23 Μαΐου 2020

Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου | Ποτέ δεν είχαμε τον χρόνο να δούμε πως αυτά που μοιάζουν ασήμαντα είναι και τα πιο ουσιώδη.

#ΒΓΑΙΝΟΥΜΕΑΠΟΤΟΣΠΙΤΙ | κορωνοιός | καραντίνα | Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή | klik
Η καταξιωμένη συγγραφέας μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η καταξιωμένη συγγραφέας μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Covid-19.  Ένας ιός που έχει στην κυριολεξία φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.  Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση και οι Έλληνες επιστήμονες να διαχειρίστηκαν την πανδημία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα κρούσματα και οι θάνατοι στη χώρα μας να μειώθηκαν σημαντικά,  όμως τίποτα δεν έχει ακόμα τελειώσει. 

Ωστόσο, οι οικονομικές πιέσεις οδήγησαν στην σταδιακή και με προφυλάξεις άρση των μέτρων.  Σε προσωπικό επίπεδο, η φοβία είναι εκείνη που θα πρέπει να διαχειριστούμε, γιατί δυστυχώς τίποτα και κανείς ακόμα δεν μπορεί να τη βγάλει από το μυαλό και την ψυχή μας...

Από τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ξεκίνησε η σταδιακή και προσεκτική επάνοδος μας στην κάποια καινούργια "κανονικότητα", καθώς πρέπει να διαφυλάξουμε αυτά που κερδίσαμε στις μέρες της καραντίνας, αποφεύγοντας τις τραγικές σκηνές που παρακολουθήσαμε στις μεγάλες χώρες της Δύσης.

Η στήλη #μένουμε_σπίτι του klik, αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Eτοιμάσαμε μια νέα στήλη, #βγαίνουμε_από_το_σπίτι και φιλοξενούμε αξιόλογες προσωπικότητες από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, να μας απαντήσουν στις ακόλουθες ερωτήσεις.

Η αγαπητή κα Μαρία  Λαμπαδαρίδου Πόθου ανήκει σε ευπαθή ομάδα και όπως μας είπε θα παραμείνει στο σπίτι έως ότου κυκλοφορήσει το εμβόλιο. Οπότε, οι ερωτήσεις προσαρμόστηκαν στις συνθήκες που βιώνει η ίδια. 

Ας δούμε τι μας είπε. Δίχως αμφιβολία είναι όλα αποστάγματα σοφίας.


Πώς άλλαξε η ζωή σας τις μέρες της καραντίνας και του κορωνοϊού.

Μια περιπέτεια ενδοσκόπησης, θα έλεγα. Ξαφνικά, μείναμε μόνοι με τον εαυτό μας. Σκεφτήκαμε. Αυτό περισσότερο, σκεφτήκαμε. Φτιάξαμε έναν νέο αξιακό κώδικα, γιατί συνειδητοποιήσαμε ποια είναι αυτά που αξίζουν αληθινά, και πόσο μάταια μας φάνηκαν πράγματα που αποτελούσαν προτεραιότητες της ζωής μας. 

Και δεν ψάξαμε μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τα συρτάρια μας, τις σημειώσεις στα τετράδια μας, τις αναμνήσεις μας, είχαμε όλον τον χρόνο να ασχοληθούμε με πράγματα που ποτέ ίσως δεν καταλάβαμε πόσο σημαντικά ήταν. Ποτέ δεν είχαμε τον χρόνο να δούμε πως αυτά που διαφυλάσσει ερήμην μας η ψυχή δεν είναι ούτε τα πιο φανταχτερά ούτε οι επιτυχίες μας, αλλά τα πιο ταπεινά ίσως αυτά που μοιάζουν ασήμαντα αλλά είναι και τα πιο ουσιώδη. Κι ύστερα, κάποια πράγματα τα θεωρείς δεδομένα και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι πρέπει να αγωνιστείς για να τα έχεις, και ότι πρέπει να είσαι ευγνώμων που τα έχεις. Σαν τους φίλους μας, ας πούμε, ή σαν το άγγιγμα. Σαν την τόσο φθαρμένη έκφραση “Πώς είσαι; “Καλά” 

Καλά;  Ως το βράδυ είμαι καλά. Αύριο δεν ξέρω. 

Πάντα υπήρχε αυτή η αβεβαιότητα, όμως τώρα πήρε άλλες διαστάσεις, άλλη σημασία μέσα στη συλλογική έννοια του χαμού. 

Κάπως έτσι ήταν και η δική μου ζωή αυτές τις περίεργες μέρες της καραντίνας. Πιστεύω πως όλοι μας, καθένας με τον δικό του τρόπο και με την δική του παιδεία, ζήσαμε την υπαρξιακή μας ώρα, τον υπαρξιακό μας φόβο. Τα ζήσαμε τόσο έντονα όλα αυτά. Σαν αγρίμι παγιδευμένο σε δόκανο ολόκληρος ο πλανήτης. Και  σκεφτόμουν πως η ζωή μας ποτέ πια δεν θα είναι η ίδια, δεν μπορεί να είναι η ίδια, ύστερα από αυτή την οδυνηρή εμπειρία. 

