22 Ιανουαρίου 2020

Δήμητρα Μεσιμερλή | Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, να το θυμάσαι. Οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα.

Δήμητρα Μεσιμερλή | Τάλγκο | klik | συνέντευξη | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με μια ταλαντούχα ηθοποιό - σκηνοθέτιδα που πρωταγωνιστεί & σκηνοθετεί την ίσως πιο αισθηματική θεατρική παράσταση της σεζόν. Τη διασκευή του μυθιστορήματος του Βασίλη Αλεξάκη, Τάλγκο.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με μια ταλαντούχα ηθοποιό - σκηνοθέτιδα που πρωταγωνιστεί & σκηνοθετεί την ίσως πιο αισθηματική θεατρική παράσταση της σεζόν. Τη διασκευή του μυθιστορήματος του Βασίλη Αλεξάκη, Τάλγκο.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Είναι κάποιες μικρές λεπτομέρειες, που για εμένα τουλάχιστον,  παίζουν αρκετά σημαντικό ρόλο ώστε να γεννηθεί στο μυαλό μου μια πρώτη εικόνα για κάποιον άνθρωπο. Ξεκινώντας μια προετοιμασία για τη συνέντευξή μου μαζί της, ανέτρεξα σε φωτογραφίες στο προσωπικό της προφίλ σε κάποιο μέσο κοινωνικής διαδικτύωσης. Την προσοχή μου κέρδισε η φωτογραφία μιας κοπέλας, η οποία παρόλο που φοράει ένα blue jean jacket, μοιάζει λες και είναι βγαλμένη από κάποια άλλη εποχή, ρομαντική, νοσταλγική. Εκείνη, να αγγίζει με μοναδική τρυφερότητα κι ερωτισμό το πρόσωπο ενός αγάλματος. Τα χείλη της βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τα δικά του, ενώ τα μάτια της είναι κλειστά - ένδειξη της πλήρους αφοσίωσης, αγάπης κι έντονης επιθυμίας για την "ιερή" στιγμή του φιλιού. Στη λεζάντα γράφει: "Kiss: touch or caress with the lips as a sign of love, sexual desire or greeting." (Φιλί: άγγιγμα ή χάδι με τα χείλη ως ένδειξη αγάπης, σεξουαλικής επιθυμίας ή χαιρετισμό)


Μελετώντας το βιογραφικό της, μου επιβεβαιώνεται η πρώτη εντύπωση που δημιουργήθηκε για την Δήμητρα Μεσιμερλή. Μια νέα γυναίκα με φινέτσα, κουλτούρα, εντυπωσιακό συνδυασμό σπουδών.  Υποκριτική, κλασσικός και σύγχρονος χορός για 17 χρόνια, μαθήματα φωνητικής κι εξαιρετικές επαγγελματικές επιλογές τόσο ως ηθοποιός όσο και σαν σκηνοθέτιδα.

 Στις 23 Ιανουαρίου ανεβαίνει - σε δική της σκηνοθεσία- η θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Βασίλη Αλεξάκη, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1982. Δεν είναι τυχαία η κριτική του "Le Nouvel Observateur" γι`αυτό: "Το βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε πριν ερωτευθείτε ξανά". 

Είναι το πρώτο του βιβλίο γραμμένο απ’ ευθείας στα ελληνικά, ενώ ένα χρόνο αργότερα, δημοσιεύθηκε και στα γαλλικά, μεταφρασμένο από το συγγραφέα. Βραβεύθηκε, δε, από τη Γαλλική Ακαδημία κι έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 200.000 αντίτυπα. 

Το "Τάλγκο" μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο από το Γιώργο Τσεμπερόπουλο το 1984, με τίτλο "Ξαφνικός έρωτας" και πρωταγωνιστές την Μπέτυ Λιβανού και τον Αντώνη Θεοδωρακόπουλο, στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. 


Η Δήμητρα Μεσιμερλή συμπρωταγωνιστεί με τον Μιχάλη Αλικάκο σε μια παράσταση που νομίζω ότι θα αφήσει το σημάδι της στα θεατρικά δρώμενα. Ένας μοιραίος, απρόσμενος έρωτας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με διαφορετικές ζωές. Μια αστραπιαία σχέση δίχως αύριο. Η ηρωίδα θα τολμούσε να αλλάξει τα πάντα για εκείνον. Η άλλη πλευρά, όμως, δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση με τον ίδιο τρόπο. 

