23 Νοεμβρίου 2018

Κέλλυ Σταμουλάκη | Πρέπει να είσαι γενναίος για να τολμήσεις να αγαπήσεις άνευ όρων κι ανταλλαγμάτων.

Κέλλυ Σταμουλάκη | Το πιο τρελό τριήμερο | συνέντευξη | klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Αποκλειστική συνέντευξη στο klik με τη συγγραφέα που δίνει μαθήματα ζωής στα παιδιά με τα έργα της & αγγίζει την καρδιά μικρών και μεγάλων.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Αποκλειστική συνέντευξη στο klik με τη συγγραφέα που δίνει μαθήματα ζωής στα παιδιά με τα έργα της & αγγίζει την καρδιά μικρών και μεγάλων.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Όταν την είδα από κοντά για πρώτη φορά, κάποια χρόνια πριν, με κέρδισε η θετική της αύρα, το χαμόγελό της και η λαχτάρα της για τα παιδιά... Ήταν μετά από θεατρική παράσταση ενός έργου της, περιτριγυρισμένη από "μικρούς" θεατές... Εντυπωσιακό είναι ότι μέσα από τα παραμύθια, δίνει μαθήματα ζωής, όχι μόνο για μικρούς αλλά και για μεγάλους... Ο λόγος για τη γλυκύτατη Κέλλυ Σταμουλάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη

Μια συγγραφέας που τόσα χρόνια υπηρετεί με σεβασμό, όραμα αυτό που κάνει και χωρίς αμφιβολία καταθέτει την ψυχή της. Διαθέτει ευαισθησία, αφοσίωση,  εμπειρία, γνώση και φυσικά αγάπη γι’αυτό που κάνει. Ο θίασος της, “Αβάντι”, έχει συσπειρώσει καταξιωμένους και έμπειρους καλλιτέχνες από την ημέρα της ίδρυσής του καθώς και νέους ταλαντούχους με όραμα να υπηρετήσει το θέατρο για παιδιά. Το υπέροχο είναι ότι έχει ζωντανή μουσική, δημιουργεί μία κινηματογραφική φόρμα στα έργα του  με αποτέλεσμα να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον  των θεατών. Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας είναι αναπόσπαστο μέλος του θιάσου και  έχει συνθέσει τη μουσική  για όλα της τα θεατρικά έργα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η  μουσική εντείνει τα συναισθήματα των ηρώων, κάτι που “περνάει” στις καρδιές των ανθρώπων με μεγάλη αμεσότητα.

Ζούμε σε μια εποχή που δυστυχώς, πολλές αξίες και αρετές τείνουν να χαθούν. Τα παιδιά, από εμάς- τους μεγάλους- περιμένουν να γνωρίσουν “την τέχνη” και τη μαγεία της. Αξίζει, λοιπόν, να τους δώσουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ονειρικές, τρυφερές, παιχνιδιάρικες, γεμάτες νοήματα παιδικές παραστάσεις, όπως “Το πιο τρελό τριήμερο” που ανεβάζει αυτή τη σεζόν. Μια υπέροχη ψυχαγωγική πρόταση για όλη την οικογένεια, που θίγει ένα από τα πιο επίκαιρα θέματα της εποχής μας με παιδαγωγική ευαισθησία, αλλά και με έξυπνο χιούμορ και φαντασία. Σε μιαν εποχή που η παιδική ηλικία απομακρύνεται από την ανεμελιά του παιχνιδιού κι απομονώνεται μπροστά σε οθόνες, δύο νέα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο από την αρχή και μαθαίνουν να ξεχωρίζουν το ουσιαστικό από το ανούσιο.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη

Το πιο τρελό τριήμερο, θέτει σημαντικά για την εποχή μας ερωτήματα, ενώ τονίζει τον σημαντικό ρόλο, που διαδραματίζει στην ανάπτυξη των παιδιών, ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των μελών της οικογένειας. Μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας ανακαλύπτουμε πώς ενώνονται τρεις γενιές ανθρώπων, πώς αμβλύνουν τις διαφορές τους και αφήνουν ν` ανθίσει το λουλούδι της αγάπης.

Με την αγαπημένη Κέλλυ Σταμουλάκη είχαμε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση. Ανάμεσα σε άλλα, μού μίλησε για το έργο της και τα μηνύματά του, τις αξίες της ζωής, τη συνεργασία της με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, την αγάπη, τον έρωτα.

