TV

20 Νοεμβρίου 2020

Σαν σήμερα, στις 20 Νοεμβρίου του 1989, ξεκίνησε η ιδιωτική τηλεόραση

Σε ένα άρθρο του στο Κλικ εκείνης της εποχής ο Σταύρος Θεοδωράκης μας θυμίζει πως, από ποιους και σε ποιους δόθηκαν οι πρώτες τηλεοπτικές άδειες και πως ξεκίνησε ιδιωτική τηλεόραση στις 20 Νοεμβρίου 1989.-Από την Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε ένα άρθρο του στο Κλικ εκείνης της εποχής ο Σταύρος Θεοδωράκης μας θυμίζει πως, από ποιους και σε ποιους δόθηκαν οι πρώτες τηλεοπτικές άδειες και πως ξεκίνησε ιδιωτική τηλεόραση στις 20 Νοεμβρίου 1989.-Από την Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

"Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Παρακολουθείτε το πρώτο δελτίο ειδήσεων, της πρώτης μέρας λειτουργίας, του πρώτου ιδιωτικού σταθμού τηλεοράσεως. Δηλαδή του Mega Channel.”είναι τα λόγια της δημοσιογράφου Λιάνας Κανέλλη, στις τρεις το μεσημέρι της 20ης Νοεμβρίου του 1989.

Λίγα δευτερόλεπτα πριν, ένα τριδιάστατο σήμα με μουσική και λαμπερά -για την εποχή- γραφικά, σε φωτεινά χρώματα, κάνουν την παρέλασή τους σε έναν συννεφιασμένο ουρανό. Πρόκειται για την ταυτότητα του πρώτου ιδιωτικού καναλιού για τα επόμενα χρόνια. Του Mega Channel.

Η προσωρινή διακοπή του καναλιού

Τα ξημερώματα της Κυριακής (28/10) και έπειτα από 29 χρόνια παρουσίας έπεσε "μαύρο" έπειτα από απόφαση του ΣτΕ.

Από το 2016 είχαν αρχίσει τα μεγάλα προβλήματα με τους εργαζόμενους να παραμένουν απλήρωτοι, αλλά ταυτόχρονα να διατηρούν ζωντανό το κανάλι προβάλλοντας τις αγαπημένες σειρές σε επανάληψη. Όλο αυτό το διάστημα άπαντες ήλπιζαν να βρεθεί μία λύση έστω και την ύστατη στιγμή, ωστόσο, κάτι τέτοιο δε συνέβη.

Στις αρχές Οκτωβρίου το ΣτΕ απέρριψε αιτήσεις του καναλιού και εργαζομένων του με τις οποίες ζητούσαν την ακύρωση της απόφασης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης για τον τερματισμό της λειτουργίας του. Λίγες μέρες αργότερα η Digea ανακοίνωσε το τέλος του "μεγάλου καναλιού": "H Digea ενημερώνει το τηλεοπτικό κοινό ότι κατόπιν έγγραφης γνωστοποίησης που έλαβε από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), θα προχωρήσει, ως υποχρεούται, από το νόμο και το κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας της, στη διακοπή της παροχής υπηρεσιών ψηφιακής μετάδοσης του τηλεοπτικού σταθμού εθνικής εμβέλειας «MEGA». Η διακοπή θα πραγματοποιηθεί τις πρωινές ώρες της Κυριακής 28/10/2018".

Όπως κι έγινε τελικά...

...Όμως 16 μήνες αργότερα το Μega επέστρεψε στις οθόνες μας

Μετά την αγορά του σταθμού στο σύνολό του (ταινιοθήκη, πνευματικά δικαιώματα, εξοπλισμός κ.λπ.) από τον επιχειρηματία Βαγγέλη Μαρινάκη, το σήμα του Mega άρχισε να εκπέμπει ξανά την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2020, ενώ το κανονικό του πρόγραμμα ξεκίνησε την Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020 και ώρα 6:00 π.μ.

