10 Οκτωβρίου 2021

Οι παράνομες μουσικές ακτινογραφίες της Σοβιετικής Ένωσης.

Όταν οι δισκοθήκες ήταν στολισμένες με ανθρώπινα μέλη!
Όταν οι δισκοθήκες ήταν στολισμένες με ανθρώπινα μέλη!

Είναι πολλοί αυτοί που ορκίζονται για τις «ελευθερίες» που απολάμβαναν οι πολίτες στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Τις ανέσεις, τη σιγουριά, την ασφάλεια, τη διασκέδαση. Κάτι σαν τα δικά μας χρόνια της χούντας που όλα ήταν στην εντέλεια, κοιμόσουν με ανοιχτές πόρτες, το τραπέζι είχε πάντα κρέας και ο όρος «κομπίνα» είχε εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο των ανθρώπων.

Από την άλλη, υπάρχει η πραγματικότητα, που και στις δύο περιπτώσεις λέει πως κανείς δεν ήταν ελεύθερος, οι αριθμοί ήταν πλασματικοί, και το αίσθημα ασφάλειας ήταν μάλλον ο απόλυτος φόβος για το τι σου ξημερώνει αύριο και αν κάποιος σε έβαλε στο μάτι και με μια του φράση, ανυπόστατη τις περισσότερες φορές, θα σου κατέστρεφε τη ζωή΄.

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, κάθε τι δυτικό ήταν και απαγορευμένο. Έτσι και η μουσική. Στα χρόνια που η Jazz γέμιζε μικρές και μεγάλες μουσικές σκηνές σε όλο τον κόσμο, που το Rock n’ Roll γίνονταν η απόλυτη εφηβική μανία και ο πλανήτης έσκυβε το κεφάλι σε έναν κοινό βασιλιά, τον Elvis Presley, οι Ρώσοι μουσικόφιλοι κυκλοφορούσαν μόνο με καμπαρτίνες μεταφέροντας ακτινογραφίες.

Οι ακτινογραφίες ήταν ένα υλικό σε αφθονία στη Σοβιετική Ένωση Τα νοσοκομεία στο τέλος κάθε χρονιάς έπρεπε να ξεφορτώνονται όλα τα εύφλεκτα υλικά από τους χώρους τους, και τι πιο επικίνδυνο από την ακτινογραφία. Θέλοντας οι υπεύθυνοι να γλυτώσουν κόπο για γκρίνια από το προσωπικό που θα έπρεπε να αναλάβει την καύση των υλικών, έδιναν θετικές απαντήσεις στις προτάσεις κάποιων περίεργων τύπων που προσφέρονταν να το κάνουν αφιλοκερδώς.

 

Οι ακτινογραφίες αντκαθιστούσαν εκεί το βινύλιο Τα υλικά κόβονταν με ένα ψαλίδι σε κάτι που έμοιαζε με κύκλο. Με ένα τσιγάρο άνοιγαν την τρύπα στη μέση και έπειτα στις ελάχιστες μηχανές κοπής που υπήρχαν, αντέγραφαν δημοφιλείς, στη Δύση, δίσκους. Σε αντίθεση με το βινύλιο, η ακτινογραφία είναι λεπτή και εύκαμπτη. Αυτό σήμαινει ότι το ηχητικό αποτέλεσμα ήταν τραγικό, αλλά το μόνο που υπήρχε, και μπορούσε να κρυφτεί επάνω στον πωλητή χωρίς να κινηθούν υποψίες. Κάτω από το πουκάμισο, μέσα από τη ζακέτα, στα μανίκια της καμπαρντίνας, που είπαμε πριν.

Η μυστική μουσική κοινότητα είχε τα δικά της στέκια για τις αγοραπωλησίες. Οι άνθρωποι της γνωστής σε όλους KGB, έβρισκαν συχνά τον τρόπο να μαθαίνουν τα σημεία και να επεμβαίνουν, συλλαμβάνοντας πωλητές και αγοραστές, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις πέρναγαν μέχρι και χρόνια στη φυλακή. Με την απελευθέρωση τους όμως, το πάθος τους για τις «μουσικές» ακτινογραφίες είχε πολλαπλασιαστεί, και οι πιάτσες γέμιζαν με ολοζώντανες και «τρελαμένες» φάτσες.

Έφτασε κάποια στιγμή, που οι αρχές συνειδητοποίησαν πως οι απαγορεύσεις αυτές δεν είχαν κανένα νόημα. Έτσι αποφάσισαν να υιοθετήσουν μια πιο ελαστική προσέγγιση, πράγμα που έκανε τους φίλους της Δυτικής μουσικής να ανασάνουν και να μελαγχολήσουν παράλληλα για τα όσα πέρασαν άσκοπα κυνηγημένοι. Οι «παράνομοι» δίσκοι τους, οι στολισμένοι με μακάβριες απεικονίσεις οστών, που αν και με άθλιο ήχο τους κράταγαν σε επαφή με τα δρώμενα στον υπόλοιπο κόσμο, δεν ήταν πια απαραίτητοι. Τέτοια ενθύμια όμως δεν πετιούνται, συντροφεύουν για πάντα.