  Κάποτε μου είπε ότι :"η αληθινή αγάπη είναι ένα λουλούδι αμάραντο που δεν το επηρεάζει ο χρόνος, ζει για πάντα. Απλά, για να το ανακαλύψεις πρέπει να κάνεις ένα μεγάλο και επίπονο ταξίδι." Τα λόγια της και ο τρόπος που ερμηνεύει τις έννοιες και τις καταστάσεις, είναι κάτι σαν βάλσαμο στην ψυχή. Αξίζει να διαβάσετε τις πολύτιμες σκέψεις της...

”Το πιο τρελό τριήμερο” είναι το τελευταίο δημιούργημά σας. Ένα έργο με τελικό προορισμό την αγάπη για ζωή. Θα ήθελα να μου μιλήσετε γι’αυτό και για τις συνεργασίες σας.

”Το πιο τρελό τριήμερο”, που ανεβαίνει στην οικογενειακή σκηνή του θεάτρου ΗΒΗ,είναι ένα έργο που εμπνεύστηκα μέσα από συναναστροφές, συνομιλίες με φίλους και παρατήρηση του κόσμου γύρω μου.Έβλεπα συχνά να κάθονται στις καφετέριες ζευγάρια ή παρέες κι αντί να συνομιλούν, να είναι σκυμμένοι στα κινητά τους. Στο μετρό, να κάθεται ο καθένας προσηλωμένος σε μία οθόνη και να μην σηκώνει το βλέμμα στους γύρω του. Βλέποντας κι ακούγοντας, ένιωθα πως έχουμε χτίσει τείχη και κυκλοφορούμε πια ο καθένας απορροφημένος στα δικά του προβλήματα κι έγνοιες, απομονωμένοι στο μικρόκοσμο μας, χωρίς να βλέπουμε το διπλανό μας.

Με αφορμή λοιπόν, όλα τα παραπάνω, ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω μέσα από έργο μου, για μερικά από τα πολύ σημαντικάπράγματα στη ζωή μας. Την ανθρώπινη επαφή, τη φιλία, την ουσιαστική επικοινωνία, τις σχέσεις που χτίζουν τα παιδιά με τους γονείς και τους γύρω τους. Και όπως σε κάθε έργο θέλησα να επικοινωνήσω και τους τρόπους που επιτυγχάνονται όλα τα παραπάνω, μέσα από τη δική μου σκοπιά και τις δικές μου εμπειρίες. Σε αυτή τη βάση, λοιπόν, και λόγω της ενασχόλησης μου για πολλά χρόνια με το θεατρικό παιχνίδι, κατέληξα πως το πραγματικό παιχνίδι και ο ποιοτικός χρόνος που αφιερώνουμε στα παιδιά είναι υψίστης σημασίας για τη συναισθηματική τους ανάπτυξη κι αυτό θέλησα να καταθέσω μέσα από το έργο μου. Πώς οδηγούμε τα παιδιά να αντιληφθούν τα ουσιαστικά πράγματα στη ζωή και εν τέλει την ίδια τη ζωή.

Για τους συνεργάτες μου, νιώθω πως λέω συνεχώς τα ίδια και επαναλαμβάνομαι, αλλά είναι η πραγματικότητα - είναι η οικογένεια μου. Εκτός λοιπόν από τους σταθερούς συνεργάτες του Θιάσου Αβάντι, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα που υπογράφει τη μουσική του έργου μου, τον Μαυρίκιο Μαυρικίου που έχει αναλάβει την ενορχήστρωση και τη μουσική διδασκαλία, τους ταλαντούχους ηθοποιούς μας, φέτος είχαμε τη μεγάλη χαρά να αποκτήσουμε και νέα μέλη στην οικογένεια, τους εξαιρετικούς Πασχάλη Τσαρούχα, Νέλλη Γκίνη και Ρένο Ρώτα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη


Σε μιαν εποχή όπου η παιδική ηλικία απομακρύνεται από την ανεμελιά του παιχνιδιού κι απομονώνεται μπροστά σε  «ψυχρές» οθόνες, ποιοι είναι κατά τη γνώμη σας οι τρόποι να ξεχωρίσουν τα παιδιά το ουσιαστικό από το ανούσιο ;

