19 Μαΐου 2020

Μικαέλα Θεοφίλου | Η πανδημία δίνει ένα σπουδαίο μάθημα: ότι δεν κάνει διακρίσεις. Εμείς γιατί να κάνουμε;

#ΒΓΑΙΝΟΥΜΕΑΠΟΤΟΣΠΙΤΙ | κορωνοιός | καραντίνα | Μικαέλα Θεοφίλου | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή | klik
Η ταλαντούχα δημοσιογράφος - ραδιοφωνική παραγωγός στο ΜΕΝΤΑ 88, μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η ταλαντούχα δημοσιογράφος - ραδιοφωνική παραγωγός στο ΜΕΝΤΑ 88, μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Covid-19.  Ένας ιός που έχει στην κυριολεξία φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.  Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση και οι Έλληνες επιστήμονες να διαχειρίστηκαν την πανδημία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα κρούσματα και οι θάνατοι στη χώρα μας να μειώθηκαν σημαντικά,  όμως τίποτα δεν έχει ακόμα τελειώσει. 

Ωστόσο, οι οικονομικές πιέσεις οδήγησαν στην σταδιακή και με προφυλάξεις άρση των μέτρων.  Σε προσωπικό επίπεδο, η φοβία είναι εκείνη που θα πρέπει να διαχειριστούμε, γιατί δυστυχώς τίποτα και κανείς ακόμα δεν μπορεί να τη βγάλει από το μυαλό και την ψυχή μας...

Από τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ξεκίνησε η σταδιακή και προσεκτική επάνοδος μας στην κάποια καινούργια "κανονικότητα", καθώς πρέπει να διαφυλάξουμε αυτά που κερδίσαμε στις μέρες της καραντίνας, αποφεύγοντας τις τραγικές σκηνές που παρακολουθήσαμε στις μεγάλες χώρες της Δύσης.

Η στήλη #μένουμε_σπίτι του klik, αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Eτοιμάσαμε μια νέα στήλη, #βγαίνουμε_από_το_σπίτι και φιλοξενούμε αξιόλογες προσωπικότητες από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, να μας απαντήσουν στις ακόλουθες ερωτήσεις.

Ας δούμε τι μας είπε η κα Μικαέλα Θεοφίλου.



Τι κάνετε άνετα και τι φοβάστε να κάνετε τώρα που τέλειωσε η καραντίνα και κυκλοφορούμε έξω;

Νιώθω πιο ελεύθερη να βγω έξω, να δω τους φίλους μου, να τους καλέσω σπίτι (όχι όλους μαζί), να πάω για shopping, να φάω με τη μαμά μου.  Φοβάμαι να μπω στους κλειστούς χώρους με πολλά άτομα, φοβάμαι να ξανακάνω βόλτα στην Αρεοπαγίτου, και τα ΜΜΜ, τα οποία δεν χρησιμοποιώ καθόλου. Ζώντας στο Κουκάκι μπορώ εύκολα και με τα πόδια να βρεθώ στην Ερμού, για το shopping που λέγαμε....

Σας έχει λείψει κάτι από τις μέρες της καραντίνας;

Μου έχει λείψει η ησυχία της πόλης αλλά και η καλημέρα που προλάβαινα να πω με τη γειτόνισσα!

Τι γνώμη έχετε γι`αυτούς που συνωστίζονται σε διάφορα μέρη όπως στις πλατείες, στις παραλίες και τις εκκλησίες;

Η γνώμη μου είναι ότι έχουν άγνοια κινδύνου ή ότι συνειδητά ζουν επικινδύνως!