Και εκείνο που πιστεύω είναι πως ο καθένας μας και όλοι μαζί, όταν με το καλό τελειώσει αυτή η παγίδα, θα νιώσουμε ίσως λίγο πιο σοφοί, με λίγο περισσότερη επιείκεια και κατανόηση, θα νιώσουμε λίγο πιο υπεύθυνοι σαν άνθρωποι. Με την συνειδητότητα ότι υπάρχουμε όλοι μέσα στο ίδιο πεπρωμένο. Ευάλωτοι και εύθραυστοι. Πλάσματα αβοήθητα. 

   “Εγεννήθην ωσεί άνθρωπος αβοήθητος” είπε ο ψαλμωδός. Και νομίζω ο καθένας το ένιωσε με τον δικό του τρόπο αυτό. 


Τι είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας;

Πάντα ήμουν του κλειστού χώρου. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα με βλέπω σκυμμένη πάνω από κάποιο τετράδιο ή πάνω από κάποια γραφομηχανή, τότε, πάνω από το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σήμερα. Αυτό που μου έλειψε δεν ήταν ένα περπάτημα σε κάποιο δρόμο που αγαπώ,  στα διαλείμματα της γραφής ή μια συνάντηση με φίλους. Ήταν ότι δεν είχα τη δυνατότητα να το κάνω. Δηλαδή στην ουσία ήταν θέμα ελευθερίας. Δηλαδή, θέμα καθαρά υπαρξιακό. Πόσο όριζα ή δεν όριζα την ύπαρξή μου. Και από εκεί ξεκινούσε μια αλυσίδα, μια διαλεκτική από σκέψεις και αδιέξοδα, πόσο ορίζουμε τη ζωή μας, ή μάλλον, τίποτα δεν ορίζουμε από αυτό που είμαστε και τίποτα δεν ξέρουμε από τον κόσμο που μας φιλοξενεί “πάροικους και παρεπίδημους” όπως είπε ο ψαλμωδός. Κι ακόμα, πόσο ελλιπής είναι ο άνθρωπος, πόσο ελλιπής η όρασή του, η αντίληψή του, μπρος σε αυτό που τον περιβάλει – και που κάπου το θεωρεί και δικό του, με την έννοια, γι` αυτό και το κακοποιεί ή το καταστρέφει. 

Σκέψεις. Λοιπόν, πόσο ελλιπής. Ο παντοδύναμος -θεωρητικά- άνθρωπος. Και ξαφνικά, ένα τόσο δα πραγματάκι, ούτε καν μόριο, κύτταρο ίσως, ροκανίζει ανενόχλητο ολόκληρον τον πλανήτη. 

Και βέβαια, για να μιλήσω πιο ανθρώπινα, μου έλειψαν οι φίλοι, τα πρόσωπα που αγαπώ, ο γιος μου που λείπει, μου έλειψε μια επικοινωνία υπαρκτή, αυτή είναι η άλλη όψη. 

Μπορεί η καραντίνα να έληξε, ωστόσο ακόμα πρέπει να κρατάμε αποστάσεις και να τηρούμε τα απαραίτητα μέτρα. Ο ιός δεν έχει φύγει, είναι ακόμα εδώ και άγνωστο πότε θα βρεθεί και θα κυκλοφορήσει το εμβόλιο. Τι προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Κουράγιο. Όταν δεν έχεις επιλογή, όταν είσαι παγιδευμένος στο παράλογο, όπως είμαστε όλοι εμείς, μόνο κουράγιο μπορούμε να ευχηθούμε στον εαυτό μας. Και μπορούμε ακόμα να ευχηθούμε να προσ - ευχηθούμε να βρεθεί το φάρμακο να βρεθεί κάποιο εμβόλιο για να συνεχίσουμε τη ζωή μας από εκεί που την αφήσαμε, από την εισβολή του αιφνίδιου. “Είμαστε μια ανάσα πριν από το αιφνίδιο” είπε ο συγγραφέας του βορρά Στριμπεργκ.  

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε;

Θα του έλεγα πόσο τον θαύμασα, όχι μόνο ως επιστήμονα μεγάλης αξίας αλλά και ως ήθος ανθρώπου. Δύσκολα συναντάς ανθρώπους μεγάλης αξίας που όμως έχουν τόση σεμνότητα και πραγματική ταπεινότητα. Και πιστεύω πως αυτό βοήθησε πολύ. Όπως θαύμασα και ολόκληρο το ιατρικό και νοσηλευτικό σύστημα που επέδειξε μια αξιοθαύμαστη ηρωική προσπάθεια. Από την τελευταία νοσηλεύτρια ως τον ανώτατο της ιατρικής κλίμακας στάθηκαν με αυτοθυσία, θα έλεγα, στο καθήκον τους να αντιμετωπίσουν αυτές τις επώδυνες και άκρως επικίνδυνες για τους ίδιους καταστάσεις. Και αυτό είναι από τα πράγματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν από κανέναν. 

 

Μπορείτε να δείτε τα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στις δύο στήλες του klik :

#ΒΓΑΙΝΟΥΜΕΑΠΟΤΟΣΠΙΤΙ 

#ΜΕΝΟΥΜΕΣΠΙΤΙ