30 Μαΐου 2015

Η dreamer Βάσια Βασιλείου

Βάσια Βασιλείου | Φαρμακεύτρια | Θεόκριτος
Στη Βάσια δεν αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμά να δηλώνει
Στη Βάσια δεν αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμά να δηλώνει "dreamer", να ονειρεύεται κόσμους και να τους μοιράζεται με άλλους ανθρώπους. Αυτό τον καιρό, μοιράζεται τη "Φαρμακεύτρια", ένα κείμενο του Μίμου του Θεόκριτου, που ανεβαίνει πρώτη φορά στη σκηνή.

Η ηθοποιός, που σκηνοθετεί η ίδια και την παράσταση, προτιμά να «περπατά» ανεξερεύνητα και δύσβατα μονοπάτια, δοκιμάζοντας συνεχώς τα όριά της και αρνούμενη πεισματικά να χωρέσει κάτω από συμβατικές ταμπέλες του μέσου νου. Είναι άλλωστε «μια dreamer» και αυτός είναι ο κόσμος της.

Γεννήθηκες στη Κύπρο. Πώς το ταξίδι της ζωής σε έφερε στην Αθήνα και την αρχαία τραγωδία;
Γεννήθηκα στη Λευκωσία και πήγα για σπουδές στο Τορόντο. Δε θυμάμαι να είχα ποτέ σκοπό να έρθω στην Αθήνα για να μείνω. Απλά η ζωή τα σκηνοθετεί έτσι και εμείς είμαστε οι παλιάτσοι που χορεύουμε στο ρυθμό της. Στη Λευκωσία μεγάλωσα σ’ έναν δρόμο που είναι πολύ κοντά στην Πράσινη Γραμμή και έβλεπα την τούρκικη σημαία να κυματίζει ανέμελη μπροστά μου κάθε πρωί που πήγαινα στο σχολείο.  Αυτό γεννά έναν υποσυνείδητο θυμό και μια αντίδραση που αυτομάτως με έκανε να συνειδητοποιώ  ότι τα σύνορα της  χώρας μου είναι πολύ στενά και σίγουρα μόλις τελειώσω το σχολείο θέλω να πάω παραπέρα. Μακριά…
Ποιες είναι οι παρακαταθήκες σου από τη ζωή στο Τορόντο και τις εμπειρίες σου εκτός Ελλάδος; Και πώς αυτό σε βοηθάει στη δουλειά σου;  
Ο Καναδάς ήταν μια άλλη πραγματικότητα. Μια χώρα όπου όλες οι φυλές και θρησκείες του πλανήτη συνυπάρχουν ειρηνικά. Όλα ήταν αλλιώτικα. Η κουλτούρα, οι άνθρωποι , οι μυρωδιές, οι καιρικές συνθήκες. Είναι σημαντικό να γεύεσαι κόσμους πέρα από τον δικό σου. Ανοίγει τα παράθυρα του μυαλού. Να σκεφτείς ότι η παρέα μου ήταν όλοι παιδιά από διαφορετική χώρα και θρήσκευμα. Και παρόλο που ήμαστε εν γένει διαφορετικοί , δεν μας χώριζε τίποτα.
Εσύ η ίδια τι δηλώνεις ότι επαγγέλλεσαι, εκτός φυσικά από ηθοποιός;
Έχω ξαναπεί  ότι δηλώνω dreamer. Ονειρεύομαι διάφορους κόσμους, τους κάνω εικόνα και τουςεπικοινωνώ στον κόσμο να τους γνωρίσει και αυτός αν θέλει. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Κάθε άνθρωπος φέρει το δικό του σ’ αυτό που κάνει, οπότε αποκλείεται να περιορίζεται  στη στενή έννοια ενός τίτλου.
Η πορεία και καριέρα σου μέχρι στιγμής είναι πολύ στενά δεμένη με τη σεξουαλικότητα αλλά και τη σωματοποίηση εν γένει. Είναι επειδή σου αρέσει και βρίσκεις κάτι τέτοιο συναρπαστικό ή θεωρείς ότι και οι ίδιες οι σπουδές και τα αρχικά ερεθίσματα είναι αυτά που σε κατευθύνουν από μόνα τους στις επιλογές σου;
Στις παραστάσεις μου, αφήνομαι  κάθε φορά στο να ανακαλύπτω  συνεχώς τη δυναμική που μπορεί να έχει η ενστικτώδης κίνηση του κορμιού σε συνδυασμό με τη θεατρική πράξη. Το σώμα, ως δοχείο ενέργειας,  φέρει -μεταξύ άλλων- κι έναν ερωτισμό, μια σεξουαλικότητα. Δεν μπορώ να πω ότι η πρόθεσή μου πάντα είναι να την προβάλλω , σαφέστατα δεν την αφαιρώ, γιατί σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν ελλιπές. Στο «Εγώ και Αυτός», λόγου χάριν, που ήταν μια μιμική περφόρμανς, αφαίρεσα εντελώς το λόγο και οδήγησα τα σώματα στο  να αφεθούν στους ήχους του βιολοντσέλου, δρώντας ρεαλιστικά. Στο μπεκετικό «Λικνίζομαι», τα σώματα δρούσαν μέσα από συγκεκριμένα κινησιολογικά  σουρεαλιστικά μοτίβα. Στον «Αυτόχειρα», το γυμνό  αποκαλύπτει την εσωτερική πάλη με τους πολλαπλούς της δαίμονες . Δε ξέρω τι με κινητοποιεί. Μια στιγμή αρκεί να σε μεταφέρει κάπου… Σίγουρα με συναρπάζει με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορείς να πεις κάτι, εκτός από τον φυσιολογικό γνώριμο τρόπο. Αυτήν τη φυσιολογική καθαρά προσέγγιση τη βλέπω παντού. Δεν χρειάζεται να πάω να την ξαναδώ και στο θέατρο. Βαριέμαι. Στο θέατρο θέλω να μου ανοιχτεί μια άλλη πόρτα.