Τα παιδιά είναι εκ φύσεως περίεργα και δραστήρια και, όπως είναι φυσικό, θέλουν συνεχώς να ανακαλύπτουν τον κόσμο.Χρειάζονται λοιπόν, ιδιαίτερη προσέγγιση προκειμένου να τους κερδίσουμε το ενδιαφέρον και να τα παρασύρουμε. Και δεν μιλώ για κάποια μαγική συνταγή, αλλά για το απλό, που δυστυχώς όμως δεν είναι και αυτονόητο: χρόνο και παιχνίδι. Αφιερώνοντας ποιοτικό χρόνο στα παιδιά μας και παίζοντας μαζί τους ή συμμετέχοντας σε κοινές δραστηριότητες, τους προσφέρουμε την ασφάλεια που χρειάζονται, αυξάνεται το συναισθηματικό δέσιμο κι η αυτοπεποίθηση τους, κι έτσι συντελούμε στη συναισθηματική τους ανάπτυξη, η οποία κατ’ επέκταση τα βοηθά να αναγνωρίσουν τα ουσιώδη και σημαντικά πράγματα στη ζωή.

 “Ποτέ οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές των ανθρώπων τόσο μακριά, όσο σήμερα.” είχε πει ο Αντώνης Σαμαράκης.  Από τη σημερινή εποχή όπου η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί αλλά ο κόσμος είναι απομονωμένος σε οθόνες και από παλαιότερα χρόνια όπου όλα αυτά ήταν διαφορετικά, ποιά στοιχεία θα θέλατε να “κρατήσετε” και γιατί;

Είναι γεγονός ότι η τεχνολογία έχει διευκολύνει την επικοινωνία, αλλά συνήθως την κάνει εύκολη κι επιφανειακή. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους, παιδιά κι ενηλίκους, που μετράνε τη ζωή και την αποδοχή τους με “likes”στο facebook! Ανθρώπους που νομίζουν πως καταργούν τη μοναξιά τους μέσα από τα κλικς των ανύπαρκτων φίλων. Θεωρώ, λοιπόν, πως πλέον η τεχνολογία έχει εισβάλλει με τέτοιον τρόπο στη ζωή μας, που μας έπιασε ίσως λίγο απροετοίμαστους και σε πολλές περιπτώσεις μας εγκλώβισε. Φυσικά δεν αναιρώ τη διευκόλυνση που προσφέρει σε πληροφορίες, άρθρα, εικόνες, βίντεο, και σε οποιαδήποτε έρευνα κάνει κάποιος. Είναι καθαρά στο χέρι μας, να μην πέφτουμε στην παγίδα, αλλά να θυμόμαστε πως αντί να σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην οθόνη του κινητού ή του τάμπλετ μας, καλύτερα να το σηκώσουμε και να χαμογελάσουμε στο διπλανό μας.

Είστε μητέρα κι επιθυμείτε το καλύτερο για το παιδί σας... Ποια είναι η δική σας συμβουλή στους γονείς που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη;

Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές και συμβουλές. Η ουσία βρίσκεται στην απλότητα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από κατανόηση και αγάπη. Τι να κάνει το παιδί, το πανάκριβο δώρο, αν δεν χαίρεται χρόνο με τη μαμά ή το μπαμπά του; Πολλές φορές, εμείς οι γονείς, στην προσπάθεια να καταλαγιάσουμε τις δικές μας τύψεις για την απουσία μας, καταφεύγουμε σε τέτοιου είδους λύσεις. Ξεχνάμε όμως, πως το παιδί είναι παιδί και βασικά αυτό που έχει ανάγκη, είναι εμάς τους ίδιους. Να μας νιώθει κοντά του, να αισθάνεται πως αυτές τις ώρες που του αφιερώνουμε, μας έχει πραγματικά δίπλα του. Θυμάμαι πριν χρόνια το γιο μου, πρέπει να ήταν 4 χρονών, να μου λέει ενώ ζωγραφίζαμε «Μαμά, δεν με προσέχεις!» κι αντιλήφθηκα εκείνη τη στιγμή, πως ενώ ήμουν δίπλα του, με τις μπογιές στο χέρι, το μυαλό μου ταξίδευε σε κάτι άλλο. Πάγωσα, γιατί κατάλαβα πόσο δίκιο είχε, έκανα μηχανικά κάτι, ενώ στην πραγματικότητα με απασχολούσε κάτι άλλο. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται το καθετί, είναι σαν συγκοινωνούντα δοχεία με τους γονείς. Για αυτό και πρέπει να χτίζουμε σχέσεις ειλικρίνειας κι εμπιστοσύνης με τα παιδιά μας, να τα αφουγκραζόμαστε, να μην τα τρομάζουμε με τιμωρίες, ούτε να τα καλοπιάνουμε με ανούσια δώρα. Λέω πολλές φορές σε γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους στην παράσταση, «Μείνετε κι εσείς μαζί τους. Μην τα αφήνετε και έρθετε μετά να τα πάρετε, περάστε χρόνο μαζί, μοιραστείτε τις εντυπώσεις σας για αυτό που θα δείτε, χαμογελάστε παρέα. Πιστέψτε με, το έχετε ανάγκη τόσο εσείς, όσο και τα παιδιά σας!»