Πότε, όμως, άρχισε να ενισχύεται το αίτημα για ιδιωτική τηλεόραση;

Άρχισε μετά την απελευθέρωση της ραδιοφωνίας το 1987, λόγω του κρατικού ελέγχου που εξακολουθούσε να είναι στενός και των τάσεων αποκρατικοποίησης των ΜΜΕ στην Ευρώπη. Ολοκληρώνονται οι εκλογές του 1985 και η αντιπολίτευση υπό την Νέα Δημοκρατία αρχίζει να θέτει το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης της δημόσιας τηλεόρασης ενώ και η ΕΟΚ αρχίζει να προετοιμάζει πανευρωπαϊκά το έδαφος με το άνοιγμα της σχετικής αγοράς.  Αρχίζουν να πιέζουν και για ιδιωτική τηλεόραση δήμαρχοι από τη ΝΔ,όπως ο Μιλτιάδης Έβερτ στην Αθήνα, ο Σωτήρης Κούβελας στη Θεσσαλονίκη και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στον Πειραιά. Παράλληλα,  μεγάλοι εκδότες  προετοιμάζονται στο παρασκήνιο για την οργάνωση καναλιών.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντιδρά στην προοπτική της ιδιωτικής τηλεόρασης και με διάφορες δικαιολογίες αναβάλλει την έκδοση αδειών, παρόλο που είχε συστήσει κοινοβουλευτική επιτροπή που θα διερευνούσε το θέμα. Δίνει τελικά άδεια για την αναμετάδοση από τον Οκτώβριο του 1988 έξι ξένων δορυφορικών καναλιών σε 10 μεγάλες πόλεις. Περίπου, την ίδια εποχή, είχε αρχίσει να λειτουργεί στον Πειραιά, το συνδρομητικό κανάλι TV Plus, που μεταδίδει μόνο ταινίες, ενώ στο τέλος του 1988 ξεκινά να εκπέμπει στη Θεσσαλονίκη και η αντιπολιτευόμενη TV 100, η λειτουργία του οποίου συνοδεύεται από επεισόδια και δικαστικές διαμάχες. Η κυβέρνηση μεταθέτει τις αποφάσεις περί αδειών για μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 1989,

Τις χάνει, όμως, οπότε το ζήτημα διευθετείται από την κυβέρνηση Τζαννετάκη που περνά τη σχετική νομοθεσία (νόμος 1866/1989).

Στις 24 Ιουλίου 1989, οι σχετικές προσωρινές άδειες διάρκειας επτά ετών δίνονται σε δύο σταθμούς, το Mega Channel που άρχισε να εκπέμπει στις 20 Νοεμβρίου και τη Νέα Τηλεόραση που δεν εξέπεμψε ποτέ. Στις 31 Δεκεμβρίου αρχίζει να εκπέμπει ο ΑΝΤ1.

Λίγο πιο πριν  είχε αρχίσει να εκπέμπει και το Κανάλι 29 των εκδοτών της Αυριανής, Γιώργου και Μάκη Κουρή. Το Mega Channel και η Νέα Τηλεόραση στηρίζονται από μεγάλους εκδότες των εφημερίδων, ενώ ο Antenna βασίζεται στα κεφάλαια του εφοπλιστή Μίνωα Κυριακού.

Στο Mega Channel μετέχουν με 20% έκαστος οι εκδότες των εφημερίδων Βήμα και Νέα (Χρ. Λαμπράκης), Έθνος (Γ. Μπόμπολας), Ελευθεροτυπία (Χρ. Τεγόπουλος), Καθημερινή (Αρ. Αλαφούζος), και Μεσημβρινή (οικογένεια Βαρδινογιάννη). Στη Νέα Τηλεόραση μετέχουν οι εκδότες του Ελεύθερου Τύπου, της Απογευματινής και ο Μίνως Κυριακού.

 Τηλεοπτικές άδειες...

Στην ουσία, το θέμα των αδειών για τα ιδιωτικά κανάλια δεν έχει επιλυθεί από το 1989. Πρόκειται για ένα καθεστώς που θεωρείται μοναδικό στην Ευρώπη. Οι προσωρινές άδειες που δόθηκαν το 1989 σύντομα αναθεωρήθηκαν. Τη διετία 1993-4 γίνεται άλλη μια άλλη περίπλοκη προσπάθεια για χορήγηση αδειών. Και πάλι σημειώνονται καθυστερήσεις. Τελικά οι άδειες δίνονται για επτά χρόνια (1993-2000) για εννέα πανελλαδικής και τρία τοπικής εμβέλειας κανάλια. Οι νέοι διαγωνισμοί του  1997 αλλά και του 2002 κηρύσσονται άγονοι και από τότε τα ιδιωτικά δίκτυα, τοπικά και εθνικής εμβέλειας λειτουργούν χωρίς άδεια.

