23 Οκτωβρίου 2018

Χάρης Μαυρουδής | Στην κοινωνία μας δεν επιβραβεύεται η αγάπη, αλλά το εφήμερο, το εύκολο και το φτηνό...

Χάρης Μαυρουδής | Οδός Αβύσσου αριθμός 0 | Νότης Μαυρουδής | klik | συνέντευξη | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη στο klik με τον χαρισματικό ηθοποιό που πρωταγωνιστεί στην παράσταση με την αριστουργηματική αυτοβιογραφία του Μενέλαου Λουντέμη, `Οδός Αβύσσου, αριθμός 0` .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη στο klik με τον χαρισματικό ηθοποιό που πρωταγωνιστεί στην παράσταση με την αριστουργηματική αυτοβιογραφία του Μενέλαου Λουντέμη, `Οδός Αβύσσου, αριθμός 0` .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Η πρώτη φορά που άκουσα για εκείνον ήταν χρόνια πριν, από τον πατέρα του. Στα πρώτα μου βήματα στο χώρο της δημοσιογραφίας, την εποχή που σπούδαζα ακόμη κι ετοίμαζα αφιέρωμα για το Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ο Νότης Μαυρουδής - ο οποίος το 1965 κατέκτησε το Α΄ βραβείο , με το τραγούδι "Ήταν μεγάλη η νύχτα"- μου μίλησε γι`αυτό το θεσμό, την πορεία του στο χώρο, την αγάπη του για την οικογένειά του. 


"Like father, like son" λέει το γνωμικό, και ταιριάζει απόλυτα και στη δική του περίπτωση με το γιο του... Μπορεί τον Χάρη Μαυρουδή να τον κέρδισε η υποκριτική τέχνη, γεννήθηκε όμως κι εκείνος με καλλιτεχνική φλέβα κι ευαισθησίες. Απόφοιτος από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και από το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Πατρών από το τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών, με σημαντικές συνεργασίες, τηλεοπτική, κινηματογραφική αλλά και θεατρική πορεία. 

Αποτέλεσμα εικόνας για χαρησ μαυρουδησ

Σήμερα πρωταγωνιστεί για δεύτερη συνεχή χρονιά  στο αυτοβιογραφικό αριστούργημα, "Οδός Αβύσσου , Αριθμός 0", του Μενέλαου Λουντέμη, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου, στο Olvio Theater. Ενός από τους  σπουδαιότερους και πολυγραφότερους `Ελληνες συγγραφείς που άφησε πίσω του μεγάλη πνευματική κληρονομιά. Ανήκει στους Έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Το έργο του θεωρείται ιδιότυπο λόγω του "ερασιτεχνικού" τρόπου γραφής του συγγραφέα, τον οποίον υπηρέτησε με πλήρη συνείδηση, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δεν τον ενδιαφέρει η Τέχνη. Κύριος σκοπός του ήταν η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και  χαρακτηρίζεται από τη ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία. Στο Μενέλεαο Λουντέμη άρεσε να στρέφεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο - αφηγητή, που ανήκει  καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, δίνοντάς την προσωπική οπτική του ανεκπλήρωτου έρωτα,  της μοναξιάς, αλλά και της δυστυχίας του κόσμου.

"Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι"...μια  συγκλονιστική φράση η οποία προέρχεται από το έργο του "Οδός Αβύσσου, αριθμός Ο" του 1962. Εκείνη τη χρονιά που κυκλοφόρησε το βιβλίο του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Ο Λουντέμης είχε καταφύγει στη Ρουμανία από το 1958 για να αποφύγει τα χειρότερα, καθώς είχε παραπεμφθεί σε δίκη με βαριές κατηγορίες ότι δήθεν θίγει την έννοια του κράτους και ότι κλονίζει την εμπιστοσύνη του πολίτη απέναντι στη δικαιοσύνη.  

Στο έργο του, οι βασανιστές επιδιώκουν να αποσπάσουν δήλωση μετάνοιας από τους κρατούμενους. Οι μετανοημένοι σε καμία περίπτωση δεν θα επέστρεφαν στο σπίτι και στις οικογένειές τους, όπως ίσως υπέθετε κανείς...  Ποιος ήταν ο απώτερος στόχος της διαδικασίας; Να σταλούν στο μέτωπο και να πολεμήσουν στο πλευρό του Εθνικού Στρατού εναντίον των παλιών τους συντρόφων. Προδοσία...