 Ποια είναι τα μηνύματα που περνάει στους θεατές η εν λόγω παράσταση;

«Το πιο τρελό τριήμερο» είναι μία παράσταση με πολλά τρυφερά μηνύματα για όλη την οικογένεια. Μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, την ουσιαστική επικοινωνία, τις σχέσεις των τριών γενεών, την αγάπη, τη φιλία, την αλήθεια και το ψέμα, το παιχνίδι.Θα έλεγα πως εν ολίγοις, μιλάει για όλα όσα έχουν πραγματική αξία στη ζωή μας.

Ποια είναι η δική σας "συνταγή" επιτυχίας;

Δεν υπάρχουν συνταγές. Μόνο αγάπη και πάθος για αυτό που κάνω! Αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ να γράφω, αγαπώ το θέατρο και θέλω πάντα να κάνω το καλύτερο για αυτά που αγαπώ. Όσο για την ανταμοιβή; Κάθε αυθόρμητη αγκαλιά, κάθε χαμόγελο που θα ζωγραφιστεί σε ένα παιδικό πρόσωπο, κάθε δάκρυ από συγκίνηση και κάθε «ευχαριστώ» που θα σχηματιστεί στα χείλη κάποιου γονιού.

 Aκόμη μια συνεργασία με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Τί ξεχωρίζετε σε εκείνον;

Τον Λαυρέντη, τον θαυμάζω καλλιτεχνικά αλλά πάνω από όλα τον θαυμάζω σαν άνθρωπο, για το ήθος και την εντιμότητα του. Δεν είναι τυχαίο, ότι πορευόμαστε μαζί τα τελευταία 16 χρόνια, ορμώμενοι από την κοινή μας αγάπη για τα παιδιά και την τέχνη. Συνεργαζόμαστε στις παραστάσεις μου, όπου υπογράφει τη μουσική στα βιβλία μου, όπου έχουμε συνεργαστεί για την έκδοση εφτά βιβλίων με τις εκδόσεις ΔΙΑΠΛΑΣΗ, από όπου κυκλοφορεί και το φετινό μου βιβλίο «Το πιο τρελό τριήμερο». Επίσης έχει συνθέσει τη μουσική για τη μικρού μήκους ταινία μου, «Τα λιλά μαντήλια», κι εγώ έχω συμμετάσχει στιχουργικά στα προσωπικά του άλμπουμ « Ήρωες με καρμπόν» και «Άλλαξαν πολλά». Χρειάζεται να πω κάτι άλλο; Νομίζω τα τόσα χρόνια συνεργασίας και σε τόσα διαφορετικά επίπεδα, μιλάνε από μόνα τους!

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη

Πόσος χρόνος απαιτείται συνήθως για να ολοκληρώσετε ένα βιβλίο σας και τί αποτελεί πηγή έμπνευσής σας;

Αναλόγως το θέμα και τη δυσκολία που παρουσιάζει. Υπάρχουν έργα που χρειάζονται μεγάλη έρευνα. Έχει υπάρξει  έργο μου που το δούλευα για 5 χρόνια,ενώ άλλο έχει τελειώσει μέσα σε ένα χρόνο.