Με την Δήμητρα Μεσιμερλή είχαμε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση για την παράσταση, τον έρωτα, τα συναισθήματα, τη ζωή. Ανάμεσα σε άλλα, ξεχώρισα την αγαπημένη της φράση από το έργο :"Κυρία με τις Καμέλιες".

"Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, να το θυμάσαι. Οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα."

Αξίζει να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί:


Πρωταγωνιστείτε στη θεατρική παράσταση Τάλγκο που κάνει πρεμιέρα στις 23 Ιανουαρίου στο θέατρο Αλκμήνη, βασισμένη στο ομώνυμο αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Βασίλη Αλεξάκη. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για την μέχρι τώρα εμπειρία και συνεργασία σας.

Το εγχείρημα ξεκίνησε από εμένα τον προηγούμενο Μάιο, που ολοκλήρωσα τη διασκευή του μυθιστορήματος του κου Bασίλη Αλεξάκη, πήρα την έγκρισή του και άρχισα τη δημιουργία της παράστασης. Πολλοί μήνες, πολλές ευθύνες, πολλή χαρά! Με τον Μιχάλη Αλικάκο, δέσαμε γρήγορα και οι πρόβες ήταν ουσιαστικές. Περιμένουμε με ανυπομονησία τη γνώμη του κοινού!

Το βιβλίο Τάλγκο που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1982, βραβεύτηκε  από τη Γαλλική Ακαδημία κι έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα  200.000 αντίτυπα. Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και η αντίστοιχη κινηματογραφική ταινία «Ξαφνικός Έρωτας» σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου.  Για ποιους λόγους θεωρείτε ότι ξεχώρισε ;

Το βιβλίο εμένα με συγκίνησε πάρα πολύ, όπως και η ταινία. Έχει μια αθωότητα, μια γλυκιά αισιοδοξία, μια ελπίδα για τον έρωτα που λείπει στην εποχή μας. Επίσης, ο Αλεξάκης έχει προσεγγίσει απόλυτα εύστοχα τη γυναικεία πλευρά, που είναι και η κυρίαρχη στο έργο.


Ένας απρόσμενος, δυνατός έρωτας και μια σχέση που έληξε γρήγορα γιατί οι συνθήκες δεν επέτρεπαν να συνεχιστεί. Για την ακρίβεια εκείνος δεν ήταν έτοιμος για μια σημαντική  αλλαγή στη ζωή του. Θεωρείτε πως όταν η λογική υπερισχύει σε μεγάλο βαθμό έναντι του συναισθήματος, πρόκειται για πραγματικό έρωτα ή για έναν έντονο ενθουσιασμό κι αναζωογονητική εμπειρία ;

Όπως ακριβώς το θέσατε, ο Γρηγόρης δεν ήθελε να αλλάξει τη ζωή του για την Ελένη – κατά βάθος, δεν ξέρουμε αν κι η Ελένη θα μετάνιωνε ποτέ την αλλαγή αυτή. Γιατί, ουσιαστικά, βρεθήκανε λίγες μόνο μέρες και αλληλογραφούσαν 2,5 μήνες. Είναι ένα αρκετά σύντομο διάστημα για να αλλάξει κανείς ριζικά τη ζωή του. Πιστεύω πως η Ελένη ερωτεύτηκε τον έρωτά της για το Γρηγόρη, όπως κι εκείνος. 

