Σάντυ Τσαντάκη | Όταν όλο αυτό θα έχει τελειώσει, θύμισε μου να έχω μάθει κάτι. Και να σε αγκαλιάσω.
Η χαρισματική δημοσιογράφος, μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Covid-19. Ένας ιός που έχει στην κυριολεξία φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση και οι Έλληνες επιστήμονες να διαχειρίστηκαν την πανδημία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα κρούσματα και οι θάνατοι στη χώρα μας να μειώθηκαν σημαντικά, όμως τίποτα δεν έχει ακόμα τελειώσει. Αυτό το επιβεβαιώνουν οι υγειονομικές βόμβες που εμφανίστηκαν πρόσφατα.
Ωστόσο, οι οικονομικές πιέσεις οδηγούν στην σταδιακή και με προφυλάξεις άρση των μέτρων. Κι έτσι κάποια στιγμή, θα βγούμε όλοι μας έξω. Σε προσωπικό επίπεδο, η φοβία είναι εκείνη που θα πρέπει να διαχειριστούμε, γιατί δυστυχώς τίποτα και κανείς ακόμα δεν μπορεί να τη βγάλει από το μυαλό και την ψυχή μας…
Από τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ξεκίνησε η σταδιακή και προσεκτική επάνοδος μας στην κάποια καινούργια “κανονικότητα”, καθώς πρέπει να διαφυλάξουμε αυτά που κερδίσαμε στις μέρες της καραντίνας, αποφεύγοντας τις τραγικές σκηνές που παρακολουθήσαμε στις μεγάλες χώρες της Δύσης.
Η στήλη #μένουμε_σπίτι του klik, αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Eτοιμάσαμε μια νέα στήλη, #βγαίνουμε_από_το_σπίτι και φιλοξενούμε αξιόλογες προσωπικότητες από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, να μας απαντήσουν σε τέσσερις ερωτήσεις.
Ας δούμε τι μας είπε η κα Σάντυ Τσαντάκη.
Ο φόβος είναι μια λέξη που προσπαθώ να ξορκίσω, να βγάλω από το καθημερινό μου λεξιλόγιο. Ειδικά τώρα. Νιώθω σίγουρα μουδιασμένη, είμαι ανήσυχη για το τώρα και το μετά. Αναρωτιέμαι σε τι βαθμό θα τηρηθούν οι νέοι κανόνες από τους εφήβους, τα παιδιά, τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχει να κάνει με την ηλικία η πειθαρχία. Τι θα κάνω άνετα λοιπόν; Όλα και τίποτα. Θα οδηγήσω χωρίς φόβο, μακριά, εντός Αττικής, με την αγαπημένη μου μουσική, θα βρω τις γειτονιές που μου έλειψαν, θα δω συντονισμένα για περπάτημα όσους επιθυμώ, όχι φυσικά όλους μαζί. Θα αποφεύγω να μπαίνω σε ασανσέρ, αεροπλάνο και πλοίο (όταν μπορούμε), κλειστούς χώρους, οπουδήποτε βλέπω συνωστισμό θα απέχω. Αυτό που θα με δυσκολέψει περισσότερο είναι ότι θα πρέπει να αυτολογοκρίνομαι, να μην φιλάω κανέναν, να μην αγκαλιάζω όλους όσους αγαπώ. Η αγκαλιά μου έχει λείψει τρομακτικά, η αυθόρμητη αγκαλιά, αληθινή, σφιχτή, …διαρκείας. Ευτυχώς που έχω τις δύο κόρες μου, που έχουν μεγαλώσει με την Παγκόσμια Ημέρα Ζουλήγματος, δικής μου επινόησης. Στις δύσκολες στιγμές, κι ας είναι έφηβες και «κριντζάρουν» με τα πολλά-πολλά, πηγαίνω και τις αγκαλιάζω και τις φιλάω. Το περίεργο είναι ότι δεν με σπρώχνουν, όπως συνήθιζαν να κάνουν πριν από την καραντίνα. Καληνύχτα χωρίς φιλί γίνεται; Kαι λίγο ζούληγμα;
