12 Οκτωβρίου 2018

Φένια Αποστόλου | Οφείλουμε να ζήσουμε τη δική μας ζωή και όχι τη ζωή των άλλων.

Φένια Αποστόλου | Το κάλεσμα της Λορίν | θέατρο | παράσταση | klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή | συνέντευξη
Συνέντευξη με τη σκηνοθέτιδα - χορογράφο, που κατάφερε να απαλλαγεί από την καταπίεση του να βρίσκεται η ‘ψυχή’ της σε ένα ‘σώμα’ που δεν την ευχαριστεί & σκηνοθετεί μια παράσταση η οποία δίνει μαθήματα ζωής σε όλους μας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με τη σκηνοθέτιδα - χορογράφο, που κατάφερε να απαλλαγεί από την καταπίεση του να βρίσκεται η ‘ψυχή’ της σε ένα ‘σώμα’ που δεν την ευχαριστεί & σκηνοθετεί μια παράσταση η οποία δίνει μαθήματα ζωής σε όλους μας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Δεν τη γνώριζα, η διαίσθησή μου όμως, μού έλεγε ότι τόσο η δουλειά της όσο και η προσωπικότητά της έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι σκηνοθέτις και χορογράφος. Ο τίτλος της παράστασης που σκηνοθετεί κι ανεβαίνει με επιτυχία για δεύτερη συνεχή χρονιά, είναι “Το κάλεσμα της Λορίν”. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο γράφτηκε το 1984 από την κοινωνιολόγο, θεατρική συγγραφέα, Paloma Pedrero. Μια ιστορία διαχρονικά επίκαιρη, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που ζουν μες την υποκρισία, φοβούνται να αποδεχτούν τον εαυτό τους και την αλήθεια καθώς έχουν εγκλωβιστεί στον αποπνικτικό και φαινομενικά συντηρητικό περίγυρο.

Eίναι Απόκριες. Ο Πέδρο μεταμφιέζεται σε Λορίν Μπακόλ, ενώ η Ρόζα σε Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ξεκινούν σαν παιχνίδι, σαν μια αναζήτηση της ανανέωσης στη σχέση τους, η οποία τελικά μετατρέπεται σε μια τρομερή αποκάλυψη... Ο Πέδρο συνειδητοποιεί τελικά αυτό που για χρόνια πάλευε να αποκρύψει για κοινωνικούς λόγους. 


Μια παράσταση που προβληματίζει και σε κάνει να ψάξεις λίγο παραπέρα για το τί “υπάρχει” μέσα σου... Νομίζω ότι κατά κάποιον τρόπο, οι περισσότεροι έχουμε βιώσει μια καταπίεση στη ζωή μας, για διαφορετικό λόγο ο καθένας...Όπως στην επιλογή δουλειάς ή συντρόφου, για παράδειγμα, που όταν ανακαλύπτουμε ότι δεν μας ταιριάζουν, διστάζουμε να αποχωρήσουμε από φόβο για το “τί θα πει ο κόσμος”...

Κατά τη γνώμη μου, το μεγάλο ατού της παράστασης είναι ότι στην προσωπική της ζωή, η σκηνοθέτις, έχει καταφέρει να απαλλαγεί από την καταπίεση του να βρίσκεται η “ψυχή” της σε ένα “σώμα” που δεν την ευχαριστεί.  Φαντάζομαι, λοιπόν, ότι ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να συμβουλέψει τους πρωταγωνιστές της παράστασης, ώστε να αποδοθούν πιο ρεαλιστικά οι ρόλοι τους. 


Η Φένια Αποστόλου είναι ένας “ψαγμένος” άνθρωπος. Κατάφερε κάποια στιγμή της ζωής της να κάνει την “αλλαγή”, επιλέγοντας να είναι ευτυχισμένη έτσι όπως εκείνη επιθυμεί. Κι αυτό νομίζω, ότι είναι το ζητούμενο όλων μας... Ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε να είναι...

Ερωτήσεις που διεισδύουν στον ιδιωτικό της "χώρο", δεν υπάρχουν. Άλλωστε, οι προσωπικές επιλογές του καθενός, δεν πρέπει να αφορούν κανέναν... Το ταλέντο και η δύναμη ψυχής είναι αυτά που μετράνε...


