18 Δεκεμβρίου 2018

Κάτια Δανδουλάκη | Δεν το εννοεί το γέλιο της, ξεκίνησε να γελάει έτσι, όταν σιγουρεύτηκε ότι είναι μόνη της...

Κάτια Δανδουλάκη | Σεμίνα Διγενή | Κίτρινο Υποβρύχιο | βιβλίο | απόσπασμα | κατάθλιψη
Η κορυφαία ηθοποιός, ερμηνεύει μοναδικά ένα εκπληκτικό απόσπασμα που αφορά στην κατάθλιψη, από το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή, `Κίτρινο υποβρύχιο`, που θα συζητηθεί. Αποκλειστικά στο klik..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η κορυφαία ηθοποιός, ερμηνεύει μοναδικά ένα εκπληκτικό απόσπασμα που αφορά στην κατάθλιψη, από το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή, `Κίτρινο υποβρύχιο`, που θα συζητηθεί. Αποκλειστικά στο klik..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

«Η κατάθλιψη είναι σαν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Αν εμφανιστεί μπροστά σου, δεν πρέπει να την απομακρύνεις απότομα. Κάλεσέ την κοντά σου, πρόσφερέ της ένα κάθισμα και άκου τι έχει να σου πει.» είπε κάποτε ο ψυχοθεραπευτής και φιλόσοφος, Καρλ Γκουστάβ Γιούνγκ. Εκείνος, έβλεπε την κατάθλιψη ως μία προσπάθεια επέκτασης της συνειδητότητας. Όχι ως ένα καταστροφικό χτύπημα της μοίρας που σε κρατάει δέσμιο σε μια «ανίατη» ασθένεια της ψυχής... Την ίδια προσέγγιση ακολούθησε και ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα  της τηλεόρασης, η Σεμίνα Διγενή. Ένας άνθρωπος που απεφεύγε να μιλήσει για τη ζωή της. Ίσως γιατί προτιμούσε να συγκεντρώσει τις εμπειρίες και σκέψεις της για όλα όσα έχει βιώσει, στο «Κίτρινο υποβρύχιό» της- το πρώτο της βιβλίο.

Αποτέλεσμα εικόνας για σεμινα διγενη το κιτρινο υποβρυχιο


«Θα ήθελα να σου δώσω (αν θέλεις), ένα αποκλειστικό βίντεο, όπου η Κάτια Δανδουλάκη ‘ερμηνεύει’ ένα απόσπασμα του βιβλίου για την κατάθλιψη. Είναι εκπληκτική...» μου είπε η αγαπητή Σεμίνα. 

Παρακολουθώντας το με ιδιαίτερη προσοχή, ήταν σαν να «έτρεχε» μπροστά μου μια ταινία με τη ζωή της. Η αισθαντική φωνή της ασυναγώνιστης Κάτιας Δανδουλάκη, οι μοναδικές παύσεις της, ο τρόπος που τονίζει τα λόγια, το βλέμμα της που κρύβει μελαγχολία αλλά και ήρεμη δύναμη συνάμα, με άγγιξαν τόσο που ήθελα να το δω ξανά και ξανά. «Ερμηνεύει» έναν απαιτητικό «ρόλο», δίχως όμως να παίζει στην σκηνή. Σαν ένα «μαγικό εργαλείο» η φωνή της, «χορεύει» με τόση τέχνη που μέσα σε ελάχιστα λεπτά, προκαλεί τόσα συναισθήματα... Με γύρισε χρόνια πίσω... Τότε που ήμουν ακόμη παιδί και μαγευόμουν όταν την άκουγα να διηγείται το παραμύθι με το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος, μέσα από τις κασέτες του «Άμπρα Κατάμπρα»... Την ανέμελη εποχή που δεν είχα καν ακούσει τη λέξη «κατάθλιψη»...

Η Σεμίνα Διγενή, εκείνη τη δύσκολη φάση της ζωής της που πάλευε με την κατάθλιψη, αντιμετώπιζε τον εαυτό της κάπως αποστασιοποιημένα... Λες και τον παρακολουθούσε... Προτιμώ να μην αποκαλύψω φράσεις από αυτά που λέει γιατί τα περιγράφει τόσο ιδιαίτερα και η Κάτια Δανδουλάκη τα αποδίδει λες κι έχει ταυτιστεί μαζί της... Σε ένα σημείο θέλω να σταθώ...