Ποια πράγματα θα θέλατε να αλλάξουμε στην καινούργια "κανονικότητα" σε σχέση με το παρελθόν;

Διάβαζα ένα άρθρο της κατόχου Νόμπελ Λογοτεχνίας Όλγκα Τοκάρτσουκ που δημοσιεύτηκε στο New Yorker με τίτλο "A New World Through My Window" (Ένας νέος κόσμος μέσα από το παράθυρό μου)  η οποία αναρωτιόταν, μήπως τελικά επί καραντίνας  επιστρέψαμε στον φυσιολογικό ρυθμό της ζωής; Μήπως η πανδημία δεν διατάραξε την κανονικότητα μας αλλά μας επανέφερε στην πραγματική κανονικότητα.  Μήπως δηλαδή πριν το lockdown δεν είχαμε κανονική ζωή;  Εγώ με την καραντίνα είδα περισσότερο τους ανθρώπους μου, φρόντισα περισσότερο τον σκύλο μου, απόλαυσα ώρες χωρίς να κάνω τίποτα, να φροντίσω εμένα και την οικογένειά μου, να βλέπω σειρές ή να διαβάσω ένα βιβλίο. Κυρίως όμως απέκτησα συνείδηση των μικρών σημαντικών στιγμών και των λεπτομερειών που έκαναν την διαφορά στην ζωή μου. Ξαφνιάστηκα που πρόλαβα να παρατηρήσω μία μικρή ελίτσα στο πρόσωπο του γιου μου, πόσο διαφορετικά αναπνέει ο σκύλος μου όταν περιμένει να βγει βόλτα,  ένα νέο μπουμπούκι που έβγαλε η τριανταφυλλιά μου.  Δυστυχώς οι άνθρωποι τείνουμε να ζούμε πάνω στα γνωστά μας μοτίβα, σ’ αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς, στη ρουτίνα μας... Αλλά θα ήταν ωραίο να βρούμε χρόνο, να σταματήσουμε για λίγο, να κοιτάξουμε γύρω μας και κάπως έτσι να φτιάξουμε μια νέα πιο ανθρώπινη ρουτίνα.

 Πολλοί λένε ότι η εμπειρία της καραντίνας μετά από δέκα χρονια κρίσης μας άλλαξε και μας έκανε ωριμοτερους. Όχι ίσως όλους αλλα αρκετούς για να δημιουργηθεί ένα καινούργιο κοινωνικό ρεύμα με πιο υπεύθυνους πολίτες για να προχωρήσουμε στο μέλλον . Εσείς τι νομίζετε ;

Διχάζομαι λίγο. Από τη μία, ναι, όντως πιστεύω ότι αυτή η δυσοίωνη εμπειρία κάτι καλό θα αφήσει. Θα δημιουργήσει πιθανόν ένα κίνημα ανθρώπων με ενσυναίσθηση που θα νοιάζονται περισσότερο για τους πολλούς και άγνωστους, για τους ευάλωτους,  και όχι μόνον για τους λίγους και δικούς τους. Ένα κίνημα, που μπορεί να ευαισθητοποιήσει περισσότερο την κοινωνία από πριν αφού έχουμε πια πάρει ένα σοκαριστικό μάθημα μέσα από  την πανδημία.

Ωστόσο, δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, γεννήθηκε και ένας ιδιότυπος (ακόμα όχι τόσο διαδεδομένος) ρατσισμός. Κοιτάμε με φόβο και απέχθεια τον άνθρωπο- «κρούσμα» του κορωνοιού, «μισούμε» (ακούστηκε και από επίσημα χείλη) τους Κινέζους που μόλυναν την ανθρωπότητα,  απομακρυνόμαστε με τρόμο όταν τους βλέπουμε στο δρόμο,  δεν παραγγέλνουμε καν κινέζικο φαγητό αλλά ούτε και ιταλικό και βγάζουμε έναν αναστεναγμό ανακούφισης όταν ακούμε ότι το τελευταίο θύμα του κορωνοιού ήταν  88 ετών.  «Α, εντάξει, αυτός ήταν μεγάλος και είχε και υποκείμενο νόσημα», λέμε για να παρηγορήσουμε τον εαυτό μας χωρίς να σκεφτούμε ότι αφενός μεν αυτός ο άνθρωπος είχε οικογένεια που πονάει γι’ αυτόν αφετέρου το ότι ήταν 88 χρονών δεν σημαίνει ότι χρωστάει σε κάποιον τα χρονια που του απέμειναν.

