10 Ιουνίου 2022

Κωμωδία η κατάσταση στα Ευρωπαϊκά αεροδρόμια

Ατελείωτες ουρές και επιδημία ακυρώσεων για τις πτήσεις, στο ξεκίνημα ακόμα της σεζόν.
Ατελείωτες ουρές και επιδημία ακυρώσεων για τις πτήσεις, στο ξεκίνημα ακόμα της σεζόν.

Δύο καλοκαίρια μετά, και ο πλανήτης επέστρεψε με μανία στα ταξίδια. Παλιοί λάτρεις του ‘’σπορ’’ και νέες γενιές ταξιδιωτών, με τις βαλίτσες και τα backpack έτοιμα και γεμάτα, τους χάρτες ενημερωμένους και σημειωματάρια γεμάτα συμβουλές και λίστες με τις καλύτερες προτάσεις για κάθε τόπο, είναι έτοιμοι να καταναλώσουν με βουλιμία χιλιόμετρα. Και ύστερα ήρθε η πραγματικότητα για να μας ξυπνήσει όλους μαζί. 


Δύο καλοκαίρια μετά, και στα αεροδρόμια όλου του πλανήτη, γίνεται ο κακός χαμός. Ουρές ατελείωτες, ‘’φίδια’’ ανθρώπων που περιμένουν, κάποιοι υπομονετικά, κάποιοι με ένταση, να περάσουν τον έλεγχο, να πάρουν τις αποσκευές τους, να βρουν ένα τρόπο να μεταφερθούν κάπου κεντρικά οι πιο τυχεροί. Οι αεροπορικές εταιρείες, η μία μετά την άλλη, ακυρώνουν πτήσεις, μεταφέρουν πτήσεις, αλλάζουν συνέχεια το πρόγραμμα, εκδίδοντας συνεχώς ανακοινώσεις. Πως να γίνει κανονικά μια πτήση όταν στο αεροδρόμιο για το check in και τον έλεγχο αποσκευών ο χρόνος που απαιτείται μεγαλώνει κάθε μέρα και κάθε στιγμή;


Αυτό που όλοι έλπιζαν, έγινε. ‘’Αχ, να έρθουν οι τουρίστες’’, ήταν μια παγκόσμια ευχή, είτε σε χώρες που ζουν αποκλειστικά από τον τουρισμό, είτε στις πιο πλούσιες, για τις οποίες είναι ένα side hustle. Το συνάλλαγμα όπως λένε όμως, είναι καλοδεχούμενο, όπως και αν έρχεται, οπότε και συμπληρωματικό να το βαφτίσεις, δεν αλλάζει κάτι από τη βαρύτητά του. Φάνηκε όμως πως κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος να υποδεχθεί όλους αυτούς τους ανθρώπους που όπως ήταν φυσιολογικό, έτρεξαν να επιστρέψουν στις παλιές συνήθειες, αυτές που αναγκάστηκαν να βάλουν στον πάγο. 


Οι αεροπορικές εταιρείες και τα αεροδρόμια, υιοθέτησαν τον καιρό της πανδημίας πιο ‘’ευέλικτα’’ σχήματα για τη λειτουργία τους. Με άλλα λόγια, προχώρησαν σε χιλιάδες απολύσεις, ώστε να μειώσουν τα λειτουργικά τους κόστη και να μπορούν να είναι βιώσιμες. Τις δικαιολογείς, εν μέρη. Από την άλλη, εκ του αποτελέσματος, φαίνεται πως λίγο ασχολήθηκαν με την περίπτωση η κατάσταση να αντιστραφεί και το γεγονός ότι κάποια στιγμή στο μέλλον, τώρα δηλαδή, θα κληθούν να διαχειριστούν εκατομμύρια ανθρώπους, χωρίς να έχουν το προσωπικό, αριθμητικά και ποιοτικά, για να το πετύχουν αναίμακτα. 


Μέσα στο Μάιο, στο αεροδρόμιο Schiphol του Άμστερνταμ, οι ουρές ήταν τόσο μεγάλες που η KLM αναγκάστηκε να σταματήσει για μέρες την έκδοση εισιτηρίων, ώστε να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Στην Ισπανία, η Iberia σε ανακοίνωσή της, ανέφερε πως στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, από το Μάρτιο μέχρι τα τέλη Μαΐου 15.000 επιβάτες της έχουν χάσει την πτήση τους εξ’ αιτίας των προβλημάτων στη διαχείρισή τους. Λίγο βορειότερα, στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου, στους επιβάτες ζητείται συνεχώς να ξανακλείνουν τις πτήσεις, μιας και η αδυναμία των υπηρεσιών του αεροδρομίου να τους εξυπηρετήσει, οδηγεί νομοτελειακά στην απώλειά τους. 