Τα βασανιστήρια περιλαμβάνουν ξυλοδαρμούς, πείνα και δίψα, εικονικές εκτελέσεις, φάλαγγα, απομόνωση πίσω από αγκαθωτό συρματόπλεγμα,  και πολλά ακόμη που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να διανοηθεί... Κάποιοι δεν αντέχουν και πεθαίνουν, άλλοι αποκτούν μόνιμη αναπηρία κι άλλοι χάνουν τα λογικά τους.

Αυτό όμως που δίνει ελπίδα είναι ότι κάποιοι παραμένουν άνθρωποι. Διατηρούν την αξιοπρέπειά τους μέχρι το τέλος...Δυο κρατούμενοι σώζουν στο καΐκι από βέβαιο πνιγμό τον δεσμοφύλακά τους, τον Στελάρα ή Κουτρούμπα ή Μελιτζάνα, που έχει βρεθεί στη Μακρόνησο... Οι δυο κρατούμενοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να κάνουν αυτόν τον μικρό απατεώνα καλύτερο άνθρωπο, ενώ  του εξομολογούνται τους καημούς τους. Στο τέλος, εκείνος περήφανος για τη σχέση τους,  ανοίγει ταβέρνα με το όνομα «Οι τρεις φίλοι». 

Ο Χάρης Μαυρουδής, μιλά στο klik για την εν λόγω παράσταση, τις αξίες της ζωής και μοιράζεται μαζί μας τις πολύτιμες σκέψεις του. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη ακολουθεί...

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, περιλαμβάνεται ο Haris Mavroudis, κείμενο


Πρωταγωνιστείτε στο εκπληκτικό έργο του Μενέλαου Λουντέμη, “Οδός Αβύσσου , αριθμός 0”  , σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου. Ένα αριστούργημα που αφορά στη φιλία, την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια. Θα ήθελα να μου μιλήσετε γι’αυτήν την παράσταση, τη συνεργασίες σας και το ρόλο που υποδύεστε.

Νομίζω πως ήδη περιγράψατε σε μεγάλο βαθμό, το σπουδαίο αυτό έργο. Να συμπληρώσω πως αναφέρεται στην περίοδο της φρίκης της Μακρονήσου και μέσα από τους δύο ήρωές Γιώργη και Παναγή, το έργο περιγράφει τα σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, καθώς και τις ανθρώπινες υπάρξεις στις οποίες καθρεφτίζεται ο κόσμος του χθες , του σήμερα και του αύριο. Η παράσταση αυτή, στηρίζεται πρωτίστως στους πέντε ηθοποιούς της, οι οποίοι έχοντας στα χέρια τους μια εξαιρετική θεατρική διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου και υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, τη μουσική του Νότη Μαυρουδή, τα σκηνικά του Ντέιβιντ Νεγρίν, τους φωτισμούς του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου, τα κοστούμια της Μαρίας Παπαδοπούλου και την καθοδήγηση στην κίνηση της Στέφανη Τσάκωνα δώσαν την δική τους μαρτυρία για εκείνη την εποχή. Είναι μια ευτυχής συγκυρία αυτή η παράσταση, η οποία δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν υπήρχαν δεσμοί φιλίας μεταξύ όλων αυτών των ανθρώπων.

Στην παράσταση αυτή υποδύομαι τον Παναγή, έναν κομμουνιστή τον οποίο στέλνουν αλυσοδεμένο στη Μακρόνησο, προκειμένου να του αποσπάσουν με τη βία την υπογραφή αποκήρυξης των ιδεών του.    

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, περιλαμβάνεται ο Haris Mavroudis, άτομα στη σκηνή

"Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι! "  μια ανατριχιαστική φράση από το έργο για τα βασανιστήρια στην εξορία της Μακρονήσου. Μια φράση που έφερα στο μυαλό μου πριν λίγους μήνες... Εκείνο το φρικτό βράδυ του Ιούλη που "ούρλιαζαν" οι άνθρωποι μέσα στις ανελέητες φωτιές... Πόσο διαχρονικά είναι κατά τη γνώμη σας τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη;

