08 Μαΐου 2020

Ταξιδιάρικες ιστορίες στις ράγες

Έχουν κάτι τα ταξίδια με τραίνο, κάτι μαγικό, σαν όλο το δίκτυο με τις ράγες, τα βαγόνια, τους σταθμούς και τις αποβάθρες να είναι ένας άλλος κόσμος, σχεδόν ονειρικός.
Έχουν κάτι τα ταξίδια με τραίνο, κάτι μαγικό, σαν όλο το δίκτυο με τις ράγες, τα βαγόνια, τους σταθμούς και τις αποβάθρες να είναι ένας άλλος κόσμος, σχεδόν ονειρικός.

Για κάποιο περίεργο λόγο, τις τελευταίες μέρες γυρίζουν στο μυαλό μου ταξίδια με τραίνο. Μάλλον όχι ακριβώς ταξίδια, περισσότερο διαδρομές - και στιγμές σε τραίνα και σταθμούς που έχω βρεθεί παλιά, παλιότερα, για διάφορους λόγους. Άλλωστε πάντα, όποτε είχα την επιλογή, προτιμούσα το τραίνο από το αεροπλάνο.  

Είχαν και συνεχίζουν να έχουν κάτι μαγικό τα τραίνα, που με κάνει να χαζεύω. Nα χαμογελάω, να αναπολώ, να ονειρεύομαι. Σαν όλο αυτό το δίκτυο με τις ράγες, τα βαγόνια, τους σταθμούς και τις αποβάθρες να είναι ένας άλλος, σχεδόν ονειρικός κόσμος. Άκουγα προχθές, μετά από πολλά χρόνια είναι αλήθεια, το Last Train to Lhasa -παρεμπιπτόντως η ομώνυμη σύνθεση ήταν εμπνευσμένη από το κίνημα για την απελευθέρωση του Θιβέτ από την Κίνα, υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία σχετικά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Και κάτι ο ambient ήχος του τραίνου στο συγκεκριμένο κομμάτι, κάτι το λίγο «φεύγα» της μουσικής, με έπιασε πάλι και θυμόμουν…


Μια διαδρομή από το Lauterbrunnen στο Wengen, στο γραφικό χωρίο μέσα σε ένα τοπίο άγριας ομορφιάς, όπου πας μόνο με τραίνο τον χειμώνα - και αν θέλεις μπορείς να συνεχίσεις για το Eiger, τους παγετώνες, πάλι με τραίνο. Και μετά από μέρες, στην επιστροφή, αξημέρωτα, περιμένοντας στον σταθμό με παγωνιά που έτσουζε. Μια άλλη από Παρίσι για Γενεύη με το TGV, βαρετή, και στη Γενεύη έλεγχος διαβατηρίων – σύνορα Ευρώπης, το ίδιο κι αν φεύγεις για Λυών. Ο σταθμός του Μονάχου – καμία σχέση με  το ομώνυμο θλιβερό τραγούδι. Άλλες φορές από Μόναχο για Στουτγάρδη, που περνώντας από την Ulm φαίνεται ο καθεδρικός ναός της, ο ψηλότερος της Ευρώπης. Ή από Milano Centrale στη Βερόνα, οι λίμνες μακριά.


Και το παραμυθένιο Rhatische Bahn - διαδρομή από την Chur στο Σεν Μόριτζ, άλλες εποχές, με όλες τις πινακίδες και στα Ρομανσικά, την τέταρτη επίσημη γλώσσα της Ελβετίας – πλέον, από το 2008, κομμάτι του είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Εδώ ανήκει και το Bernina Express, όπως και το Glacier Express – διαδρομές μαγικές, ονειρεμένες.

Είναι κι άλλες πολλές όμως, όπως το Orient Express από Λονδίνο στη Βενετία, ίσως κάποτε το κάνω γιατί το έχω απωθημένο, αν και το αυθεντικό έχει αποσυρθεί, μαζί με το έγκλημα της Αγκάθα Κρίστι.  Ή ο Υπερσιβηρικός, από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ – αυτό δεν θα το κάνω, το αφήνω για άλλους που το έχουν απωθημένο – αν και λένε ότι είναι εμπειρία ζωής.



Σε κάθε περίπτωση, σκεφτόμουν διαδρομές, κι άλλες διαδρομές, φασαρία στους σταθμούς, αποβάθρες με κόσμο ή ανατριχιαστικά άδειες, ο υπνωτιστικός ήχος του τραίνου, πιθανώς και το ανεπαίσθητο τράνταγμα του βαγονιού στις ράγες. Τα τραίνα να σφυρίζουν, οι σταθμάρχες. Σταθμοί κουκλίστικοι, γραφικοί ή μεγάλοι, επιβλητικοί. Τοπία που εναλλάσσονται και αν κάθεσαι ανάποδα τα βλέπεις να απομακρύνονται, χρώματα που αλλάζουν, αλλάζεις θέση για να μην σε χτυπάει ο ήλιος.  Ώρες ταξιδιάρικες που μετριόνταν με ακρίβεια λεπτού, χάζι έξω από το παράθυρο, βόλτα στα βαγόνια για να βρεις καφέ και να ξεμουδιάσεις, ή να τσιμπήσεις κάτι, βιβλίο, μουσική με ακουστικά στο walkman Sony τότε που δεν υπήρχαν κινητά, αργότερα i-pod και tablet και laptop και λίγη δουλειά, αλλά πάλι χαζεύοντας έξω τα τοπία και πάει λέγοντας - πόση ώρα έχουμε ακόμη; πόσους σταθμούς;

Κάτι έχουν τα τραίνα, κάτι μαγικό. Είτε ταξιδεύεις για δουλειά είτε για αναψυχή, αυτή η αίσθηση ότι για κάποια ώρα / κάποιες ώρες μπορείς να αφεθείς σε κάτι να σε πάει εκεί που θέλεις να πας, εύκολα, άνετα, χαλαρά και κυρίως με τον δικό του προκαθορισμένο ρυθμό, στον οποίο έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να επέμβεις, είναι όχι μόνο απολαυστική, είναι εκτός πραγματικότητας. Σε κάποιο άλλο επίπεδο, είναι η πραγματικότητα.

Ταξίδια πραγματικά κάποτε, ταξίδια του μυαλού τώρα, ταξίδια αληθινά στο μέλλον. Αναμνήσεις από το μέλλον, ονειρικές, πραγματικές. Δεν χρειάζεται καν να προσδεθείς. Θα φτάσεις, ακριβώς όταν είναι να φτάσεις  - είναι, άλλωστε, όλα προκαθορισμένα. Το μόνο που έχεις, είναι να απολαύσεις την διαδρομή. Enjoy!