Όσο για το τι με εμπνέει: η στιγμή που ζω, κάθε συναίσθημα, μια εικόνα που θα δω στο δρόμο, ένα παιδάκι στα φανάρια, μια είδηση στην εφημερίδα, ένα σκουπίδι πεταμένο, μια μαμά που τραβολογά το παιδί της, μια συζήτηση με έναν φίλο, οτιδήποτε μπορεί να τροφοδοτήσει κάποιο συναίσθημα και να ενεργοποιήσει την καρδιά και το μυαλό μου.

 Πέρα από την ψυχαγωγία που προσφέρουν οι παραστάσεις σας στους μικρούς θεατές σας, θυμίζετε με ένα μαγικό τρόπο στους ενήλικους συνοδούς τους την πηγή της ζωής και στα έργα σας κυριαρχούν σπουδαίες αξίες με κυρίαρχη την αγάπη. Τι είναι για εσάς η αγάπη, Κα Σταμουλάκη;

Η αγάπη είναι η απόλυτη έκφραση της ανιδιοτέλειας. Δεν περιμένεις ανταλλάγματα από τον άλλον. Δεν του λες τι θα έκανες εσύ στη θέση του, αλλά αντίθετα τον ακούς, τον κατανοείς, βρίσκεσαι δίπλα του και τον στηρίζεις,  ακόμα κι αν δεν συμφωνείς με τις επιλογές του.

Κάποτε, με αφορμή μία έρευνα που έκανα για ένα έργο μου, έπεσα πάνω σε μία ετυμολογική ανάλυση του Μπαμπινιώτη, για τη λέξη αγάπη. Έλεγε, λοιπόν, πως ενώ ως λέξη απαντάται ήδη στον Όμηρο,μάςείναι ακόμη άγνωστη η ετυμολογική της προέλευση. Μία υπόθεσηείναι πως προέρχεται από το: ἄγα(ν) «πολύ» + πᾶ- «προστατεύω», επομένως σημαίνει «προστατεύω πολύ».

Υπό αυτήν τη σκοπιά λοιπόν, θεωρώ πως στην αγάπη, ο εαυτός μας, έρχεται σε δεύτερο πλάνο, δεν υπάρχει εγωισμός και το τι θέλουμε εμείς, αλλά τι επιθυμεί, τι έχει ανάγκη ο άλλος.

Όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από το εγώ και πηγαίνεις στο εσύ, τόσο πιο πολύ προσεγγίζεις την πραγματική έννοια της αγάπης.

 “Δημιουργώ έναν ρόλο, σημαίνει συμμετέχω στην αναδημιουργία του κόσμου”, έχει πει ο αξέχαστος Μάνος Ελευθερίου.

Η δημιουργία, είναι μια λυτρωτική διαδικασία, που λειτουργεί και ως ψυχοθεραπεία για τον ίδιο το δημιουργό και για τους αποδέκτες του. Χτίζοντας ιδεατούς κόσμους, νομίζουμε ότι εξωραΐζουμε τα κακώς κείμενα του κόσμου που ζούμε. Κι αυτό μας γεννάει ελπίδα και πίστη για έναν καλύτερο κόσμο. Επίσης, ως δημιουργός αισθάνεσαι μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στο κοινό. Αυτό ακριβώς το αίσθημα ευθύνης, είναι που οδηγεί πολλές φορές το έργο μου: τι θα πω, πώς θα το πω, να προσέξω τα πρότυπα που θα δημιουργήσω. Γιατί μην ξεχνάτε, πως απευθύνομαι και σε παιδιά και τα παιδιά, σε αυτή την τρυφερή ηλικία, έχουν την τάση να ταυτίζονται με τους ήρωες.