«Θα διάβαζα μέχρι είκοσι φορές το κάθε γράμμα σου, το διάβαζα δυο – τρεις φορές μόλις ερχόταν, το φιλούσα, το έχωνα στην τσάντα μου, το ξαναδιάβαζα στο λεωφορείο. Το κρατούσα σφιχτά στα χέρια μου, μη μου το κλέψουν, μη μου το αρπάξει κανείς, το κρατούσα όπως κρατάει η μάνα το χέρι του παιδιού της όταν διασχίζουν κεντρική λεωφόρο...» περιγράφει η ηρωίδα.  Εσείς, μέσα από τη μελέτη του συγκεκριμένου έργου και από προσωπικές σας εμπειρίες, πιστεύετε ότι ένας τέτοιος έρωτας μπορεί να βελτιώσει  την προσέγγιση ζωής ενός ανθρώπου ή απλώς καλύπτει  παροδικά τα όποια προβλήματα και στη συνέχεια τον βασανίζει  ;

Ένας παθιασμένος έρωτας σπάνια έως ποτέ, έχει καλή κατάληξη. Κι έτσι οφείλει να γίνεται. Σου μαθαίνει πολλά: δυνατά συναισθήματα που ίσως δεν είχες ξανανιώσει (και καλά και αρνητικά), όνειρα και σχέδια που ως τότε σου έλειπαν. Όμως στο τέλος, πάντα πληγώνεσαι – αυτός είναι απαράβατος κανόνας!

 Αυτό που με εντυπωσίασε από το βιβλίο είναι ότι ο συγγραφέας αποδίδει εξαιρετικά  την ψυχολογία της ερωτευμένης γυναίκας: το νερό που δεν τολμάει να το αφήσει να τρέξει στο μπάνιο από φόβο μήπως δεν ακούσει το τηλέφωνο, ακόμα και το ότι άρχισε να βλέπει τον κόσμο με μεγαλύτερη επιείκεια. Ένας άνδρας που παρατηρεί αυτή τη συμπεριφορά της ερωτευμένης, γοητεύεται ή χάνει το ενδιαφέρον του γιατί τη θεωρεί δεδομένη; Μια ερωτευμένη γυναίκα που βιώνει την παραπάνω συμπεριφορά, νιώθει καλά με τον εαυτό της ή περιβάλλεται από έντονη ανησυχία κι ανασφάλεια ;

Ένας ερωτευμένος άνθρωπος – ανεξαρτήτως φύλου – νιώθει ο πιο ευτυχισμένος σ’ όλη τη Γη. Όλα μοιάζουν τέλεια, όπως λέει και η Ελένη στο έργο. Δε θεωρώ ότι η άλλη πλευρά χάνει το ενδιαφέρον της επειδή βλέπει τι αντίκτυπο έχει στη διάθεση του άλλου, ίσα ίσα, είναι πολύ γοητευτικό. Σχεδόν μαγικό…


 «Δε μ’ ερωτεύτηκες όπως σ’ ερωτεύτηκα εγώ. Εγώ ερωτεύτηκα όλες τις πτυχές του εαυτού σου, ο έρωτάς μου, σαν την αγάπη της μάνας, σε περιέβαλλε ολόκληρο, κανένα τμήμα του εαυτού σου δεν άφηνε ακάλυπτο.» λέει η Ελένη με απογοήτευση. Ο έρωτας πιστεύετε ότι έχει νόημα να είναι όπως τον περιγράφει ή πρόκειται για παγίδα που ταλαιπωρεί συναισθηματικά ;

Δε θεωρώ ότι η Ελένη είναι μονόπλευρα ερωτευμένη, κι ο Γρηγόρης την ερωτεύτηκε – με τον δικό του τρόπο. Απλά η Ελένη, ούσα γυναίκα, τα βιώνει όλα πιο έντονα, πιο συναισθηματικά. Εννοείται πως ένας τέτοιος έρωτας είναι ολέθριος αλλά αξίζει, την κάθε του στιγμή.

Πιστεύετε πως είναι καλύτερο να έχεις βιώσει ( ή έστω να νομίζεις ότι έχεις βιώσει) τον απόλυτο έρωτα κι ας σε πονέσει ο χωρισμός ή καλύτερα να μην σου συμβεί αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο και να μην πληγωθείς;

Προφανώς το πρώτο!!! Ασυζητητί το πρώτο. 