Όσο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι βασανίζονται ή εξωθούνται σε ανέχεια, πόνο και μαρτύριο από άλλους ανθρώπους, η φράση αυτή θα είναι διαχρονική. Όσο ο άνθρωπος θα έχει υποτελείς άλλους ανθρώπους, κάτι που ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα, συνεχίστηκε στη Δ.Ευρώπη κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, εξήχθη στην Αφρική και την Αμερική κατά την περίοδο των Μεγάλων Ανακαλύψεων και συνεχίστηκε και μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση ενώ στις μέρες μας βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, τότε η φράση αυτή θα μας στοιχειώνει. Και το κυριότερο είναι πως οι άνθρωποι ουρλιάζουν για τον πόνο που οι ίδιοι βιώνουν. Μαζί με τη σιωπή των Λύκων, ενυπάρχει και η σιωπή των άλλων ανθρώπων που παρακολουθούν ή αδιαφορούν για τα ουρλιαχτά που ακούγονται!      

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και άτομα χορεύουν

Τα βασανιστήρια περιλαμβάνουν ξυλοδαρμούς, πείνα και δίψα, εικονικές εκτελέσεις, φάλαγγα, απομόνωση πίσω από αγκαθωτό συρματόπλεγμα,  και πολλά ακόμη που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να διανοηθεί... Κάποιοι δεν αντέχουν και πεθαίνουν, άλλοι αποκτούν μόνιμη αναπηρία κι άλλοι χάνουν τα λογικά τους.

Αυτό όμως που δίνει ελπίδα είναι ότι κάποιοι παραμένουν άνθρωποι. Διατηρούν την αξιοπρέπειά τους μέχρι το τέλος… Πόσο δύσκολο, είναι κατά τη γνώμη σας, να συναντήσουμε “ανθρώπους” -με όλη τη σημασία της λέξεως, τη σημερινή εποχή;

Πολύ δύσκολο και σπάνιο. Η κοινωνία, διαχρονικά, αποτελείται από ουδέτερους, άγευστους ανθρώπους οι οποίοι ποτέ δε συνειδητοποίησαν την αξία και τον ρόλο τους. Υπάρχουν όμως και λίγοι άνθρωποι, τους οποίους όταν τους συναντάμε, μαγευόμαστε από αυτούς, οι οποίοι είναι ανώτεροι από εμάς και ας μην το παραδέχονται οι ίδιοι ποτέ…  

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, περιλαμβάνεται ο Haris Mavroudis, άτομα στέκονται

 “Πατρίδα είναι εκείνο που για χάρη του θυσιάζονται οι άνθρωποι και όχι εκείνο που για χάρη του σκοτώνουν.” λέει ο ένας κατηγορούμενος στον κ. Πρόεδρο. Τί είναι πατρίδα για εσάς;

Για εμένα πατρίδα είναι ο συνάνθρωπος. Δεν είναι ούτε ένας γεωγραφικός χώρος, ούτε μια κοινή γλώσσα ή σημαία. Για εμένα πατρίδα είναι ότι κοινό έχω χτίσει με τους άλλους, είναι αυτά που μας ενώνουν, είναι η δίψα για αγάπη και εκπλήρωση. Πατρίδα είναι η ανάγκη συνύπαρξης, η ανάγκη για ελευθερία και συνεργασία.

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, περιλαμβάνεται ο Haris Mavroudis, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

 Πότε αποφασίσατε ότι ο χώρος της υποκριτικής σας ταιριάζει; Δεχθήκατε από κάπου επιρροές;  

Από πολύ μικρός αγάπησα το θέατρο και την υποκριτική. Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα, με γέμιζε ερεθίσματα και εικόνες. Πολύ σύντομα ήρθε νομοτελειακά η συμμετοχή μου σε παιδικά θεατρικά εργαστήρια, παραστάσεις και με το που τελείωσα το σχολείο, φοίτησα στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν.  

 Από τη διαδρομή σας έως σήμερα, τί έχει χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη και τη καρδιά σας;

Συνεργασίες και φιλίες οι οποίες διαμόρφωσαν αυτό που έγινα και αυτό που είμαι. Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένες γιατί θέλω να τις προφυλάξω και να μην τις εμπορευματοποιήσω. Θέλω όμως να πω πως είμαι ένας άνθρωπος συναισθηματικός και αναζητώ εύκολα το παρελθόν και τους ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκα.