Η κυβέρνηση Τσίπρα προτείνει να επιλυθεί το θέμα με την δημοπρασία των τηλεοπτικών αδειών.  

Ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκεστις 2 Σεπτεμβρίου 2016, στις 3 τα ξημερώματα, με 4 εταιρείες να παίρνουν τις άδειες είναι:

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΝΤΟΤ ΚΟΜ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΚΑΛΟΓΡΙΤΣΑΣ

ΑΝΤΕΝΝΑ TV Α.Ε.

ALTER EGO

Μετά από μια αρκετά ψυχοφθόρα περίοδο για πολλούς εργαζομένους στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλιακρίνεται ο νόμος Παππά, αντισυνταγματικός.

Τα ιδιωτικά κανάλια, μπορεί να έχουν κατηγορηθεί πως είναι επιχειρήσεις με στόχο το κέρδος και τον λυσσαλέο ανταγωνισμό. Μπορεί, ακόμα, να έχουν σχολιαστεί για εκπτώσεις στην ποιότητά τους...

Η ιδιωτική τηλεόραση, όμως, άνοιξε ένα τεράστιο παράθυρο στον κόσμο, δίνοντάς του τη δυνατότητα επιλογής. Η ειδησεογραφία και τα ρεπορτάζ εκσυγχρονίστηκαν... Η ψυχαγωγία απέκτησε νέα δυναμική με φαντασμαγορικά σόου, τηλεπαιχνίδια, σήριαλ, talk show, ευρωπαικές και αμερικανικές ταινίες και ξένες σειρές... Γνωρίσαμε αξιόλογους δημοσιογράφους, παρουσιαστές, ηθοποιούς σκηνοθέτες... 

Και ας μην ξεχνάμε τους χιλιάδες εργαζόμενους πίσω από τις κάμερες που τόσα χρόνια δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό...

Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, πριν από είκοσι χρόνια έκανε έναν απολογισμό για την ιδιωτική τηλεόρασηΌποιες και αν είναι οι επιφυλάξεις, όποιοι και να είναι οι φόβοι, υπάρχει ένα θετικό στοιχείο, το οποίο από μόνο του αρκεί για να δικαιώσει και το πείραμα και την πραγματικότητα που διαμόρφωσε. Η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στον χώρο της τηλεόρασης και μαζί η σταδιακή αποδυνάμωση της σκοταδιστικής, αναχρονιστικής και αντιδημοκρατικής μονομέρειας στην πληροφόρηση.”

Όποιο και αν είναι το μέλλον της ιδιωτικής τηλεόρασης, το σίγουρο είναι πως όλα αυτά τα 31 χρόνια, “εκείνη” μας άνοιξε νέους ορίζοντες...

Μαζί της, ζήσαμε πολλά και σημαντικά... Ενημερωθήκαμε, χαρήκαμε, γελάσαμε, προβληματιστήκαμε, κλάψαμε... Και αυτό δεν αλλάζει...

Ακολουθεί το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το πώς ξεκίνησε η ιδιωτική τηλεόραση...στο περιοδικό ΚΛΙΚ, του τεύχους Φεβρουαρίου 1990.

...Και τότε ο Παπανδρέου αποφάσισε να ρίξει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την ιδιωτική τηλεόραση. Οι εκδότες τα είχαν όλα εκτός απ’αυτήν. Η πρόταση ήταν σαφής και σύντομη. Δεν έγινε όμως δεκτή. Ήρθε η σειρά του Μητσοτάκη να μοιράσει χαρτιά. Η λαϊκή ετυμηγορία της 18ης Ιουνίου 1989 τον είχε στέψει νικητή, όχι όμως και παντοκράτορα. Και αυτή τη φορά η πρόταση ήταν σαφής και σύντομη. Μόνο που στη δημοσιοποίησή της δεν κρατήθηκαν οι τύποι.