(Από το έργο "Λικνίζομαι").
Ο τίτλος της προηγούμενης δουλειάς σου «shopping, dra(u)gging and fucking» είναι και μότο ζωής;
Το μότο της ζωής μου; Μάλλον  αλλάζει κατά καιρούς ανάλογα με τη φάση που βρίσκομαι. Αυτή την περίοδο το μότο είναι «Vivimus Vivamus».
Τι θα δούμε στη σύγχρονη «Φαρμακεύτρια» του Θεόκριτου; Τι το καινούργιο έχει να πει στο κοινό;
Αρχικά να πω ότι η «Φαρμακεύτρια»  είναι ένα κείμενο του αστικού Μίμου του Θεόκριτου, το οποίο δεν έχει ανεβεί ποτέ ξανά στη σκηνή. Είναι  αποτέλεσμα μιας  μελέτης που έκανε η ερευνήτρια-θεατρολόγος Χρυσή Γιάντσιου για τον Αρχαίο Ελληνικό  Μίμο και κατά πόσο αυτός μπορεί να ανέβει στη σκηνή και να φανεί η μεγάλη αναπαραστατική του αξία. Επί σκηνής, θα δούμε τη Σιμαίθα (εμένα) να παραληρεί , να εκστασιάζεται και μέσα από σπονδές  επιχειρεί να μετουσιωθεί με το αρχέτυπο θηλυκό. Την αιώνια γυναίκα (Σελάνα)-μάγισσα (Εκάτη)-θεά (Άρτεμις). Και όλα αυτά για να φέρει πίσω τον άντρα που αγάπησε. Η «Φαρμακεύτρια»  δεν υπονοεί , δεν περιγράφει. Δρα επί σκηνής.
Όλα είναι έτοιμα για την περιοδεία; Πότε ξεκινούν οι παραστάσεις και ποιοι είναι οι «σταθμοί» που μπορούμε να έρθουμε να σας δούμε;
Η πρεμιέρα θα γίνει στις 3 Ιουνίου στις 19.00 στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, στο πλαίσιο της 11ης Διεθνούς Πανεπιστημιάδας στο δημοτικό θέατρο «Αστέρια».  Στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί  μια μίνι περιοδεία και  συζητάμε ήδη και για κάποιες παραστάσεις στην Αθήνα.
Εκτός από το θέατρο τι άλλο υπάρχει στη ζωή σου αυτό τον καιρό; Με τι άλλο ασχολείσαι στον ελεύθερο χρόνο σου;
Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκω εθελοντικά  θεατρικό παιχνίδι σε άτομα με ειδικές  ανάγκες (και χαρίσματα λέω εγώ) στο Πνευματικό Κέντρο Εξαρχείων. Στο τμήμα είναι καμιά 25αριά  παιδιά με αυτισμό, νοητική στέρηση, σύνδρομο down κ.ά. Είναι μια εμπειρία ζωής που με έκανε να επαναπροσδιορίσω  τη ματιά μου γενικώς. Να  παρατηρώ διαφορετικά. Να επιστρέψω στην εποχή μιας ξεχασμένης  αθωότητας και να ξεχάσω τους άγραφους νόμους μιας παγιωμένης, δήθεν, ωριμότητας. Όλα αυτά που σε στριμώχνουν σε ένα κλειστοφοβικό πλαίσιο του μικρόκοσμου σου. Πρόσφατα μάλιστα ανέβασα την παράσταση «ΕΙΜΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ» με ΑΜΕΑ και ευτυχώς πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία. Στην παράσταση ενέταξα  και τρεις επαγγελματίες ηθοποιούς (Βατιάνου , Βλάχος, Τσούκας ) και προέκυψε μια ευτυχής συνύπαρξη. Είπαμε αυτό που θέλαμε να πούμε στον κόσμο. Το θέατρο άλλωστε δεν είναι απλά μια μορφή  ψυχαγωγίας για να περνάμε καλά. Είναι αυτό το κάτι που σου θέτει τους προβληματισμούς  ή την αφορμή για μια έρευνα ή την άλλη όψη του νομίσματος, την υπόσχεση μιας αναζήτησης και άλλα πολλά... Οπότε και στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτούργησε ως κοινωνικό βήμα.
Τα άμεσα σχέδιά σου για το μέλλον ποια είναι;  Ή -όπως έχεις δηλώσει και στο παρελθόν- κοιτάς μόνο το «τώρα»;
Παράλληλα με τη «Φαρμακεύτρια», στις 29 Ιουνίου, σε συνεργασία με την Ελισάβετ Πέτρου, που επιμελείται το εικαστικό μέρος, θα παρουσιάσουμε μια active live poem performance «O Άνθρωπος Έσπασε», στο πλαίσιο της παρουσίασης του καινούριου βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου, στον υπέροχο κήπο των εκδόσεων «Γαβριηλίδη» στο Μοναστηράκι. Αυτά μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Η επόμενη στιγμή δεν ξέρεις τι φέρνει…