Στον τόπο, λοιπόν, που μου αναλογεί, προσπαθώ μέσα από τα έργα μου να θίξω θέματα που αφορούν τόσο τα παιδιά όσο και τους γονείς και να κάνω παραστάσεις που προσφέρονται για να περάσουν οι οικογένειες ποιοτικό χρόνο μαζί και να δημιουργήσουν εκ νέου τις γέφυρες της επικοινωνίας τους.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη

Νομίζω ότι η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο θείο δώρο που μπορεί να δοθεί σε μια γυναίκα, το οποίο την κάνει να γεννιέται από την αρχή και να αναθεωρεί για πολλά... Ο ερχομός του παιδιού σας, σας έφερε αλλαγή στον τρόπο σκέψης κι αντιμετώπισης των διαφόρων καταστάσεων;

Φυσικά! Υπάρχει η Κέλλυ προ παιδιού και η Κέλλυ μετά παιδιού! Σα να πρόκειται για δύο διαφορετικούς ανθρώπους, ή μάλλον για να το θέσω σωστότερα, είμαι ο ίδιος άνθρωπος, δεν άλλαξε η δομή του χαρακτήρα μου, αλλά η ματιά μου προς τον κόσμο. Αποκτώντας ένα παιδί, παύεις αυτόματα να είσαι εσύ παιδί. Έχεις πια την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου, που εξαρτάται από εσένα, άρα οφείλεις να είσαι προσεκτικότερος με τον ίδιο σου τον εαυτό. Για παράδειγμα, παλιότερα έτρεχα με το αυτοκίνητο, γιατί μου άρεσε η ταχύτητα, όταν όμως έγινα μαμά, άρχισα να οδηγώ πιο συντηρητικά, γιατί σκεφτόμουν τι θα γίνει το παιδί, αν πάθω κάτι εγώ. Είναι αυτό που λέγαμε προηγουμένως για την αγάπη, το εγώ σου υποτάσσεται, πρωταρχικό ρόλο έχουν πια οι ανάγκες και οι επιθυμίες του άλλου. Και ποια αγάπη αγγίζει αυτή την ανιδιοτέλεια στον ύψιστο βαθμό, πέραν της μητρικής; Ο γιος μου με δίδαξε πολλά. Με έμαθε να αγαπάω πραγματικά, να κατανοώ, να έχω υπομονή και τελικά με ολοκλήρωσε σαν άνθρωπο.

"Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων." έχει πει ο MahatmaGandhi Στην εποχή μας που κυριαρχεί η κρίση αξιών, ιδανικών και αληθινών συναισθημάτων, πόσο εύκολο είναι να γεννηθεί η ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους;

Χωρίς να θέλω να ακουστώ πεσιμίστρια, είναι μάλλον εξαιρετικά δύσκολο. Η εποχή που ζούμε, χαρακτηρίζεται από έντονο κυνισμό. Το να δηλώνεις ευαίσθητος ή ρομαντικός, σε κάνει αυτόματα «θύμα». Το να αγαπάς, σημαίνει ότι έχεις αδυναμία κι η σύγχρονη κοινωνία δεν επιζητά «αδύναμους», αλλά «κυνηγούς», ανθρώπους που μπροστά στο δικό τους προσωπικό συμφέρον, δε θα λογαριάσουν τίποτα και κανέναν. Είναι πολύ εύκολο σήμερα, εξαιτίας ενός μικροσυμφέροντος, να πουλήσεις τα ιδανικά σου, τους φίλους σου ακόμα και τα θέλω σου. Γιατί έτσι είθισται, έτσι είναι δομημένη η κοινωνία μας, έτσι κάνουν οι άλλοι. Άρα, ναι, πράγματι, όπως λέει κι ο Gandhi, πρέπει να είσαι γενναίος για να αντιταχθείς στο ρεύμα και να τολμήσεις να αγαπήσεις άνευ όρων κι ανταλλαγμάτων.

"Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ." έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για εσάς η δόξα;

Η δόξα εμπεριέχει την έννοια του ναρκισσισμού, κι αυτό είναι κάτι που πραγματικά δεν με αφορά. Οι άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά και ξέρουν τη δουλειά μου και την ποιότητα της, ξέρουν πολύ καλά ότι είμαι εργάτης, υπηρετώ αυτό που αγαπάω, δίνομαι με πάθος σε αυτό κι επιδιώκω το καλύτερο αποτέλεσμα για τη δουλειά μου. Δε με απασχολεί το πώς φαίνομαι, το πώς ντύνομαι, ή τι θα πουν οι άλλοι σχετικά με αυτά.