«Το κάλεσμα της Λορίν». Ένα ιδιαίτερο έργο που θέτει στο τραπέζι τους φυλετικούς ρόλους και τη δύναμη που βρίσκει κάποια στιγμή ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από την καταπίεση των στερεοτυπικών προτύπων, ανεβαίνει με επιτυχία για δεύτερη χρονιά. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για την πλοκή της παράστασης και τα κίνητρα που σας γοήτευσαν να την σκηνοθετήσετε... 

    Μια βραδιά καρναβαλιού όπου ένα ζευγάρι έχει επέτειο μετα απο τρία χρόνια γάμου, ο άντρας παίρνει για πρώτη φορά στη ζωή του την απόφαση να ντυθεί γυναίκα, αλλά όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα αλλά τη Λορίν Μπακόλ. Προτρέπει τη γυναίκα του να ντυθεί Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και να παίξουν ενα παιχνίδι ανταλλαγής ρόλων, που θα οδηγήσει στην αποκάλυψη μιας καταπιεσμένης αλήθειας.

      Με συγκίνησε η καταπίεση που βιώνει ο ήρωας κατά τη διάρκεια της ζωής του και ο εγκλωβισμός του σε καθώς πρέπει στερεότυπα που τον εμποδίζουν ασυνείδητα να ευτυχήσει και να εξελιχθεί και ήθελα να μιλήσω για το πώς είναι να αισθάνεται κάποιος φυλακισμένος σε ένα λάθος σώμα που ασφυκτιά.


Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο γράφτηκε το 1984 από την κοινωνιολόγο, θεατρική συγγραφέα, Paloma Pedrero. Νομίζω πως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι διαχρονικά επίκαιρο, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που ζουν «ψεύτικες» ζωές, εγκλωβισμένοι στον αποπνικτικό και φαινομενικά συντηρητικό περίγυρο. Το περίεργο είναι ότι στη φαινομενικά συντηρητική χώρα μας, όπου πολλοί ακολουθούν παράνομες ζωές και η νομοθεσία έχει ανοίξει νέα μονοπάτια, οι απόψεις αρκετών παραμένουν απαγκιστρωμένες. Που θεωρείτε ότι οφείλετε αυτό; Πως θα μπορούσε να αλλάξει η στερεοτυπική οπτική ;

      Ζούμε σε μία φαινομενικά συντηρητική κοινωνία όπου οποιαδήποτε παρέκκλιση από τη νόρμα, δημιουργεί ρατσιστικές και συχνά βίαιες συμπεριφορές προς τα άτομα που διαφέρουν. Ο άνθρωπος ειναι μοναδικός και διαφορετικός εν γένει και θα έπρεπε, αφού η ίδια η φύση το ορίζει να ζει απελευθερωμένος χωρίς τύψεις και φραγμούς. Μιας και η ζωή είναι μία και περιορισμένη χρονικά.        Επειδή η επιθυμία ειναι πυξίδα για τον άνθρωπο και πολλές φορές συγκρούεται με τα πρέπει, υπάρχει αυτή η απόκλιση του φαίνεσθαι και του είναι. Αυτός ο διχασμός δημιουργεί τεράστια προβλήματα και στο ίδιο το άτομο και στον περίγυρο του και θα ήταν όλα πολύ πιο εύκολα αν παραδεχόμασταν αυτό που πραγματικά είμαστε και δε φορούσαμε προσωπεία για να είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί και αρεστοί. Η στερεοτυπική οπτική της ζωής θα άλλαζε ριζικά αν όλοι αποδεχόμασταν τον εαυτό μας και τους άλλους σε ουσιαστική βάση.

Αποτέλεσμα εικόνας για paloma pedrero

Paloma Pedrero

 Στο κάλεσμα της Λορίν, οι θεατές καλούνται να ανοίξουν ένα παράθυρο στην αλήθεια και να αντικρίσουν το είναι και όχι το φαίνεσθαι. Την αλήθεια, απαλλαγμένη από την καταπίεση και το φόβο που βασανίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Μια καταπίεση που ο καθένας μπορεί να βιώσει για διαφορετικό λόγο... Στην επιλογή δουλειάς, συντρόφου, τρόπου ζωής κλπ... Κατά τη γνώμη σας, τι μπορεί να δώσει το έναυσμα για να αποδεχθεί κανείς την αλήθεια και να κάνει την αλλαγή στη ζωή του;   Η συνειδητοποίηση ότι δεν έχουμε τον άπλετο χρόνο για να βάζουμε εμπόδια στην ευτυχία και στην πρόοδο που η έννοια “Ζωή” ορίζει. 