Εκείνο το “με υπουργική απόφαση θα δοθούν δύο άδειες τηλεοπτικών σταθμών με αντίστοιχα γκρουπ εκδοτών” ήταν πρόκληση. Την σκυτάλη έπρεπε να πάρει η Βουλή. Το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε, σε χρόνο ρεκόρ, προέβλεπε ότι, για τη χορήγηση αδειών, συνεκτιμάται -μεταξύ άλλων εκδοχών - και “η εμπειρία και παράδοση των μετόχων της εταιρίας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας”...

Οι βουλευτές της ΝΔ δεν είχαν λόγους να πουν όχι. Οι βουλευτές του Συνασπισμού είχαν, αλλά δεν είπαν. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κλαψούριζαν ως απατημένοι εραστές. Και έμεινε ένας Στεφανόπουλος να μιλάει για τον επερχόμενο κίνδυνο. Απουσίαζαν ακόμα και οι αντιρρήσεις των αριστερών και άλλων ορθοδόξων, που σε ανάλογες εποχές -ραδιοφωνικής άνοιξης- έβλεπαν μπροστά τους μπερλουσκονικά βυζιά και κώλους...

Μια καλοκαιρινή νύχτα, η Βουλή έδωσε το τελικό οκέι σε αυτό το σχέδιο νόμου που πήρε τον τίτλο: “Ίδρυση Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεοράσεως και παροχή αδειών για την ίδρυση και λειτουργία τηλεοπτικών σταθμών”.

Η προθυμία των βουλευτών να ψηφίσουν είχε βρει απροετοίμαστους και αυτούς ακόμα τους “δικαιούχους”. Μόνο πέντε απ’αυτούς πήραν χωρίς καθυστέρηση το μήνυμα και προχώρησαν στη σύσταση κοινής εταιρίας.

Ο Λαμπράκης ήταν ο εμπευστής. Ο Αλαφούζος ο λεφτάς. Ή τουλάχιστον, έτσι εμφανιζόταν. Ο Βαρδινογιάννης είχε διδαχθεί απ’την αργοπορία του την εποχή της “ελεύθερης” ραδιοφωνίας. Ο Μπόμπολας, ως μεγάλος εργολάβος, πολύ χάρηκε που τον φώναξαν στην παρέα. Ο Τεγόπουλος, τέλος, έκρινε ότι “για τον έλεγχο της εξουσίας” ένα μετερίζι κατά τηλεοράσεως μεριά ήταν απαραίτητο. Και το όνομα αυτής: “Tηλέτυπος Α.Ε.”.

Σε όλες τις άλλες εκδοτικές περιοχές των Αθηνών επικρατούσε το χάος. Τα ποσοστά των κομμάτων στις εκλογές, που (ξανα)έφταναν, έπρεπε να αντιπροσωπευτούν σε μετοχές στις εταιρίες που ήθελαν να διεκδικήσουν μια τηλεοπτική άδεια.

Ο Άρης Βουδούρης του “Ελεύθερου Τύπου” ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον Μίνω Κυριακού, ιδιοκτήτη του πρώτου σε ακροαματικότητα ραδιοφωνικού σταθμού των Αθηνών. Του ΑΝΤΕΝΝΑ. Μαζί τους και ο Γιάννης Πουρνάρας του Τηλεράματος. Η εκδοχή, όμως, να μην καταστεί αυτοδύναμη η ΝΔ στις εκλογές επέβαλε την παρουσία στο γκροπ και του Χρ. Καλογρίτσα, εκδότη της “ΠΡΩΤΗΣ”. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, αφεντικό της ΙΝΤΡΑΚΟΜ, του “ελληνικού κολοσσού στις τηλεπικοινωνίες”, αναζήτησε την δική του έξοδο στις οθόνες μέσα από την αγορά της εφημερίδας “Επικαιρότητα” του Τέλη Σιαμαντά, ενώ, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, εξασφάσλισε την συνεργασία των Καραγιάννη- Σαραντόπουλου της “Απογευματινής”. Τελικώς ο κ. Βουδούρης δεν άντεξε την παρέα του κ. Κυριακού και, παρά την άρνηση του κ. Μητσοτάκη που τους ήθελε μαζί, απεχώρησε και πήγε και συνάντησε το κ. Κόκκαλη. Αυτόν δηλαδή που η εφημερίδα του κατατηγορούσε για υπόγειες και χωρίς επιφάνεια επιχειρηματικές δραστηριότητες... Και το όνομα αυτής: “Νέα Τηλεόραση”...