Το μάθημα που ίσως πρέπει ακόμα να πάρουμε μέσα από την πανδημία είναι ότι  ανεξαρτήτως πατρίδας, γλώσσας, χρώματος και ηλικίας όλοι φοβόμαστε, όλοι είμαστε ευάλωτοι, όλοι είμαστε θνητοί και άρα όλοι μπορούμε να τείνουμε το χέρι της συμπαράστασης, της παρηγοριάς, της ανθρωπιάς και της ενσυναίσθησης.  Η πανδημία δίνει ένα σπουδαίο μάθημα: ότι δεν κάνει διακρίσεις.  Εμείς γιατί να κάνουμε;

 Ο καλλιτεχνικός χώρος δυστυχώς αντιμετωπίζει προβλήματα αυτήν την περίοδο εξαιτίας των μέτρων. Πώς θα μπορούσε κατά τη γνώμη σας να αντιμετωπιστεί αυτό τόσο από την πολιτεία όσο και από τους καλλιτέχνες ;

Δεν ξέρω καταρχάς αν τα μέτρα που ανακοίνωσε το Υπουργείο Πολιτισμού, τα έλαβε κάτω από την πίεση και τη διαμαρτυρία σύσσωμου του καλλιτεχνικού κόσμου και των εργαζόμενων στον πολιτισμό ή αν τα είχε προγραμματίσει από πριν να τα ανακοινώσει την στιγμή που  το έκανε. Σε κάθε περίπτωση τα μέτρα είναι ελλειπή και δεν είναι για όλους. Τί γίνεται για παράδειγμα με τους συνθέτες, με τους μουσικούς, με τους στιχουργούς, με τους ανθρώπους που συνδέονται με την ζωή μας όταν αυτή γίνεται τραγούδι; Και αυτό το ερώτημα δεν έχει καμία ιδεολογική χροιά. Δεν ανήκω σε κάποια παράταξη. Απλά κάποιες φορές νομίζω ότι για κάποιους δεν είναι κατανοητό ότι η τέχνη για τους καλλιτέχνες δεν είναι μόνον η εκφρασή τους , είναι   η εργασία τους. Ζουν εκείνοι και οι οικογένειες τους. Δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω από την στήριξη  όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων στον πολιτισμό. Και ένα στοιχειώδες χρονοδιάγραμμα για το πότε και με ποιους όρους μπορούν οι καλλιτέχνες όλων των τεχνών  να επιστρέψουν  στις εργασίες τους, χωρίς να κινδυνέψει η υγεία κανενός.

Βεβαίως εκτός από τη στήριξη από το κράτος, εγώ θα έβλεπα και τη δημιουργία ενός ταμείου από τους γνωστούς, καταξιωμένους και καλοπληρωμένους καλλιτέχνες που θα πρόσφεραν τον «οβολό» τους για την στήριξη των μην προνομιούχων συναδέλφων τους και εργάζομενων στην τέχνη.

 Δυστυχώς πάντως η  λύση για την τέχνη, δίνεται άτεχνα!

Χωρίς να είστε μάγος κάντε μια πρόβλεψη για το μέλλον . Που νομίζετε θα είσαστε στις 15 Αυγούστου ;

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι ότι θα είμαι στο νησί μου. Στη Λέσβο. Και ότι θα πίνω τα ουζάκια μου στο λιμάνι του Μολύβου παρέα με όλους όσους αγαπώ.  Ο μπαμπάς μου μόνον δεν θα είναι παρών, αλλά θα είναι μαζί μας. Μ’ έναν τρόπο.


Μπορείτε να δείτε τα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στις δύο στήλες του klik :


#ΒΓΑΙΝΟΥΜΕΑΠΟΤΟΣΠΙΤΙ 

#ΜΕΝΟΥΜΕΣΠΙΤΙ