Ο πατέρας σας, κ. Νότης Μαυρουδής, είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες συνθέτες. Την καλλιτεχνική του φλέβα την αποκτήσατε κι εσείς, στο δικό σας κλάδο φυσικά... Ήταν ενθαρρυντικός στο ξεκίνημά σας; Ποιά συμβουλή ή συμβουλές σας έχει δώσει για το επάγγελμα αυτό;

Και οι δύο γονείς μου ήταν ενθαρρυντικοί στο ξεκίνημα αλλά μέχρι και τώρα. Ο πατέρας μου φυσικά και μου έχει δώσει συμβουλές, όπως το να έχω υπομονή και να προσπαθώ να εξελίσσομαι συνέχεια, αλλά περισσότερο επηρεάστηκα από τον ίδιο με τη στάση ζωής του παρά με τα λόγια του. 

Αποτέλεσμα εικόνας για χαρησ μαυρουδησ

Tί θαυμάζετε περισσότερο σε εκείνον, και τί στη μητέρα σας;

Θαυμάζω τη συνέπεια του και το ήθος του, ενώ από την μητέρα μου θαυμάζω την αυταπάρνησή της.

"Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων." έχει πει ο Mahatma Gandhi. Στην εποχή μας που κυριαρχεί η κρίση αξιών, ιδανικών και αληθινών συναισθημάτων, πόσο εύκολο είναι να γεννηθεί η ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους ;

Πολύ δύσκολο. Πάντα όμως πιστεύω πως ήταν δύσκολο και πάντα όμως βρίσκεις ανθρώπους που αγαπιούνται με ανιδιοτελή αγάπη. Αν ένας άνθρωπος έχει λάβει αγάπη και είναι και ο ίδιος ικανός να αγαπήσει, θα βρει το ταίρι του. Το πρόβλημα έχει να κάνει με το γεγονός πως δεν έχουν αυτή την ικανότητα όλοι οι άνθρωποι. Πως στην κοινωνία μας δεν επιβραβεύεται η αγάπη αλλά το εφήμερο, το εύκολο και το φτηνό. Μιμούμενοι λοιπόν αυτά τα πρότυπα, πως θα ήταν δυνατό να ανακαλύψουμε το όμορφο, το αιώνιο και το δύσκολο; Υπάρχει όμως και αν το θες θα το βρεις αργά ή γρήγορα… 

Στις σημαντικές  αποφάσεις της ζωής σας, σας κυριεύει η λογική ή το συναίσθημα;

Με το συναίσθημα προχωράω και η λογική ενίοτε με προσγειώνει και με υποτάσσει !

 Πιστεύετε ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

Ναι και στα δύο και όχι! Σαφώς έχει διάρκεια αλλά μπορεί αυτή η διάρκεια να είναι αιώνια, φτάνει να κυριαρχεί ο σεβασμός και η ανιδιοτέλεια για την οποία αναφερθήκαμε πιο πριν. Κοιτάζουμε πάντα τους ανθρώπους και όχι το αποτέλεσμα. Εξαρτάται από εμάς και μόνο το αν θα διαρκέσει ή το αν θα αναγεννηθεί. Σίγουρα αξίζει την προσπάθεια.

Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Για πολλά έχω μετανιώσει. Έχω κάνει αρκετά λάθη, τόσο στο επίπεδο της δουλειάς με συνεργασίες που αρνήθηκα, με τους φόβους που έφερα, με σχέσεις μου που πλήγωσα συντρόφισσες μου ή φίλους. Το ζήτημα είναι να μαθαίνεις από τα λάθη σου, όχι να μην τα κάνεις. Το να κάνεις λάθη και να τα επαναλαμβάνεις ακόμα, είναι ανθρώπινο. Το να μην μαθαίνεις όμως από αυτά είναι αμετανόητο και ανόητο. Και εγώ μαθαίνω. 

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

Δεν πάει κάπου το μυαλό μου. Κάποτε φοβόμουν την μοναξιά. Τώρα πια έχοντας χτίσει μια οικογένεια δεν την φοβάμαι. Ίσως η απάντηση είναι το να μην βιώσω έναν εκφυλιστικό θάνατο…

Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

Την μισαλλοδοξία, τον εκφασισμό της κοινωνίας, το ψέμα και την ανθρώπινη ηλιθιότητα!  

"Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ." έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για εσάς η δόξα;

Μια σειρήνα με την οποία πρέπει να διασκεδάσεις, να πάρεις την μικρή δόση αυταρέσκειας και έπειτα να βουλώσεις τα αυτιά σου και να συνεχίσεις το ταξίδι σου όπως ο Οδυσσέας. Η δόξα είναι εφήμερη και δεν απασχολεί επί της ουσίας κανέναν παρά μόνο εσένα τον ίδιο. 