»Αν με είχες αγαπήσει κι εσύ έτσι, οι λόγοι που σ’ έκαναν να δώσεις τέλος στη σχέση μας θα είχαν μετρήσει λιγότερο, μπορεί να μην είχαν μετρήσει και καθόλου, γιατί απλούστατα δε θα μπορούσες να κάνεις χωρίς εμένα.» επίσης λέει η Ελένη. Συμφωνείτε μαζί της;

Ε ναι, εννοείται, συμφωνώ απολύτως μαζί της . Βέβαια κι ο Γρηγόρης την αγάπησε αλλά όχι αρκετά…

«Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.» έλεγε ο Δημήτρης Λιαντίνης. Θα ήθελα να σχολιάσετε.

Παρεμπιπτόντως, το κείμενο  αυτό του Λιαντίνη μου το έστειλε ο Μιχάλης να το διαβάσω και είναι υπέροχα εύστοχο. Συμφωνώ πολύ, όταν μια γυναίκα αποφασίσει να φύγει, φταίει η άλλη πλευρά. 


«Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.» έχει πει ο Μαχάτμα Γκάντι. Στην εποχή μας που κυριαρχεί η κρίση αξιών, ιδανικών και αληθινών συναισθημάτων, πόσο εύκολο είναι να γεννηθεί η ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους ;

Θα απαντήσω κι εγώ με μια αγαπημένη μου φράση: ‘Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, να το θυμάσαι. Οι άλλοι απλώς ξεγελούν τα όνειρα’. Αυτό λέει η Μαργαρίτα Γκωτιέ (σ.σ. Κυρία με τις Καμέλιες) στο ομώνυμο έργο του Άκη Δήμου. Δε νομίζω ότι η αγάπη μεταξύ ενός ζευγαριού είναι ανιδιοτελής. Και οι δύο περιμένουν την ανταπόδοση, τα λόγια να γίνουν πράξεις. Ανιδιοτελής είναι μόνο η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους.

«Το μεγαλύτερο ψέμα:`Σ`αγαπώ`." υποστηρίζει  ο Αμερικανός ψυχίατρος και συγγραφέα Gordon Livingston.» Πότε λέτε "Σ`αγαπώ";

Επειδή έχει αξία αυτή η λέξη, δεν πρέπει ούτε να ευτελίζεται αλλά ούτε και να μην ειπώνεται. Όταν έχει λόγο, αξίζει να τη λέμε και μας αρέσει να την ακούμε. Σ’αγαπώ θα πω, σε στιγμές, στους γονείς και στον αδερφό μου, στους φίλους μου που είναι η δεύτερή μου οικογένεια και στον εκάστοτε άνθρωπο που θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να το ακούσει.

Στις σημαντικές  αποφάσεις της ζωής σας, σας κυριεύει η λογική ή το συναίσθημα;

Κυρίως το συναίσθημα γιατί εμπιστεύομαι το ένστικτό μου αλλά πάντα με δόσεις λογικής.

Από τις εμπειρίες που είχατε  έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Όχι. Γιατί ό,τι έκανα, τη στιγμή που το έκανα το ήθελα. Και θα μένω πάντα πιστή σε αυτήν την άποψη.


Ο Oscar Wilde έλεγε ότι «καλό είναι να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι’αυτό δεν πρέπει ποτέ να παντρεύεται.» Ποια η γνώμη σας; Στην περίπτωση των ηρώων του Τάλγκο πιστεύετε ότι ένας γάμος θα απομυθοποιούσε τον έρωτά τους;

Ναι, ίσως ο γάμος να σκοτώνει όντως τον έρωτα – δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αφού δεν έχω την αντίστοιχη εμπειρία. Έτσι, και στην περίπτωση της Ελένης και του Γρηγόρη, δεν πιστεύω πως θα μπορούσαν να ζήσουν παντρεμένοι μια κανονική ζωή, θα χανόταν αυτό που ένιωσαν γιατί ήταν λαθραίο, μπορεί και γι’ αυτό να το εξιδανίκευσαν.