Η εν λόγω ανατρεπτική παράσταση, δεν μπορεί παρά να προβληματίσει τους θεατές της. Ποιο στοιχείο της όμως θεωρείτε ότι τους συγκλονίζει;

  Η αλήθεια που κρύβεται πίσω απο μια κατασκευασμένη και κοινωνικά φορεμένη μάσκα που σαν χείμαρρος διαλύει ότι δεν την άφηνε να εκφραστεί.


   Ο διαθλαστικός καθρέφτης και οι ξύλινες σκάλες που χρησιμοποιείτε στην παράσταση ποιά «μηνύματα» εξυπηρετούν κι ενισχύουν; 

 Ο διαθλαστικός καθρέπτης εξυπηρετεί την εσφαλμένη και θολή εικόνα που έχει ο ήρωας για τον εαυτό του όπως επίσης και η εικόνα που έχει η γυναίκα του για αυτόν σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, που το είδωλο της φαίνεται πάντα παραμορφωμένο. Οι σκάλες συμβολίζουν την άνοδο ή την κάθοδο του κάθε ήρωα σε μια καινούρια πραγματικότητα που θα φέρει η εξέλιξη της πλοκής αλλάζοντας καταλυτικά τα δεδομένα που θα οδηγήσουν τον Πέδρο στην προσωπική του αλήθεια και τη Ρόζα στην οδύνη της νέας κατάστασης. 

   Για ποιο λόγο η συγγραφέας του έργου, Paloma Pedrero, επιλέγει να μεταμφιεστούν οι ήρωές της σε τόσο δυνατά ανδρικά και γυναικεία πρότυπα- αυτά των Humphrey Bogart και Lauren Bacall ;  

Γιατί το συγκεκριμένο ζευγάρι έζησε σύμφωνα με τα κοινωνικά στερεότυπα και υιοθέτησαν μια εικόνα που ταίριαζε απόλυτα στο σωστό πρότυπο του φύλου που εκπροσωπούσαν. Δηλαδή η Lauren ήταν η femme fatale, μοιραία γυναίκα με έντονη θηλυκότητα που σαγήνευε τα πλήθη και ο Humphrey το απόλυτο αρσενικό, ο σκληρός μάγκας που υπογράμμιζε την αρρενωπότητα. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί αυτα τα πρότυπα αντιστικτικά για να τονίσει οτι μπορούν να αποδειχθούν τελικά  “κάλπικα” σε σχέση με την προσωπική αλήθεια και την πραγματική φύση του κάθε ανθρώπου.

 Πιστεύετε ότι «Το κάλεσμα της Λορίν» έχει τη δύναμη να φέρει στην επιφάνεια την αληθινή επιθυμία ενός θεατή που καταπιέζεται όπως οι ήρωες του έργου;     

 Το έργο έχει ξεκάθαρους χαρακτήρες και δυνατή πλοκή που δημιουργεί στο κοινό έντονα συναισθήματα που πηγαίνουν παράλληλα με τις ψυχικές μεταπτώσεις των ηρώων. Μια τέτοια διαδικασία θεατρικής κάθαρσης, μπορεί να γίνει το “κάλεσμα” για να βρει ο θεατής την ελευθερία σε οποιαδήποτε σύμβαση. 