Ποιο στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

Το «Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς» του Γιάγκου Αραβαντινού που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Αγάπη μου πως σ’ έχασα

πως η καρδιά μου εστάθη

και τα πουλιά σ’ αρπάξανε

μες στην πολύ βροχή, 

ήρθε νοτιάς, ήρθε βοριάς

 το κύμα να σε πάρει

αγάπη μου που μού `φυγες

γιατί ήσουν ουρανός.

Δεν γνωρίζω όμως το γιατί, όσο και αν το ψάχνω…


Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Όσοι μεταφέρουν τη γνώση και όσοι εργάζονται με στόχο να προσφέρουν και όχι να εκμεταλλευτούν.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα λάθη που δεν γίνονται κακόβουλα.

Τι είναι για εσάς  ευτυχία;

Ευτυχία είναι το να είσαι ανέμελος, να μην νιώθεις πίεση και να μην νιώθεις ανεκπλήρωτος.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι σε αυτόν τον κόσμο, τί θα ήταν αυτό;

Η ιδιοκτησία. Να μην υπήρχε ούτε ως έννοια, ούτε ως προσδοκία. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπήρχαν χωροδεσπότες, κράτη, φθόνος, μίσος, βία, εξαθλίωση, θα ήταν διαφορετική η φύση του ανθρώπου.

Αποτέλεσμα εικόνας για χαρησ μαυρουδησ

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

Πως η διάρκεια ενός καλλιτέχνη και μιας πορείας είναι αυτό που σε κάνει σπουδαίο ή ανούσιο. Πως σημασία έχει η διαδικασία προς την ολοκλήρωση και όχι το τελικό αποτέλεσμα.

Αγαπημένο μου motto  είναι τα λόγια του Albert Camus : "Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες γι`αυτό κι έχουν λίγους εραστές". Το δικό σας;

Το να μην αγχώνομαι με πράγματα που μπορώ να αλλάξω και με πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω! Αυτό με κάνει να προσπαθώ και να μην εγκαταλείπω… 

Ο χώρος σας είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Ποιοι είναι οι στόχοι και ποιες οι φιλοδοξίες σας στη δουλειά σας;

Στόχος μου είναι να μπορώ να επιλέγω συνεργασίες και ρεπερτόριο. Φιλοδοξία ,να ενταχθώ σε έναν μικρόκοσμο στον οποίο θα υπάρχει αγάπη, άμυλα και θα είναι ένας πυρήνας δημιουργίας και ασφάλειας. 

 Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, νύχτα και υπαίθριες δραστηριότητες

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και νύχτα

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα

Συντελεστές

Θεατρική διασκευή: Σοφία Αδαμίδου

Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη

Μουσική – κιθάρα: Νότης Μαυρουδής

Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν

Σχεδιασμός φωτισμού: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου

Sound Design: Μανώλης Μανουσάκης

Κίνηση: Στέφανι Τσάκωνα

Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη

Σκηνοθεσία Video: Γιώργος Κορδέλλας

Video art cinematography: Δημήτρης Ζόγκας, Παναγιώτης Ανδρεαδάκης

Φωτογραφία: Γιάννης Πρίφτης

Βοηθός σκηνογράφου : Νάσια Πλέτση

Hair styling: Κατερίνα Βασιλείου

Παραγωγή: ΦΩΣart

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

 Τους ρόλους ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης: Χάρης Μαυρουδής, Δημήτρης Μαύρος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Νότης Παρασκευόπουλος, Στέλιος Γεράνης.

Τη φωνή του «δανείζει» ο Βασίλης Μπισμπίκης

 

 Διάρκεια παράστασης

100 λεπτά(χωρίς διάλειμμα)

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Παρασκευή 21:00

Σάββατο: 19:00

Κυριακή 18:00

 

Τιμές εισιτηρίων

15€ κανονικό

12€ μειωμένο

10€ ομαδικό

 5€ ανέργων-ατέλειες

 

Προπώληση εισιτηρίων

-Viva.gr  : https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-olvio/odos-avissou-arithmos-miden/

και

-στο ταμείο του Θεάτρου

 

Olvio Theater|Φαλαισίoυ 7 |Γκάζι |2103414118