Χάριν της δόξας, κάνουμε πράγματα που θέλουν οι άλλοι και όχι εμείς. Προσέχουμε τι λέμε ή πώς το λέμε, την εμφάνιση μας, το πώς θα στηθούμε ή θα σταθούμε σε μια κοινωνική εκδήλωση και τελικά δημιουργούμε μία ψευδή ταυτότητα η οποία μας εγκλωβίζει. Κι εγώ το φοβόμουν αυτό. Πρέπει να σας εκμυστηρευτώ πως τη δόξα, ανέκαθεν τη φοβόμουν, φοβόμουν ότι θα με φυλακίσει. Ξέρετε, για πολλά χρόνια, δυσκολευόμουν, ίσως ακόμα και τώρα, να ανέβω να υποκλιθώ στην πρεμιέρα μου!


Θα ήθελα να μου πείτε μια ατάκα από την παράσταση που ξεχωρίζετε  και  η οποία περνά ίσως, κάποιο δίδαγμα...

Είναι μία ατάκα που λέει η Νέλλη Γκίνη, η γιαγιά του μικρού Ιάσονα, η οποία είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός:

«Μάθαμε να ακούμε τα παιδιά με τα αυτιά. Λάθος! Με την ψυχή πρέπει να τα ακούμε!»

Αποτέλεσμα εικόνας για Κέλλυ Σταμουλάκη

Αγαπημένο μου motto είναι τα λόγια του Albert Camus: «Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες γι’ αυτό κι έχουν λίγους εραστές». Το δικό σας;

Υπέροχο! Θα μπορούσα να το υιοθετήσω. Το δικό μου αγαπημένο που συνηθίζω να λέω για το θέατρο: «Θέλω οι παραστάσεις μου να είναι συναγερμός κι αφύπνιση και όχι νανούρισμα για τα παιδιά.»

Ποιό είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

Ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν είναι η περιουσία μας και υπό αυτή την έννοια, δηλώνω πλούσια!

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Επιθυμώ μέσα από τη δουλειά μου, να επικοινωνώ με τους θεατές, να μπαίνω στην ψυχή τους, να ακουμπάω στο συναίσθημα τους, να τους συν -κινώ.

Θέλω στον τελικό απολογισμό που θα κάνω για τη ζωή μου, να έχω μάθει να μην πληγώνω τους άλλους και να μην επιτρέπω να με πληγώνουν κι εκείνοι.

Και κάτι ακόμα, αρκετά κοινότυπο, αλλά και τόσο σημαντικό ταυτόχρονα: Θα ήθελα οι άνθρωποι να γελάμε περισσότερο, να είμαστε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Η καθημερινότητα μας ρουφάει τόσο πολλή ενέργεια, που ξεχάσαμε να γελάμε! Να γελάμε λοιπόν, να γελάμε με την ψυχή μας!

ΔΙΑΝΟΜΗ
Πασχάλης Τσαρούχας, Νέλλη Γκίνη,
Ρένος Ρώτας, Λήδα Μανουσάκη,
Βερόνικα Ηλιοπούλου, Παύλος Εμμανουηλίδης,
Νίκος Παρασκευόπουλος, Γιώργος Στεφανουδάκης,
Έλενα Δελακούρα, Νένα Δρογγίτη.
Στο πιάνο ο Μαυρίκιος Μαυρικίου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κέλλυ Σταμουλάκη
Στίχοι: Κέλλυ Σταμουλάκη - Γιάννης Προεστάκης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σκηνικά - Κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Ενορχήστρωση-Μουσική Διδασκαλία: Μαυρίκιος Μαυρικίου
Χορογραφίες: Αναστάσης Δεληγιάννης
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παύλος Εμμανουηλίδης
Graphic Design: Funky Glam – Derek Liontis
Φωτογραφίες: Νεκτάριος Κουρής
Μακιγιάζ-Χτενίσματα: Νικολέττα Πικέα

 

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Κέλλυ Σταμουλάκη

 

Πληροφορίες:

Παραστάσεις: Από 20 Οκτωβρίου 2018

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Σάββατο στις 14:30 και Κυριακές στις 11:00 και στις 14:30
Καθημερινά οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία στις 10:30

Τιμές εισητηρίων: Από 8 €

Προπώληση: https://www.regroup.gr/default/388/city/1/deals/11630/theatro-hvh-thiasos-avanti-to-pio-trelo-trihmero/

Διάρκεια: 

Πληροφορίες-κρατήσεις - Θίασος Αβάντι: 210 9964691 & 210 9961323
e-mail: press.avanti.arts@gmail.com