Με τους Κόκκαλη, Βουδούρη, Σαραντόπουλο και Καραγιάννη παρόντες και τον... Τρικαλινό τελικώς απόντα. Ναι, ο Τρικαλινός (διάβαζε “Ριζοσπάστη” την εποχή εκείνη), προσέγγισε σε απόσταση αναπνοής τον πράσινο Κόκκαλη...

Ο κ. Κυριακού , μην αντέχοντας το αποχωρισμό του κ. Βουδούρη , προσέτρεξε στο Ρούπερτ Μέρντοχ. Ο σούπερμαν της παγκόσμιας ενημέρωσης, με τις εφημερίδες του να πουλάνε περισσότερα από 15 εκατομμύρια φύλα, καθημερινώς και όχι ετησίως, ήταν σίγουρα ένας συνεργάτης με επιφάνειας...

Για τους γνωρίζοντες, το γεγονός ίσως να ήταν σημαντικότερο και από την “μεταγραφή” που επιχείρησε να κάνει σε ανύποπτο χρόνο ο Χρήστος Λαμπράκης, επιλέγοντας ως συνέταιρό του τον τομέα των ανεξάρτητων τηλεοπτικών παραγωγών, τον κ. Μπερλουσκόνι. Αυτά στα επιχειρησιακά γραφεία, γιατί στα υπουργικά, τα έχοντα σχέση με την τηλεόραση, άλλο ήταν το θέμα το καλοκαίρι του 1989.

Με βάση την “ευρωπαική σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα” και άλλες δευτερεύουσας σημασίας διατάξεις, τέσσερις υπουργοί της κυβερνήσεως Τζαννετάκη - οι κύριοι Αθ. Κανελόπουλος, Ν. Κωνσταντόπουλος, Αντ. Σαμαράς και Ν. Γκελεστάθης - παρεχώρησαν στις 28 Αυγούστου “προσωρινή άδεια δοκιμής τοπικού τηλεοπτικού σταθμού στην εταιρία “Τηλέτυπος Α.Ε.”.

Ο τελευταίος μάλιστα εκ των υπουργών δεν αρκέστηκε στην συνυπογραφή της προσωρινής άδειας και, δέκα μέρες αργότερα, παραχώρησε το κανάλι 7 στο MEGA CHANNEL “δι εκτέλεσιν πειραμάτων σκοπούντων εις την πρόοδον της επιστήμης και της τέχνικής” (!) και “συμφώνως προς σχέδιο νόμου το οποίο θα ψηφιστεί από τη Βουλή προσεχώς” (!) Το γεγονός ότι το κανάλι 7 χρησιμοποιούσε και η ΕΤ-1 για την αναμετάδοση των προγραμμάτων της από τους πομπούς της Βάρκιζας, των Τουρκοβουνίων, της Αυλώνς και της Νέας Μάκρης κρίθηκε “άνευ σημασίας”. Πράγματι η Βουλή έκανε όπως ο κ. Γκελεστάθης είχε προβλέψει. Έξι μέρες μετά την προφητική του απόφαση - που, αν λειτουργήσει ως ιστορικό προηγούμενο, θα λύσει τα χέρια σε όλους τους επερχόμενους υπουργούς - άρχισε να συζητά το σχέδιο νόμου. Ουδείς εκείνες τις ζοφερές καλοκαιρινές μέρες δεν γνώριζε την παραχώρηση προσωρινής άδειας από τους τέσσερις υπουργούς στους πέντε εκδότες.

Ουδείς , εκτός του Σωκράτη Κόκκαλη και του Άρη Βουδούρη, ο οποίος και ανέλαβε να μιλήσει στον πρώτο τη τάξει υπουργό διαβιβάζοντας το ένα και μοναδικό αίτημά τους.

Στις 2 Οκτωβρίου οι τέσσερις υπουργοί υπέγραψαν και την προ-άδεια της “Νέας Τηλεόρασης Α.Ε.”. Το κείμενο των δυόμισι σελίδων ήταν καρμπόν της προηγούμενης προσωρινής του “Τηλέτυπου Α.Ε.”... “Ανθρώπινα δικαιώματα” και άλλα ηχηρά.