Tι θα σας λείψει από τις μέρες της καραντίνας;
Eκείνο που θα μου λείψει από τις ημέρες της καραντίνας είναι ο χρόνος με τον εαυτό μου, ο ύπνος το πρωί (μετά την αϋπνία και το ξενύχτι), οι σειρές στο Netflix χωρίς ενοχές, η μαραθώνια μαγειρική, η άσκηση εντός (και δεν εννοώ τη σωματική), η Μarie Condo μέσα μου που με έβαλε στη διαδικασία να τακτοποιώ κάθε μέρα και από κάτι και να βάζω στην άκρη ότι δεν μου δίνει χαρά, για να δώσει σύντομα χαρά σε κάποιον άλλον…
Στη στήλη #μένουμε σπίτι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είπαν ότι ο εγκλεισμός ήταν μια ευκαιρία για εσωτερική ενδοσκόπηση, για να δούμε επιθυμίες και αλήθειες που ίσως πριν είχαμε βάλει στην άκρη. Εσάς, αυτή η περίοδος, σε τι σας ωφέλησε και σε τι σας ζημίωσε;
«When this is over, remind me to learn something», διάβασα σε ένα γκράφιτι και το σημείωσα στο μυαλό μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τον εγκλεισμό για να κάνω τον απολογισμό μου, το προσωπικό μου ταμείο, να ψυχαναλυθώ, όμως ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω από εδώ και πέρα. Δεν είναι εύκολο να είσαι θετικός, αισιόδοξος, ευχάριστος πάντα. Αυτό που παρατήρησα είναι πως οι τοξικοί άνθρωποι, οι βαθιά μελαγχολικοί, καταθλιπτικοί με άποψη, «μαύροι» και πριν από τον Κορωνοϊό, συνέχισαν να βγάζουν με ακόμη μεγαλύτερη επιθετικότητα θυμό και θλίψη, μαζί με απόγνωση, στη διάρκεια της καραντίνας. Οι στιγμές απομόνωσης, εκείνες οι στιγμές που είσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, μπορούν να σε ωφελήσουν μόνο αν το θέλεις. Προσωπικά πιστεύω ότι θα ήταν αχαριστία να πω ότι βγήκα ζημιωμένη από αυτή την ιστορία, κι ας έμειναν στον αέρα επαγγελματικά projects που ετοίμαζα καιρό τώρα. Θα έρθουν άλλα, μπορεί να εξελιχτούν αυτά που ήταν ήδη έτοιμα να ξεκινήσουν, αυτή η περίοδος με ωφέλησε να δω με ανοιχτή καρδιά ποιοι άνθρωποι αξίζει να έχουν χώρο, και χρόνο στη ζωή μου από εδώ και πέρα, και σε ποιες συνεργασίες αξίζει να φυτέψω ακόμη περισσότερους σπόρους.
Ποια πράγματα θα θέλατε να αλλάξουμε στην καινούργια «κανονικότητα» σε σχέση με το παρελθόν;
Να κρατάμε αποστάσεις με μέτρο, να σεβόμαστε τους άλλους, να δούμε τη ζωή μας από εδώ και πέρα σαν μια νέα χορογραφία, στην οποία, περιμένεις από τον καβαλιέρο σου, ή από το υπόλοιπα μέλη της ομάδας, να εναρμονιστούν για το καλό της συνολικής εικόνας. Φαντάζομαι μια νέα «κανονικότητα» με χρωματιστές μάσκες, όχι μόνο λευκές και μαύρες, γάντια που αγκαλιάζουν, χαμογελαστά μάτια (αφού το στόμα είναι κρυμένο στη μάσκα), αγκώνες που γίνονται οι νέες παλάμες, επικοινωνία σε βάθος, ακόμη κι αν η απόσταση ορίζεται στα δύο μέτρα για να είμαστε ασφαλείς. Αγάπη στα δύο μέτρα. Όταν όλο αυτό θα έχει τελειώσει, θύμισε μου να έχω μάθει κάτι. Και να σε αγκαλιάσω.
Μπορείτε να δείτε τα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στις δύο στήλες του klik :