Όπως φαίνεται, το καλοκαίρι δεν θα είναι εύκολο για τον τουρισμό σε παγκόσμια κλίμακα. Στην Ευρώπη μόνο, το 2020 χάθηκαν 200,000 θέσεις εργασίας που σχετίζονται με τα αεροδρόμια και τις πτήσεις. Και ναι, δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ. Σα δύο αεροδρόμια που διαθέτει το Παρίσι, Charles De Gaulle και Orly λείπουν αυτή τη στιγμή 4.000 εργαζόμενοι και 500 περίπου αστυνομικοί. Το λες και απίστευτο και μόνο που λειτουργούν. 


Μιας και η λειτουργία ενός αεροδρομίου είναι μια αλυσίδα, αν υπάρχει πρόβλημα κάπου, μεταφέρεται παντού. Ξεκινώντας από το check in, προχωρώντας στον έλεγχο, στη διαχείριση των αποσκευών, στα πληρώματα του αεροσκάφους, στην εναέρια κυκλοφορία και πάει λέγοντας. Και όταν μια κατάσταση φτάνει σε τέτοιο σημείο, τότε είναι που θα συμβούν τα πάντα. 100 πτήσεις ακυρώθηκαν στο Παρίσι μετά από απεργία των συνδικάτων στις 8 Μαΐου, ενώ μία μέρα μετά, στην  Ιταλία 360 πτήσεις ματαιώθηκαν λόγω της απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας. Πάνω σε αυτά, ας υπολογίσουμε και τη μόνιμη απειλή των πληρωμάτων τις πλειοψηφίας των Ευρωπαϊκών low cost αεροπορικών εταιρειών, για εγκατάλειψη της θέσης τους. Όχι άδικα. 


Δεν έφταναν τα προβλήματα που προκάλεσε η πανδημία, έχουμε και ένα Brexit που, σοφά ή όχι, επέλεξαν οι Βρετανοί, του οποίου τα απόνερα  όλοι έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν. Φέτος, στις τεράστιες ουρές στα Ευρωπαικά αεροδρόμια, προστίθενται και οι Βρετανοί τουρίστες, οι οποίοι δεν γίνονται πια δεκτοί μόνο με την αστυνομική τους ταυτότητα, αλλά χρειάζονται διαβατήριο και σφραγίδες, μπαίνοντας και βγαίνοντας από κάθε χώρα. Να υπολογίσουμε το χρόνο; Δε χρειάζεται νομίζω, θα συνοδευτεί με δάκρυα. Και στο εσωτερικό τους πάντως, η κατάσταση είναι ακόμη πιο τραγική. Η άρνηση της πρότασης προς την κυβέρνηση να προσληφθούν εργαζόμενοι από την Ε.Ε. για να καλυφθούν τα κενά στα αεροδρόμια, απαντήθηκε με ένα τεράστιο ‘’ΟΧΙ’’ και εκεί έληξαν τα όνειρα για ένα ευχάριστο και ξεκούραστο καλοκαίρι. 


Οι λύσεις που προτείνονται, είναι απλά αστείες, αν και είναι ρεαλιστικές. Με δεδομένο το ότι χρειάζονται 15 περίπου μήνες για να επανέλθει η λειτουργία των αεροδρομίων σε προ πανδημίας επίπεδα, οι ειδικοί προτρέπουν τους ταξιδιώτες να μεταφέρουν τα ταξίδια αργότερα μέσα στη χρονιά και σε περιόδους που δεν θεωρούνται high season. Στην περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, να προσέρχονται στο αεροδρόμιο αρκετές ώρες νωρίτερα, οπλισμένοι με υπομονή, να επιλέγουν πιο ακριβά εισιτήρια με προτεραιότητα στην επιβίβαση, να ταξιδεύουν χωρίς αποσκευές (!!!) και πάντα να ακολουθούν τις αεροπορικές τους εταιρείες στα social media ώστε να μην χάνουν οποιαδήποτε ανακοίνωση γίνει και μπορεί να τους αφορά.