Η όλη εξέλιξη, για να μη φανεί ως φάρσα, δεν περιλάμβανε και προσωρινή παραχώρηση συχνότητας από τον κ. Γκελεστάθη. Τέσσερις μέρες αργότερα, το σχέδιο νόμου για την ιδιωτική τηλεόραση δημοσιεύεται στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως λαμβάνοντας τον αριθμό 1866. Μόνος παραπονεμένος από όλη την εξέλιξη, εκτός του κ. Στεφανόπουλου, που επέμενε ως την τελευταία στιγμή να διαμαρτύρεται για χαριστικό προς τους εκδότες νομοθέτημα των συναδέλφων του βουλευτών, ήταν ο κ. Κυριακού.

Η παραχώρηση δύο προ-αδειών, έστω και παρανόμων, όπως εκτιμούσαν επιφανείς νομικοί, δημιουργούσε τετελεσμένα στον χώρο της τηλεόρασης. Και αυτός ακόμα ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορούσε πλέον να κάνει κάτι για την ευχαρίστηση του βαθιά δυσαστεστημένου φίλου του.

Η ψύχρανση των σχέσεων δεν έφτασε στο σημείο να στερηθεί ο κ. Μητσοτάκης τις πολύτιμες προεκλογικές υπηρεσίες του ιδιωτικού αεροσκάφους του κ. Κυριακού. Η διαβεβαίωση του αρχηγού της ΝΔ ότι την επομένη των εκλογών της 5ης Νοεμβρίου του 1989 θα μπορούσε να εκπέμπει “χωρίς κανένα πρόβλημα” του έδωσε φτερά. Τρεις τηλεοπτικές συχνότητες - τα κανάλια 35, 38 και 45 -εξέπεμψαν την κάρτα του “ΑΝΤΕΝΝΑ TV”, ενώ οι παρεμβολές στο κανάλι 34 της ΕΤ-2, στο κανάλι 38 της ΕΤ-1 (αναμεταδότης Πόρτη-Ράφτη) και στα κανάλια, που ήταν συντονισμένα τα περισσότερα βίντεο των Αθηναίων, κρίθηκαν και σε αυτή την περίπτωση “άνευ σημασίας”.

Τις μέρες που προηγήθηκαν των εκλογών του Νοεμβρίου του 1989 και άλλα πολλά κανάλια προσέφεραν την κάρτα τους στον δοκιμασμένο ελληνικό λαό.

Το συγκρότημα “Γ.Α. Κουρής Α.Ε.”, επί παραδείγματι, που μέχρι τότε όλοι θεωρούσαν ξεχασμένο και μακριά νυχτωμένο, κατέλαβε στο όνομα της “Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την Ελεύθερη Τηλεόραση” το κανάλι 29.

Ο Ιωάννης Μάστορας του “Ελεύθερου”, άλλης μεγάλης από άποψη σχήματος εφημερίδας, κατέλαβε την κύρια αθηναική συχνότητα της ΕΤ-2, το κανάλι 5, όταν οι εργαζόμενοι στην Κατεχάκη και Μεσογείων γωνία κατέβαζαν τους διακόπτες και πήγαιναν για ύπνο. Σε όλη τη χώρα ήταν γνωστό ότι η ΕΡΤ Α.Ε. Ήταν καταχρεωμένη - χρωστούσε 42 ολόκληρα δισ.χωρίς να υπολογίζονται οι τρέχοντες μιθοί - αλλά κανείς εκτός του κ. Μάστορα δεν πίστευε ότι η ΕΤ-2 θα καταρρεύσει...

Συχνότητα, χωρίς όμως παράλληλη προβολή της κάρτας τους από τις οθόνες των Αθηναίων, διεκδικούσαν το ΑΚΗΜΜΕ (Αναπτυξιακό Κέντρο Ηλεκτρονικών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας) και 9 ραδιοσταθμοί της χώρας, μεταξύ των οποίων και ο “902 Αριστερά στα FM”, o “Δίαυλος 10”, ο “ROCK FM” του Χρήστου Καλογρίτσα.

Μετεκλογικώς, η κατάσταση δεν μεταβλήθηκε.

