθαρίστες ισχυρίζονται ότι υπάρχουν πράγματα στην εξάχορδη θεά που ακόμη δεν έχουν κατανοήσει. Σε λίγες μέρες, στις 27 Νοεμβρίου, θα γιορτάζαμε τα 76α γενέθλια του ανθρώπου που κατάφερε να την τιθασεύσει. Και δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Jimi Hendrix.

Το μεγαλείο του Jimi Hendrix  δεν φάνηκε στον κόσμο μόνο μέσα από τον ήχο της ηλεκτρικής του κιθάρας. Είναι πραγματικά πολύ παράξενο πως ένας τέτοιος μουσικός δεν έλαβε την προσοχή που του άξιζε από την πρώτα κιόλας στιγμή. Όλοι αναφερόμαστε στον Jimi Hendrix  όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τον αυθεντικό ροκ ήχο μιας κιθάρας, αλλά πόσοι πραγματικά ξέρουν πως ο διάσημος κιθαρίστας απασχόλησε την κοινή γνώμη για μόλις τέσσερα χρόνια;

Ο Jimi είχε κάτι υπερβολικά αφύσικο για εκείνη την εποχή. Ήταν ένας νέγρος ο οποίος έμπαινε στο κόσμο της ροκ. Και αυτό δεν άρεσε σε πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων. Σαν παιδί υπήρξε αρκετά περίεργος χαρακτήρας, αφού είχε μπλέξει με άσχημες παρέες και ναρκωτικά από μικρή ηλικία. Η αλήθεια όμως είναι πως αν ο Hendrix δεν προερχόταν από ένα τόσο δυσλειτουργικό περιβάλλον, η μουσική του ενδεχομένως να μην ήταν τόσο υπέροχη. Γιατί ήταν εκείνες οι άσχημες στιγμές που επιθυμούσε να εξαφανίσει μέσω της κιθάρας, το μοναδικό πράγμα που αγάπησε ολοκληρωτικά όπως τον αγάπησε και εκείνο.


Ο Hendrix ήρθε στο προσκήνιο για πρώτη φορά τέλη του 1966 με αρχές του 1967. Παρόλο που είχε ξεκινήσει κάποιες ηχογραφήσεις δύο χρόνια νωρίτερα, δεν μπορούσε να πείσει καμία δισκογραφική ότι είχε κάτι το ξεχωριστό. Επιπλέον είχε και λερωμένο ποινικό μητρώο από τις κλοπές αμαξιών, κάτι για το οποίο αναγκάστηκε να υπηρετήσει στον Αμερικανικό Στρατό σαν αλεξιπτωτιστής! Τελικά, ήταν η κοπέλα του Keith Richards που θα τον σύστηνε στον μάνατζερ των Stones, Andrew Loog Oldham, που ξεχώρισαν το ταλέντο του Hendrix από την πρώτη στιγμή που τον άκουσαν στο στούντιο. Και κάπου εδώ ξεκίνησε η μαγεία της ροκ μουσικής.

Σε κάθε εμφάνιση του σε κάποιο τοπικό club, ο Jimi ήταν ο άνθρωπος που δεν έπαιρνε τίποτα δεδομένο σε μια μελωδία. Δηλαδή, δεν έλεγε θα ξεκινήσω από το Α για να πάω στο Β ώστε να ακουστεί σωστά η μελωδία μου. Αντιθέτως πειραματιζόταν με τα πάντα και κυρίως με την τεχνολογία που είχε διαθέσιμη η κιθάρα εκείνη την εποχή. Ο Jimi έμεινε γνωστός για τις υψηλές τονικές που επέλεγε για την κιθάρα του, τις παραμορφώσεις των pedals και για τον εναλλασσόμενο «βρόμικο» ήχο των ενισχυτών. Μέχρι και σήμερα αν ακούσεις τα ροκ κομμάτια του, υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που θα αποκαλούσες άγριο και μελωδικό. Η μεγάλη μαγεία του Jimi, υπήρξε στο γεγονός ότι ήξερε να παντρεύει τους ήχους και να τους δένει σαν να είναι οικογένεια. Και αυτό ήταν ασύλληπτο για τους κιθαρίστες της εποχής.


Επίσης για αυτά τα τέσσερα χρόνια μέχρι τον θάνατο του, υπήρξε showman. Η κιθάρα δεν θεωρούνταν το όργανο της επιλογής του, αλλά προέκταση των χεριών του. Τόσο για τον κόσμο, όσο και για τους ροκάδες της εποχής, ο Hendrix υπήρξε ένας άψογος εκτελεστής της κιθάρας. Ήταν ο άνθρωπος που με το να ακουμπάει τις χορδές με τα δόντια ή να παίζει πίσω από την πλάτη, έδειχνε πως δίνει περισσότερο έμφαση στη κιθάρα παρά στον ίδιο. Επιπλέον εάν κάποιος θελήσει να δει το πραγματικό ταλέντο του Hendrix, τότε σίγουρα θα πρέπει να ακούσει τον δίσκο με τα electric blues του. Είναι πραγματικά μοναδικό, το πώς ένας άνθρωπος μεταπηδά από το ένα genre στο άλλο, δημιουργώντας άριστες μελωδίες και ειδικά για το blues που θεωρείται δύσκολο  είδος. Μέχρι και σήμερα ο Robert Plant των Led Zeppelin, έχει δηλώσει πως τα blues του Hendrix είναι ότι πιο σημαντικό έχει βγάλει η μουσική.


Κάπου όμως εκεί, το ταλέντο ποτίζεται από αλκοόλ και μένει χαμηλά από τα ναρκωτικά. Ο Hendrix αντιμετώπιζε μεγάλο πρόβλημα που τελικά τον πρόδωσε. Έπινε τακτικά (και τα πάντα), ήταν χρήστης LSD και είχε μεγάλο θέμα με τα υπνωτικά χάπια. Ένας συνδυασμός από κρασί και Vesparax, ήταν η αιτία που τον έστειλαν για τον μεγάλο ύπνο και στέρησαν από την ροκ μουσική έναν ακόμη καλλιτέχνη. 

Όμως ακόμη και έτσι, ο Hendrix μέσα σε μόλις μια τετραετία, σύνδεσε το όνομα του με το Olympia, το Woodstock και με δεκάδες άλλες εμφανίσεις. Ήταν ένας άνθρωπος με φυσικό ταλέντο στη μουσική, αλλά είχε και εκείνος τη μεγάλη κατάρα που είχαν πάντα οι ροκάδες: ήταν χαμένος, έψαχνε τη θέση του στο κόσμο και προσπαθούσε να βρει τα πράγματα που θα τον έκαναν ευτυχισμένο. Είναι πραγματικά παράδοξο το γεγονός ότι οι ροκάδες, παρόλη την ανάστατη ζωή τους, είναι οι πρώτοι που ψάχνουν να βρουν την ισορροπία.

Για τον Jimi η ισορροπία αυτή, είχε μόλις έξι χορδές…