Σχετική εικόνα

Έχετε έντονη καλλιτεχνική φλέβα... Εκτός από σκηνοθέτις, ασχοληθήκατε με το χορό, χορογραφούσατε, ενώ υπήρξατε και για δυο χρόνια συνεργάτης του Κωνσταντίνου Ρήγου. Τί «κρατάτε» από εκείνη την περίοδο της ζωής σας;

Ήταν μια χρυσή εποχή για τον χορό με μεγάλες επιδοτήσεις από το κράτος, όπου έδιναν τις προϋποθέσεις για μια κανονική δουλειά και όχι για ενα ακριβό χόμπι. Βρέθηκα με τον Κωνσταντίνο Ρήγο όταν ήταν διευθυντής του χοροθεάτρου Κ.Θ.Β.Ε. και είχα την τύχη να χορέψω εννιά του έργα και από το ρεπερτόριο του κρατικού και του χοροθεάτρου “Οκτάνα”. Περιοδεύσαμε στη Λατινική Αμερική, στο Κάιρο, στην Κολωνία, στην Ιταλία, στην Πολωνία και κάθε τρεις μήνες ανεβάζαμε ένα καινούργιο έργο όπου το χορεύαμε αρχικά τουλάχιστον για ένα μήνα. Αυτή η ταχύρυθμη επαγγελματική ωρίμανση μου έδωσε γερές βάσεις στην καλλιτεχνική μου ταυτότητα και έζησα μεγάλες στιγμές μιας τέχνης που τότε ήταν στα πάνω της. 

«Οι μεγάλοι χορευτές δεν είναι μεγάλοι εξαιτίας της τεχνικής τους. Είναι μεγάλοι εξαιτίας του πάθους τους» είχε πει η Μάρθα Γκράχαμ. Τί είναι ο χορός για εσάς και ποια στοιχεία είναι απαραίτητα, κατά τη γνώμη σας, για να γίνει κάποιος μεγάλος χορευτής;

Ο χορός είναι η τέχνη που ξεκίνησα, με διαμόρφωσε και είναι μια μεγαλη αγάπη που δεν φεύγει ποτέ. Οσο κι αν σκηνοθετώ σε μια χώρα όπου το θέατρο εχει μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και δημοτικότητα πάντα θα επιστρέφω και θα δημιουργώ και χορευτικά έργα. Η κίνηση εκφράζει μοναδικά το συναίσθημα και είναι ενα άλλο μέσον επικοινωνίας, όπου για μένα ειναι πολύ δυνατό. Η χορευτική ερμηνεία μεσα απο τη δική μου ματιά μπορεί να συγκριθεί μονο με την έκσταση και ο χορευτής καλείται να ξεπεράσει τα όρια και τις αντοχές του για να μπορέσει να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Αυτή η μοναδική παθιασμένη σχέση είναι κάτι που θα συγκινεί για πάντα.

Αποτέλεσμα εικόνας για martha graham

Martha Graham

Σχετική εικόνα

 Φένια Αποστόλου

«Η ψυχή είναι ένας Θεός που βρήκε καταφύγιο στο σώμα του ανθρώπου» έλεγε ο Ρωμαίος φιλόσοφος, Σενέκας. Πόσο δύσκολο είναι να μην κάνεις αυτό που επιθυμεί η ψυχή σου και σε ποια μονοπάτια μπορεί να οδηγήσει;

Πρέπει το μέσα μας με το έξω μας να βρίσκεται σε πλήρη αρμονία. Όταν αυτοί οι δυο κόσμοι συγκρούονται η ανθρώπινη ψυχή βρίσκεται σε μια συνεχή διαμάχη και ταραχή. Οι επιθυμίες μας είναι δείγματα της ιδιοσυγκρασίας μας και οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Όταν για οποιονδήποτε λόγο δεν το κάμουμε, αρνητικά συναισθήματα κατακλύζουν το Είναι μας και η οργή και η κατάθλιψη γίνονται αχώριστες φιλενάδες μας.


Από όλες τις κριτικές που έχετε ακούσει ή διαβάσει γι’αυτήν τη θεατρική παράσταση, ποιά έχετε κρατήσει στην καρδιά σας και γιατί;

Ο κόσμος έχει αγαπήσει πολύ την παράσταση. Έχω παρατηρήσει ότι μετά το φιναλε του έργου  ο κόσμος δεν σηκώνεται από την θέση του. Όταν τελικά βγουν,  κάθονται πολύ ώρα στο φουαγιέ συζητώντας και εκφράζοντας μας τις εντυπώσεις τους και τα συναισθήματα τους σχετικά με το εργο και το θέμα του. Οι περισσότεροι εστιάζουν στο θέμα της καταπίεσης και αναγνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να μην είναι κάποιος ο εαυτός του. Φράσεις όπως “σοκ” και ”γροθιά στο στομάχι” είναι αυτές που ακούμε πιο συχνά. 


Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Δεν μπορώ να μετανιώσω για κάτι το οποίο ήταν η πορεία μου. Όλα τα σωστά και τα λάθη έπρεπε να γίνουν για να βρω τον δρόμο μου.

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

Να σταματήσω κάποια μέρα να δημιουργώ.

Αποτέλεσμα εικόνας για φενια αποστολου χορος

Θα ήθελα να μου πείτε μια ατάκα από την παράσταση που ξεχωρίζετε και η οποία περνά ίσως, κάποιο δίδαγμα…

Όταν ο Πέδρο προσπαθεί να επικοινωνήσει στη γυναίκα του το τι του συμβαίνει και της περιγράφει μια παιδική του ανάμνηση όπου χαρακτηριστικά λέει “Έπρεπε να φαίνομαι πιο άνδρας από ολους, δεν μπορούσα να αποτύχω. Το καταλαβαίνεις; Έπρεπε πάντα να κάνω αυτά που περίμεναν οι άλλοι απο μένα. Έτσι πέρασα τη ζωή μου, κάνοντας πράγματα. Τώρα πια δεν ξέρω ποιός είμαι, δεν γνωρίζω τον εαυτό μου.”

Αν κάποιος αναγνώστης αυτής τη συνέντευξης ή θεατής της παράστασης, επιθυμεί να κάνει την «αλλαγή» στη ζωή του, αλλά φοβάται ή διστάζει, ποιά συμβουλή θα του δίνατε για να βρει τη δύναμη να προχωρήσει όπως εσείς;

Η ζωή είναι μία, δεν έχει άλλη. Οφείλουμε να ζήσουμε τη δική μας ζωή και όχι τη ζωή των άλλων.  



«Το Κάλεσμα της Λορίν», σε σκηνοθεσία της Φένιας Αποστόλου,  στο ASmallArgoFullofArt, επέστρεψε από το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2018 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων,  στο Θέατρο 104


Συντελεστές

 Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Φένια Αποστόλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου

Μουσική : Μιχάλης Τσίχλης  

Σχεδιασμός Φωτισμών: Ευδοκία Βεροπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Παρισσινού

Ειδικές Κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος

Φωτογράφιση: Γιώργος Καλφαμανώλης

Μακιγιάζ Φωτογράφισης: Βασίλειος Πίκουλας

Φωτογραφίες από την παράσταση: Αθηνά Σαρηγιαννίδη

VideoTrailer : Μιχαήλ Μαυρομούστακος

 Ερμηνεύουν: Ιωάννης Αθανασόπουλος (Πέδρο), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Ρόζα)

 Συμπαραγωγή: Λυδία Λίθος - Θέατρο 104

 ( https://www.lydialithosdancetheatre.com/ )

 Σχετική εικόνα

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

 Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21:15 (έως τις 2 Δεκεμβρίου)

 

Διάρκεια παράστασης

75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

  

Τιμές εισιτηρίων

 Κανονικό: 12,00€

Μειωμένο (φοιτητικό-άνω των 65 ετών-ΑΜΕΑ): 10,00€

Ανέργων: 8,00€

Ατέλειες ηθοποιών: 5,00€

 

Προπώληση εισιτηρίων

  Viva.gr :https://bit.ly/2D9wFzQ

 και στο ταμείο του θεάτρου.

 Αποτέλεσμα εικόνας για φενια αποστολου χορος

Σύντομο βιογραφικό της κας Φένιας Αποστόλου

Σπούδασε στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και στο Κέντρο Μελέτης Χορού Ντάνκαν. Συνεργάστηκε με το Χοροθέατρο "Οκτάνα"  του Κωνσταντίνου Ρήγου και με το Χοροθέατρο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για 2 χρόνια. Αποτέλεσε μέλος της χορογραφικής ομάδας των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 σε χορογραφία Αγγελικής Στελλάτου και σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαιωάννου.  Έχει σκηνοθετήσει και χορογραφήσει παραγωγές του Χοροθεάτρου Λυδία Λίθος που ίδρυσε το 2006.  Τα έργα της έχουν συμμετάσχει σε αναγνωρισμένα διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.