 «Κι όταν θα πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου, Γρηγόρη, να ξέρεις ότι θα σ’ ευγνωμονώ που μου έκανες αυτό το δώρο. Μ’ ανέβασες στα ίδια μου τα μάτια, μ’ έκανες να αισθάνομαι μοναδική. Όταν γεράσω και με ρωτήσουν τι σημαντικό συνέβη στη ζωή μου, αυτό θα έχω να λέω: «Μου έκαναν δώρο, κάποτε, λίγη παρισινή βροχή» λέει η Ελένη. Τελικά,  μήπως αυτό που πληγώνει  περισσότερο σε έναν χωρισμό -από μια δυνατή ερωτική σχέση-είναι ότι έτσι αποχωριζόμαστε ένα κομμάτι του εαυτού μας που μας έκανε να νιώθουμε ξεχωριστούς ;

Βέβαια. Μα κάθε δυνατός χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος! Συναισθηματικά, κάποιο κομμάτι σου φεύγει ή αλλοιώνεται, μεταβάλλεται. Όταν χωρίζουμε, δε μας λείπει τόσο ο άλλος όσο ο εαυτός μας ερωτευμένος.


»Αυτό που ισχύει για τον έρωτα είναι ό,τι ειπωθεί αφού τελειώσει.» λέει η Κική Δημουλά. Συμφωνείτε;

Τα λέει πολύ σωστά η Κική Δημουλά. Στην απογραφή καταλαβαίνεις τι πραγματικά αισθάνθηκες…

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε  να προσθέσετε  για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Θα μείνω σε μια αγαπημένη μου φράση του έργου: ‘Είναι παράσημα οι αναμνήσεις’…

 


Mini Βιογραφικό κας Δήμητρας Μεσιμερλή

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με το Θοδωρή Αθερίδη στο Θέατρο των Αλλαγών. Ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια στη Σχολή, ανέβασε δύο δικές της παραστάσεις, το ‘Coupling’ σε κείμενο – σκηνοθεσία της ίδιας και του Γιώργου Παυλίδη και το ‘4… Your Eyes Only’ σε κείμενο της ίδιας, για δύο σαιζόν. Συμμετείχε ως ηθοποιός στις παραπάνω καθώς και στις εξής: ‘Hotel Lola’s Project’, ‘Ένοχη σιωπή’ και στο musical ‘Cabaret’ στο Παλλάς σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη και χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου.

Έχει συμμετάσχει στις ταινίες: ‘Ουζερί Τσιτσάνης’ σκην. Μανούσου Μανουσάκη, ‘1968’ σκην. Τάσου Μπουλμέτη, ‘Τζαμάικα’ σκην. Ανδρέα Μορφονιού και ‘Ευτυχία’ σκην. Άγγελου Φραντζή.

Τηλεοπτικά, εμφανίστηκε στη σειρά ‘Για πάντα παιδιά’ σκην. Βασίλη Καρφή – Βασίλη Κεχαγιά και στο ‘Κόκκινο ποτάμι’ σκην. Μανούσου Μανουσάκη στο Open. Επίσης, συμμετείχε στη βρετανική σειρά του BBC ‘The little drummer girl’ σκην. Park Chan-Wook.

Έχει ασχοληθεί με τον κλασσικό και σύγχρονο χορό για 17 χρόνια και έχει παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής. Έχει γράψει 6 θεατρικά έργα και έχει διασκευάσει 3. Είναι Γαλλίδα υπήκοος.

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ - ΠΕΜΠΤΗ 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020

Πρωταγωνιστούν: Μιχάλης Αλικάκος, Δήμητρα Μεσιμερλή.

Συγγραφέας: Βασίλης Αλεξάκης.

Διασκευή & Σκηνοθεσία: Δήμητρα Μεσιμερλή.

Σκηνογραφία & Ενδυματολογία: Εβελίνα Δαρζέντα.

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξης Χαϊμαλάς.

Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Ρετουνιώτης.

Video & γραφιστική επιμέλεια: Νίκος Βασιλειάδης-Μάγγος.

Φωτογραφίες παράστασης: Παναγιώτης Μάλλιαρης.

Make-up artist: Ειρήνη Μάντζιου.

Επικοινωνία: BrainCo

Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8-12, Γκάζι)

Σκηνή: Intermedia

Κάθε Πέμπτη στις 21:30 και Παρασκευή στις 22:30Τελευταία παράσταση: Παρασκευή 10 Απρίλη

Διάρκεια: 1 ώρα και 30 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων: 10€ μειωμένο και 14€ κανονικό

*Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Αλεξάκη ‘Τάλγκο’