07 Ιανουαρίου 2019

Ο άνθρωπος που περνάει τη ζωή του με καταδύσεις σε υπονόμους! Και αγαπάει τη δουλειά του!

Καθώς καταδύεται, ο Camara αφηγείται την εμπειρία του: «Φαντάζομαι ότι εδώ μοιάζει σαν να βρίσκομαι στο διάστημα. Νιώθω μόνος στο διάστημα, όπως και εγώ είμαι μόνος στο κατώτατο σημείο του βόθρου, κάτω από τα λύματα. Και νιώθω καλά»
Καθώς καταδύεται, ο Camara αφηγείται την εμπειρία του: «Φαντάζομαι ότι εδώ μοιάζει σαν να βρίσκομαι στο διάστημα. Νιώθω μόνος στο διάστημα, όπως και εγώ είμαι μόνος στο κατώτατο σημείο του βόθρου, κάτω από τα λύματα. Και νιώθω καλά»

Σε αυτή την όμορφη μικρού μήκους ταινία του Esteban Arrangoiz συναντάμε τον Julio Cesar Cu Camara, έναν άνθρωπο που βρήκε μακροχρόνια ικανοποίηση σε μια βρώμικη δουλειά: κατάδυση στους υπονόμους και σταθμούς επεξεργασίας νερού της πόλης του Μεξικού, για να καθαρίσει τα εμπόδια και να μειώσει τον κίνδυνο της πλημμύρας.


Όπως γράφει ο Arrangoiz, «Το Μεξικό υφίσταται πολλαπλές κρίσεις: ανθρωπιστική, διαφθορά, σκουπίδια. Αυτή η ταινία μας δείχνει πώς μέσω του έργου του, ένας άνθρωπος είναι ικανός να βρει την ομορφιά, την ευχαρίστηση και την ουσία της ανθρωπιάς του μέσα στα μπάζα. Αυτό με παρακινεί, μου δίνει ελπίδα και με ωθεί να κάνω ταινίες. Νομίζω ότι το Μεξικό χρειάζεται ιστορίες όπως αυτές».

Καθώς καταδύεται, ο Camara αφηγείται την εμπειρία του:

 «Φαντάζομαι ότι εδώ μοιάζει σαν να βρίσκομαι στο διάστημα. Νιώθω μόνος στο διάστημα, όπως και εγώ είμαι μόνος στο κατώτατο σημείο του βόθρου, κάτω από τα λύματα. Και νιώθω καλά. Αισθάνομαι την πίεση του νερού. Νιώθω σαν να με αγκαλιάζει. Αισθάνομαι ότι το νερό με συγκρατεί. Το νερό με προστατεύει, λίγο. Και δεν θέλω να σταματήσω να νιώθω αυτό».

Η αρχική σκηνή, του Camara με το καταδυτικό κοστούμι του, που κατεβαίνει σε δεξαμενή αποχέτευσης, είναι καταπληκτική, σαν κάτι από μια sci-fi ταινία της δεκαετίας του `70.