Ο υπουργός Προεδρίας δήλωσε αναρμόδιος, παρεπέμποντας το θέμα στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεοράσεως που όμως δεν είχε συσταθεί, γιατί τα κόμματα είχαν σοβαρότερα πράγματα να κάνουν. Η   ΕΡΤ Α.Ε. Αρκέστηκε σε κάτι “αγωγές” που παραπέμφθηκαν για εξέταση μετά από σύντομη και αναμενόμενη, άλλωστε, παρέμβαση των συνηγόρων των ιδιωτικών καναλιών, στα μέσα του 1990. Οι υπηρεσίες ραδιοσυχνοτήτων του υπουργείου Μεταφορών, αυτές που με τα ραδιοφωνιόμετρά τους είχαν καταφέρει πύρινες νίκες στους πειρατές των Μεσαίων της δεκαετίας του ‘70 και των FM της δεκαετίας του ‘80, σφύριζαν ομαδικώς και αυτεπαγγέλτως.

Και έμειναν κάτι πρώην χωροφύλακες των Αστυνομικών Τμημάταων Πάρνηθας, Μενιδίου και Σαλαμίνας να εξετάσουν την υπόθεση στα πλαίσια προανάκρισης που είχε διατάξει η Εισαγγελία Αθηνών.

Προς χάρι της αλήθειας θα πρέπει να προσθέσουμε ότι τις τελευταίες ημέρες του 1989 η υπόθεση απασχόλησε σοβαρότερα την Πολιτεία, αναγκάζοντας την εισαγγελική αρχή να πάρει την υπόθεση από τους ενωματάρχες των Α.Τ. Πάρνηθας, Μενιδίου και Σαλαμίνας και να την αναθέσει σε αξιωματικούς της Κρατικής Ασφάλειας.

Στο μεταξύ στην παρέα των πειρατών είχε προστεθεί - εκτός κάποιων “κολλημένων” ηλεκτρονικών συνοικιακού επιπέδου, που έσπαγαν πλάκα παρεμβάλλοντας τσόντες του Γκουσκούνη στα κρατικά, και όχι μόνο, προγράμματα- και ο “SEVEN-X TV”. Παιδί και αυτός - όπως και ο ραδιοσταθμός “SEVEN-X”- του ομίλου Κουλουκουντή, άρχισε να εκπέμπει την κάρτα του στο κανάλι 49, ενώ ο διευθυντής του διαλαλούσε προς όλες τις κατευθύνσεις και ειδικά προς στην μεριά των εκδοτών ότι ο όμιλος δεν ενδιαφέρεται για ένα πολυσεκτικό κοινής λήψης πρόγραμμα, αλλά για ένα “κωδικοποιημένο συνδρομητικό κανάλι”.

Η φωτογραφία του Γ. Κοσκωτά από το Σάλεμ, που συχνά δημοσίευαν οι εκδότες στις εφημερίδες τους -έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, λειτουργούσε διδακτικά προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ο κ. Κουλουκουντής που, αν ήξερε πως θα έβγαζε ένα εκατομμύριο πουλώντας εφημερίδες έξω απ’τον σταθμό, θα το έκανε, δεν ενδιαφερόταν μόνο για την ραδιοφωνία και την τηλεόραση. Η κινητή τηλεφωνία και γενικότερα τα προγράμματα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού του ΟΤΕ ήταν στις άμεσες βλέψεις του. Η τηλεπικοινωνιακή του εταιρία “ΡΑΜ-ΜΠΡΟΝΤΚΑΣΤΙΝΓΚ” ήθελε να επεκταθεί και πέρα των ΗΠΑ...

Η τηλεφωνία και ό,τι αυτή περικλύει ενδιέφερε όμως και άλλους εκτός του κ. Κουλουκουντή. Ο “Δημοσιογραφικός Όργανισμός Λαμπράκη”, η ΙΝΤΡΑΚΟΜ του κ. Κόκκαλη και άλλες δευτερεύουσες (για το θέμα μας) εταιρίες είχαν συνυπογραφεί σε ανύποπτο χρόνο προσύμφωνο συνεργασίας για την διεκδίκηση της κινητής τηλεφωνίας.