 Στο υπέροχο εκείνο γέλιο της αγαπητής Σεμίνας που είναι από τα πρώτα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση σε εκείνη όταν τη συνάντησα. Δείχνει μια ανεμελιά, μια αισιοδοξία, ένα «σύνθημα»: θα πάνε όλα καλά ό,τι κι αν γίνει... «Άραγε ήταν ανέκαθεν έτσι;» αναρωτήθηκα μετά τη γνωριμία μας από κοντά... Την απάντηση τη βρήκα μέσα από αυτό το βίντεο... «Δεν το εννοεί το γέλιο της, ξεκίνησε να γελάει έτσι, όταν σιγουρεύτηκε ότι είναι μόνη της...»

Κι αν σας φαίνεται αινιγματικό αυτό που έγραψα, είναι ακόμη ένας λόγος να παρακολουθήσετε το βίντεο που ακολουθεί...


«Η γνωστή μου –έτσι με λέω, όταν δε με θέλω καθόλου– πάλι παλεύει με την κατάθλιψη.

Δε γιόρτασε την προηγούμενη Κυριακή, γιατί είχε κάποιες εκκρεμείς δολοφονίες

να τακτοποιήσει.

Λιμάρει προσεκτικά τα νύχια της, φοράει μαύρες δαντέλες, κατάλευκη πούδρα, σκούρο κραγιόν και, αφού βεβαιώνεται πως μοιάζει με θάνατο, βγαίνει από το σώμα της. Βάζει ν’ ακούσει τον λυγμό της Φλέρυς, όταν τραγουδάει την «Αχάριστη».

Στα μάτια της, βαθιά πίσω από το άσπρο, κοχλάζει

μια κόκκινη λίμνη δακρύων, που δε χύθηκαν και δε θα χυθούν ποτέ. Δεν πρόκειται για δάκρυα καθημερινών θλίψεων. Είναι πιο πηχτά, πιο βαριά και πιο αλμυρά, αφού είναι πλούσια σε περιεκτικότητα χαμένων ονείρων.

Περιέχουν επίσης διαλυμένα κύτταρα λυπημένου εαυτού,

υπολείμματα ανεκπλήρωτων σχεδίων, με δυο λόγια, τρισεκατομμύρια κομματάκια από τίποτε.

Γι’ αυτό είναι και βαριά. Είναι ασήκωτο το τίποτε.

Η γνωστή μου σφίγγει τη δερμάτινη ζώνη στη μέση της μέχρι να πονέσει κι αρχίζει να ρίχνει στη φωτιά μουσικές γιορτών, παλιές ατζέντες, φωτογραφίες εκδρομών, σημειώσεις του τύπου «μην ξεχάσω να θυμηθώ», νούμερα τηλεφώνων, κωδικούς ερώτων.

Η μυρωδιά του καμένου παρελθόντος δημιουργεί προϋποθέσεις μιας χαλαρωτικής, σχεδόν θεραπευτικής, μαστούρας.

Βλέπει καλοκαιρινά ραντεβού και γέλια, σε απίθανα μπαρ στην άκρη του κόσμου, να γίνονται στάχτη και να

αιωρούνται στο σαλόνι. Αγγίγματα και φιλιά σε ασανσέρ, να διαλύονται, έρωτες στα χιόνια να εξανεμίζονται, βόλτες σε ποτάμια να γίνονται ένα μαύρο κατακάθι στη  φωτιά.

«Ωραίος καιρός σήμερα» λέει – και βγάζει τη ρομφαία να χωρίσει σε δύο ξεκάθαρα μέρη το πριν και το μετά.

Γελάει όλο και πιο συχνά. Όλοι της λένε για το γέλιο της. Εγώ ξέρω πως δεν το εννοεί το γέλιο της, ξεκίνησε να γελάει έτσι, όταν σιγουρεύτηκε ότι είναι μόνη της.

Τώρα ξεκινάει πάλι από την αρχή. Ανεβάζει τον βράχο στο βουνό και μετά τον ρίχνει. Για να τον ανεβάσει πάλι.

Η συνήθης κατακράτηση γέλιου.

Χωρίς γκρίνια και χωρίς συκώτι.

Γελώντας.»