Η πρώτη μέρα του νέου έτους που σήμανε για την έναρξη της δεκατετίας του ‘90 έφερε στις οθόνες των Αθηναίων τα κανονικά προγράμματατου “ΑΝΤΕΝΝΑ TV” και της “Ελεύθερης Τηλεόραση Κανάλι 29”. Το “Mega Channel” είχε ήδη σαραντίσει και οι πέντε εκδότες που το στήριξαν φάνηκαν να ανησυχούν με την ενδοτικότητα της πολιτείας στις παράνομες ενέργειες των άλλων. Το ερώτημα που είχαν θέσει από τις στήλες της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία”, δέκα μέρες πριν την πρωτοχρονιά, δεν είχε ακόμα απαντηθεί...

“Ο οποιοσήποτε επίδοξος επιβήτωρ έχει τα προσόντα να είναι επιβήτωρ;” ήταν το ερώτημα - με τις υπογραμμίσεις δικές τους- και απάντησεις δεν είχαν πάρει από πουθενά.

Το ερώτημα σύμφωνα με τα ερμηνευτικά σχόλια των επόμενων ημερών της ίδιας εφημερίδας, απευθύνονταν σε έναν από τους αντίπαλους του “Mega Channel”. Στην ουσία, όμως, έπρεπε- μιας και τέθηκε - να απαντηθεί από όλους όσους σεβόντουσαν τον εαυτό τους και την ιστορία τους.

Από τον “ΑΝΤΕΝΝΑ TV” -πρώτα απ’όλα - που οι μέτοχοί του (ανάμεσά τους ο Κ. Γουρομιχάλης, γνωστότερος ως πρόεδρος της Ένωσης Ελληων Εφοπλιστών) κατείχαν και τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς - τον ένα στη Θεσσαλονίκη - και μια αριστερής προελεύσεωνς εφημερίδα και ένα τηλεοπτικό περιοδικό. Από την “Νέα Τηλεόραση Α.Ε.”, που οι μέτοχοί της έλεγχαν το 30% του συνόλου της πανελλήνιας κυκλοφορίας αθηναικών εφημερίδων (ή αλλιώς τρεις εφημερίδες ή  αλλιώς 300.000 φύλλα) και έναν ραδιοφωνικό σταθμό.

Από το μεγαλύτερο εκδοτικό συγκρότημα της χώρας. Την “ΓΑ. ΚΟΥΡΗΣ Α.Ε.”, που κατείχε πέντε ημερήσιες εφημερίδες με μέση κυκλοφορία 350.000 φύλλα και ένα ραδιοφωνικό σταθμό στην Αθήνα και έναν στη Θεσσαλονίκη. (Η έκδοση της σοβιετικής εφημερίδας “Αργκουμέντι Ε. Φάκτι” στην αγγλική γλώσσα, στα πιεστήρια του συγκροτήματος και μετά από δική του (!) μετάφραση δεν έχει υπολογιστεί στην παραπάνω καταγραφή, όπως αντίστοιχα, στην περίπτωση του “ΑΝΤΕΝΝΑ TV”, δεν υπολογίστηκε η συμμετοχή του Ρούπερτ Μέρντοχ).

Από την “Ξενία Ραδιοφωνική και Τηλεοπτική Α.Ε.” του ομίλου Κουλουκουντή.

Και τέλος - τέλος το ερώτημα ήταν μια συνεχής πρόκληση για καλύτερες επιδόσεις προς το ίδιο το “Mega Channel”, που οι μέτοχοί του έλεγχαν το 40% της πανελλήνιας κυκλοφορίας ημερήσιου Τύπου (αντίστοιχα ποσοστά είχαν και τα κυριακάτικα φύλλα), δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια ντουζίνα περιοδικά και την μεγαλύτερη ελληνική εταιρία παραγωγής βιντεοκασετών (την Αουντιοβίζουαλ, ιδιοκτησίας Βαρδινογιάννη). Ο πρώτος μήνας του 1990 δεν φανέρωσε τα προσόντα του κάθε “επίδοξου επιβήτορα” ξεχωριστά... Η προοπτική να συνενωθούν οι “επίδοξοι” σε μια τελευταία προσπάθει να πείσουν για την επιβητορική τους ικανότητα ήταν ο μόνος κίνδυνος που αποφεύχθηκε τον πρώτο μήνα της νέας δεκαετίας.